Bóstwa księżycowe

[Zefir]

Bóstwa księżycowe

Bóstwa z całego świata od dawna utożsamiano z Księżycem. Znaczną część tych archetypowych mocy stanowiły boginie. I chociaż ich imiona różnią się w zależności od kultury, wiele z nich ma bardzo podobną naturę i moce. Poniższy wykaz bóstw podano, by pomóc wszystkim, którzy chcą włączyć określone bóstwo do swego rytuału lub czarów, albo też chcą porozmawiać z Księżycem. Wymieniłam istoty takie jak anioły i archanioły, które także miały związek z Księżycem. Jednak w założeniu swym lista ta nie miała być kompletna.

AINE Z KNOCKAINY (IRLANDIA): bogini księżycowa, patronka upraw i bydła, łączona z przesileniem letnim.

AFRODYTA (Grecja): „Powstała z piany", bogini Księżyca, „Ta, która łączy serca razem”, „Ta, która wyszła z morza", „Bogini zachodniego krańca". Przedstawiano ją jako piękną powabną kobietę o niebieskich oczach i jasnych włosach. Kiedyś nazywała się Marianna lub "La Mer", czyli "Ocean". Nazywano ją dziewiczą, co znaczyło, że pozostawała niezależna. Jej kapłanki nie były dziewicami - przestrzega by obrzędów seksualnych. Mężczyznom nie można było uczestniczyć w wielu jej rytuałach. W jej świątyniach palono kadzidła z żywicy olibanowej i mirry.

Miłość kobiet w każdej postaci była dla niej święta. Jej ptakami były czapla, papużka nierozłączka, łabędź i gołębica (symbol joński). Afrodyta była też patronką prostytutek. Bogini miłości, piękna, radości i przyjemności z miłości fizycznej, zmysłowości, pasji, hojności, wszelkich form partnerstwa i związków, uczucia, płodności, nieustannego tworzenia i odnowy.

AKUA'BA (Ashanti z Afryki): księżycowe bóstwo płodności.

AL-LAT (Arabia): bogini pełni Księżyca. W swoim czasie panowała nad świątyniami, obecnie zakazanymi wśród kobiet. W starożytności przedstawiana była z ogromnym nieforemnym blokiem granitu w wiosce At Ta'lf w pobliżu Mekki.

AL-UZZA (Arabia): Wszechmocna, bogini półksiężyca. Dziewicza wojowniczka porannej gwiazdy. W zamierzchłych czasach uważano ją za uświęconą w czarnym kamieniu Mekki - Ka'aba - gdzie usługiwały jej kapłanki. W dzisiejszych czasach kamień ten obsługują mężczyś ni nazywani Beni Shaybah (Synami Starej Kobiety). Kiedyś jej święty grób pod drzewami akacji znajdował się tuż na południe od Mekki.

ANAHITA/ANAT/QADESH/ANAIT/ANATU (Fenicja, Kanaan, Ur, Persja):

Wzniesiona, Potężna, Dziewicza. Bogini ta miała zawsze przy sobie krzyż egipski. Nosiła też rogi i krążek księżycowy: W jej świątyni w Erex w Akilisene znajdował się złoty posąg

ANDRASTE (brytyjscy Celtowie): księżycowa bogini czczona przez królową Boudikę. Utożsamiana z zającem i dywinacją.

ANNA PERENNA (Rzym): dwugłowa bogini czasu, z jedną głową (Prosrsa) patrzącą do przodu, a druga (Postverta) patrzącą w tył. Bardzo podobna do boga Janusa. Według Owidiusza była boginią księżycową. Odpowiadała za nowe początki, końce i alfabet. 

APONIBOLINAYEN (Filipiny): niebiańska kobieta, która szczepem winnym

opasanym wokół talii wspierała niebiosa. Przypuszczalnie była boginią księżycową, ponieważ zrodziła dzieci słońcu.

ARIADNA (Kreta): jej imię tłumaczy się jako „Najwyższa Obfita Matka". Była innym aspektem kreteńskiej bogini księżycowej Britomartis.
Robert Graves napisał, że była kochanką Dionizosa. Przedstawiana z wężami w rękach reprezentuje swe kapłanki-wyrocznie.

ARIANRHOD (Walia): „Srebrne koło", „Najwyższa Obfita Matka", dziewica, bogini reinkarnacji, bogini pełni Księżyca. Jej pałac nosił nazwę Caer Arianrhod (Aurora Borealis). Strażniczka krążącego srebrnego gwieździstego koła - statku, który przewoził zmarłych wojowników na księżycową ziemię (Emania). Czczono ją podczas pełni Księżyca. Była bóstwem płodności, piękna i reinkarnacji.

ARTEMIDA (Grecja): Dziewicza Łowczyni, bogini dzikich miejsc i dzikich rzeczy, Łowczyni, Dziewica, Bogini Niedźwiedzi, Bogini Księżyca, Łowczyni Dusz, zmiennokształtna. W Efezie nazywano ją Dea Anna-,,licznopiersia". Była patronką opieki, płodności i narodzin. W Grecji rzeźbiono ją jako wysoką, szczupłą, przepiękną kobietę ubraną w krótką tunikę. Jej rydwan ciągnęły srebrne jelenie. Włóczyła się po lasach, górach i polanach razem z grupą nimf i psów myśliwskich. Zachowywała się z wdziękiem, a jednocześnie stanowczo, chroniąc i ratując wszystkich tych, którzy zwracali się do niej o po- moc, nie szczędziła kar przestępcom, pomimo że nie znosiła prze- mocy. Doskonale znała sekretne miejsca na łonie natury, w których można było odpocząć i odzyskać siły.

Lojalne jej Amazonki (księżycowe kobiety) czciły jeden z jej aspektów (fazę Księżyca w nowiu). Jako bogini łowów miała przy sobie srebrny łuk i poruszała się w towarzystwie jelenia oraz chartów, zwanych Alanami. Potrafiła przynieść zniszczenie, jednak zwykle była łagodna. Szósty dzień Księżyca w nowiu był jej poświęcony. Była


też obrończynią kobiet prześladowanych i zastraszanych przez mężczyzn. Żołędzie i piołun były dla niej święte. Artemida była patronką śpiewaków i piosenkarzy, opiekunka młodych dziewcząt, panią magii, czarów, uroków, mocy nadprzyrodzonych, kobiecej płodności, oczyszczania, sportów, dobrej pogody dla podróżujących, leśnych terenów, łowów, uzdrawiania psychicznego, dzikich zwierząt, gór, lekarstw i uzdrawiania.

ASTARTE (Babilonia, Asyria, Fenicja): Pani Gór, Królowa Nieba, Pani Byblos, „Pani koni i rydwanów", Dziewica, Bogini Matka. Jej świątynie zamieszkiwały święte prostytutki, które zawierały święte związki małżeńskie z królami. W swoim wojowniczym aspekcie miała rogi byka. Jej kapłanki były słynnymi astrolożkami. Była boginią zemsty zwycięstwa, wojny, półksiężyca, astrologii i aktywności seksualnej.

ATAENSIC (rdzenni Indianie amerykańscy, Huron): Bóg Księżyca. Słowo Huron określające wodę pochodzi od tego imienia.

ATENA (Grecja): Jasnooka, Święta Dziewica, Dziewicza Bogini, Bogi- ni Matka Aten. Czasem nazywana też Pallas Ateną na pamiątkę jej bliskiej przyjaciółki. Święte dla niej były: sowa, drzewo oliwne, dąb oraz splecione węże. Nosiła hełm i kolczatkę, a w rękach miała tarczę i włócznię. Bogini wolności i praw kobiet, patronka rzemieślników, zwłaszcza kowali, złotników, garncarzy, krawców, szkutników, prządek i tkaczy. Odpowiadała też za ochronę, pisanie, muzykę, nauki ścisłe, mądrość, sztukę i rzemiosło, prawdziwą sprawiedliwość, czystość, mądre doradztwo, pokój i strategię.

ATIUS TIRAWA (Pawnee, rdzenni Indianie amerykańscy): Bóg Stwórca, Bóg słońca, Księżyca i gwiazd".

AUCHIMALGEN (Chile): księżycowa bogini Indian Ameryki Południowej (Araukanie). Chroniła przed katastrofami naturalnymi i złymi duchami, zwykle przez wywoływany przez siebie strach. Chilijczycy uważali czerwony Księżyc za znak śmierci ważnej osoby.

BA'ALAT (Fenicja): Pani Byblos. Na głowie miała albo zwiniętą kobrę, albo Księżyc pomiędzy rogami. Była odpowiednikiem egipskiej Hathor, znana też jako Belit, Belitili lub Beltis.

BA'ALITH (Kanan): Wielka Bogini. Patronka miłości, Księżyca, świata podziemi, drzew, źródeł i studni.

BAST/BASTET/PASHT (W JEJ CIEMNYM ASPEKCIE) (Egipt): bogini o głowie ko- ta. Matka wszystkich kotów. Utożsamiana z Artemidą lub Dianą, na- zywana także matką-kotów. W Egipcie kot był najświętszym zwierzę ciem, natomiast czarny kot był wyjątkowo święty dla Bastet. Egipscy lekarze wykorzystywali czarnego kota jako symbol leczenia. Koty za mieszkiwały świątynie, a po śmierci były balsamowane. Bastet była ubrana na zielono, w prawej ręce miała sistrum, w lewej zaś koszyk. Była boginią ognia, Księżyca, narodzin dzieci, płodności, przyjemności, rozkoszy, radości, obrzędów seksualnych, muzyki, tańca, ochrony przed chorobami i złymi duchami, ciepła, wszystkich zwierząt. zwłaszcza kotów, intuicji i uzdrawiania. 

BENDIS (Grecja, Tracja): bogini Księżyca i płodności, do jej obrzędów zaliczano orgie.

BLODEUWEDD (Walia): „Dziewięcioraka bogini zachodnich wysp raju", odpowiedzialna za śmierć i reinkarnację. Podobnie jak dla Ateny, również dla niej sowy były świętymi ptakami. Robert Graves pisze, że Blodeuwedd posiadała dziewięć mocy będących zwielokrotnieniem aspektu Potrójna Bogini. Zajmowała się tajemnicami Księżyca oraz inicjacjami.

BOMU RAMBI (Zachodnia Afryka, Zimbabwe): księżycowa bogini utożsamiana z mądrością, komfortem i łagodzeniem stresu emocjonalnego. Jej wyznawcy nosili naszyjnik z półksiężycem.

BRIGIT/BRID/BRIG/BRIGID/BRIGHID (Irlandia, Walia, Hiszpania, Francja): "Moc", „Uznana", „Ognista strzała lub moc" (Breo-saighead). Nazywana poetką. Często też zwana Potrójną Brygidą. „Trzema błogosławionymi paniami Brytanii", Trzema Matkami. Utożsamiana ze świętem Imbolc. Jej wyjątkowe kapłaństwo w Kildare było naznaczone

liczbą dziewiętnaście, celtycką liczbą "wielkiego roku" oraz liczbą cykli Księżyca. Bogini ogniska domowego, wszelkich kobiecych sztuk i rzemiosła, a także płodności i sztuk walki. Patronka uzdrawiania, lekarzy, rolnictwa, inspiracji, uczenia się, poezji, dywinacji, przepowiedni, sztuki kowalstwa, łączenia się zwierząt w pary, miłości, czarów i wiedzy okultystycznej.

BRITOMARTIS (Kreta): księżycowa bogini dziewiczego lasu, czasem zwana Dyktyną. Kreteńska odpowiedniczka Artemidy i Diany

CAILLECH BEINE BRIC/CALLEACH (w krajach celtyckich, Szkocja): Wielka Bogini w aspekcie niszczycielskim nazywana „Zasłoniętą". Jej inne imię to "Scota", od którego pochodzi nazwa Szkocja. Szkocja pierwotnie nazywana była Kaledonią lub ziemią podarowaną przez Caillecha

CENTZON TOTOCHTIN (wśród Azteków): „Czterysta królików". Bogowie utożsamiani z Księżycem. Przedstawiani z czarno-białymi twarzami, a także zdobieniami w kształcie półksiężyców na nosach. Kojarzono ich z piwem „pulque".

CERES (Rzym): Bogini Księżyca i zboża". Utożsamiana z Grecka Demeter. Jej córką była Persefona.

CERNUNNOS/CERNOWAIN/CERNEUS/HERN-MYŚLIWY (wszystkie kultury celtyckie, niezależnie od ich formy): Rogaty Bóg, Bóg Przyrody, "Bóg świata podziemi i planu astralnego", Wielki Ojciec, "Rogaty". Od zarania dziejów był towarzyszem Bogini Księżyca. Rogi w każdej postaci zawsze łączyły to bóstwo z Księżycem. Druidzi znali go jako Hu Gadern, "Rogaty bóg płodności". Przedstawiano go siedzącego w pozycji kwiatu lotosu z rogami lub porożem na głowie, długimi kręconymi włosami i brodą, nagiego z wyjątkiem naszyjnika, czasem trzymającego w rękach tarczę i włócznię. Jego symbolami były: jeleń, baran, byk, rogaty wąż i wszystkie zwierzęta księżycowe. Był symbolem żywotności, płodności, zwierząt, miłości fizycznej, przy rody, lasów, reinkarnacji, rozdroży, bogactwa, handlu i wojowników.



CERRIDWEN/CARIDWEN/CERIDWEN (Walia): Bogini ciemnego Księżyca", Wielka Matka, Matka Przyrody, bogini zbóż. Jej kociołek i biała, bywiąca się ciałami zmarłych maciora były symbolem Księżyca. Walijscy bardowie nazywali siebie samych Cerddorion (synowie Cerridwen). Panowała nad śmiercią, płodnością, regeneracją, inspiracją, magią, czarami, dywinacją, astrologią, ziołami, naukami ścisłymi, poezją, wiedzą.

CHANDRA/SOMA (Indie): bóg Księżyca, którego imię pochodzi od trującego, halucynogennego napoju przygotowywanego dla bogów, by we szli w stan przyjemnego zapomnienia. Księżyc w Indiach nazywano Sasin lub Sasanka (znamię lub pieprzyk w kształcie zająca), ponieważ Chandra niesie w rękach właśnie to zwierzę. Według pewnego lokalnego podania Księżyc jest kryształową kulą wypełnioną wodą Chandra porusza się w rydwanie ciągnionym przez antylopę i chroni świat przed ignorancją i chaosem. Odpowiada za nadprzyrodzone wizje i sny związane ze światem wewnętrznym.

CHANG-E/HENG-O (Chiny): bogini Księżyca, której znajdujący się tam pałac nazywa się „Wielkim chłodem na Księżycu". Podczas pełni Księżyca przesilenia jesiennego odbywało się święto wyłącznie dla kobiet, podczas którego kobiety ofiarowywały bogini ciasta i ciasteczka w kształcie półksiężyców oraz figurki małych zajączków.

CHANGING WOMAN (,,Zmieniająca się kobieta" rdzennych Indian Amerykańskich, Apache): księżycowa bogini, Matka Wszystkich. Odpowiadała za marzenia senne i pracę w snach, zmiennokształtność, wglądy do własnego wnętrza, mądrość, narodziny oraz radość. Utożsamiana z kwiatami i tęczą. Patrz: Estsanatlehi.

GRACJE (Grecja): „Potrójna Bogini Księżycowa", towarzyszka Afrodyty Zazwyczaj przedstawiana tańcząca nago. Jej trzy osoby to: Aglaia (promienna, wspaniała), Thalia (rozkwitająca, pełna dostatku i obfitości) oraz Eufrosyne (radosna, ciesząca się).

COYOLXAUHQUI (Aztekowie): „Złote Dzwoneczki", bogini księżycowa. Obrazowana ze złotymi dzwoneczkami na policzkach. Księżyc w jego aspekcie fizycznym nazywany był Mextli. W Teotihuacan na północ od obecnego miasta Meksyk znajduje się starożytne azteckie miasto z piramidą księżycową. Bogini ta daje dobre plony oraz dzieci, ale jest również boginią nocy, wilgoci, zimna i choroby.

CYBELE/KYBELE (Grecja, Frygia): bogini ziemi i jaskiń, Wielka Matka. Półksiężyc był jednym z jej symboli. Była także boginią świata naturalnego i jego kształtowania się, a ponadto dzikich bestii, zwłaszcza lwów, panowania nad dzikimi zwierzętami, czarnej magii i zemsty.

DANU/DANANN/DANA (Irlandia): prawdopodobnie jest to inne imię bogini Anu. Przodkini Tuatha De Danann, Matka Bogów, Wielka Matka, bogini Księżyca. Patronka czarodziejów, rzek, wód, studni, dostatku, obfitości, magii i mądrości.

DEMETER (Grecja): „Bogini Księżyca i zbóż". Utożsamiana z rzymską Ce res. Matka Kory, która po powrocie do świata podziemi otrzymała imię Persefona. Sednem jej duchowych nauk były tajemnice eleuzyńskie.

DIANA (Rzym): bogini dzikiej przyrody, lasów, bestii, księżycowa bogini czasem zwana "licznopiersią". Bogini gór, lasów, kobiet, narodzin dzieci. Jej tytuł Królowa Niebios" był rzymskim imieniem dla tej Potrójnej Bogini. Jej trzy aspekty to Księżycowa Dziewica, Matka Stworzeń oraz Łowczyni lub Niszczycielka. Jej zwierzętami były psy i jelenie. Patronka wyrzutków społecznych i złodziei. Często utożsamiana też z leśnym bogiem Sylvanusem lub Panem. W starożytnej Italii najstarszym i najsłynniejszym miejscem jej kultu było jezioro wulkaniczne o nazwie Lustro Diany. W gaju (Nemus) na jedynym dostępnym brzegu tego jeziora znajdowała się jej świątynia. Boginię tę znano z jej upodobań do wyłącznie kobiecego towarzystwa. Zachowały się zapisy z X w. o kobietach uczestniczących w nocnych spotkaniach z pogańską boginią Dianą.

DIKTYNNA (Kreta): bogini dziewiczego lasu i Księżyca, zwana czasem Britomartis.

DIIWICA (kraje słowiańsko-rosyjskie): bogini łowów panująca nad lasami, końmi, dzikimi zwierzętami i zwycięstwem. Prawdopodobnie utożsamiana z rzymską Dianą.

DIONE/NEMORENSIS/NEMETONA (Grecja, Rzym) (Bogini księżycowych gajów): pierwotnie Dione była boginią wyrocznią z Dodony, zanim jej świątynię przejął Zeus. Leśne jezioro Nemi, leżące w wulkanicznym

kraterze w Alban Hills w Italii było leśnym sanktuarium poświęco- nym Dianie lub Dione. Zarządzający tą świątynią kapłani nazywani byli „królami lasów" i utrzymywali swoje stanowiska na mocy walk. Każdy człowiek, niewolnik czy też wolny, mógł rzucić im wyzwanie. ERESHKIGAL (Mezopotamia, Babilonia, Asyria): „Królowa świata pod- ziemi", aspekt Wiedźmy tej bogini. Patronka czarnej magii, zemsty, odwetu, Księżyca ubywającego, śmierci, destrukcji i regeneracji.

ESTSANATLEHI (Indianie Navaho i inni rdzenni Amerykanie): „Kobieta, która zmienia", „Zmieniająca Kobieta", zmiennokształtna. Księżyc, transformacja, nieśmiertelność.

EURYNOME (Grecja): czasem nazywana Afrodytą Eurynome. Przedstawiano ją w posągach jako syrenę wyrzeźbioną w drewnie w świątyni w Figalii w Arkadii.

MOJRY (Grecja): ich imiona oznaczają części". W średniowieczu bo- ginie te znane były jako Parki. Były córkami Nyks lub Nocy. Kloto przędła nić życia. Lachesis mierzyła ją, przypisywała los i dodawała porcję szczęścia. Atropos przecinała ją swymi nożyczkami w dowolnym czasie i bez ostrzeżenia. 

FLEACHTA Z MEATH (Irlandia): irlandzka królowa Księżyca.

FREJA (kraje nordyckie): Syr (Widząca), Pani, Wielka Bogini, Mardoll (Świecąca nad morzem"), bogini młodych elfów, Pani kotów, przy wódczyni walkirii, zmiennokształtna, słynąca mądrością, zwana też mówczynią inspirującą wszelką poezję". Piątek trzynastego to jej szczęśliwy dzień i liczba. Patronuje miłości, pięknu, zwierzętom, aktywności seksualnej, narodzinom dzieci, koniom, zaklęciom, czarom, bogactwu, złotu, transowi, mądrości, przewidywaniu, magii, szczęściu, długowieczności, płodności, Księżycowi, morzu, śmierci, muzyce, poezji, pisaniu i ochronie.

FRIGG/FRIGGA/FRIJA (w krajach nordyckich): Ukochana żona lub pani", Bogini Matka, królowa bogiń, zmiennokształtna, wszystkowiedząca. Córka Nott (Nocy). Odpowiadała za niezależność, narodziny dzieci, spryt, mądrość, miłość cielesną, los, przewidywanie, małżeństwo, dzieci, płodność, przeznaczenie, Księżyc, magię i zaklęcia. 

FURIE/ERYNIE (te złoszczące się)/ EUMENIDY (te uprzejme) (Grecja): córki Nyks, dzieci odwiecznej nocy. Szczególnie utożsamiane z Demeter w jej aspekcie chtonicznym. Były to: Alekto (Niekończąca się, Nienazwana), Tyzyfone (Odwet, Zniszczenie) oraz Megajra (Zazdro sna, Pełna złości i urazy).

GABRIEL (Archaniol): Książę Zmiany, Archanioł Zwiastowania. Jeden z dwóch najwyższych rangą aniołów. Panujący książę raju, zasiadający po lewicy Boga. Anioł zmartwychwstania, litości, odwetu, śmierci, objawienia, prawdy, nadziei. Jego planeta to Księżyc, zaś kolor to niebieski. Panuje nad żywiołem wody i zachodem. Jest aniołem wizji, magii, jasnowidzenia, przepowiadania przyszłości, podróży astralnych oraz medycyny ziołowej. Jego imię w języku arabskim brzmi Jibril lub Jabrail.

GANESHA/GANESA/GANESZA/GANAPATI/GAJANI (Indie): „Słoniolicy", Pan Przeszkód, „Bóg o głowie słonia". Patron skrybów i kupców. Przed- stawiany jako niski, brzuchaty mężczyzna o żółtej skórze, czterech ramionach i głowie słonia z jedną trąbą. Ganeśa dosiadał szczura. Usuwa przeszkody w życiu. Jest rozważny i mądry. Warto go wzywać przed każdym przedsięwzięciem, by zapewnić sobie sukces. Mówi się, że jeśli Ganesę czci się podczas sierpniowego hinduskie- go święta, wszystkie marzenia się spełnią. Jednak jeśli podczas te- go święta zobaczysz Księżyc, będziesz miała pecha.

Ganeśa zajmuje się mądrością, powodzeniem i szczęściem, literaturą i książkami, pisaniem, sukcesem (związanym ze słowem). dostatkiem, pokojem, nowymi początkami, podróżami, pokonywaniem przeszkód, poskramianiem niebezpiecznych mocy, połączeniem mocy ze sprytem.


GE (Dahomey w Afryce): Księżycowy Bog, syn Mawu. GIOJA (Australia): Księżycowy Bóg, totemiczny przodek śnienia na ja wie, bóg snów i seksu.

GREEN MAN (,,zielony człowiek") (Irlandia, Brytania i Walia): w języku starowalijskim jego imię brzmi Arddu (Mroczny), Atho lub Rogaty Bóg. Utożsamiany z Cernunnosem. Rogate bóstwo drzew i wszelkiej rosnącej na ziemi zieleni. Bóg terenów zielonych. Powiązany z kilko- ma boginiami księżycowymi. Razem z Białymi Boginiami (księżycowymi) i Rogatym Bogiem był jednym z pierwszych bóstw HAN LU (Chiny):,,Bogini Księżyca i zbiorów".

HATHOR/ATHYR/HET-HERT (Najwyższy Dom lub Łono)/ HAT-HOR (Dom lub Łono Horusa) (Egipt): Złota, Królowa Zachodu (lub zmarłych), Pani Sykomory, Dom Twarzy, Matka Bogin, Matka Wszelkich Bogów i Bogiń, Królowa Niebios, Księżycowa Bogini, tożsama z Afrodytą. Uważana za samopowstałą. Nosiła przy sobie święte oko Ra. Sistrum i lusterko były dla niej święte.

Hathor mogła być przedstawiana z głową krowy lub kobiety z rogami, uszami i włosami krowy Lubiła mieć przy sobie sistrum, by odpędzać złe duchy. Innym jej instrumentem był tamburyn. Troszczyła się o zmarłych, przenosząc ich do świata podziemi.

Opiekunka kobiet, bogini radości, miłości, przyjemności, kwiatów, Księżyca, grobów, macierzyństwa, piękna, małżeństwa, piosenkarzy i śpiewaków, tancerzy i artystów, szczepów winnych i wina, radości, ochrony, astrologii, dostatku, siły i dobrych czasów w szerokim rozumieniu.

HEKATE (Grecja, Tracja, Rzym): Najukochańsza, Odległa, Srebrnostopa królowa nocy", bogini Księżyca, mrocznych godzin oraz świata pod- ziemi, wiedźma, Królowa świata duchów", "Bogini magii i czarów", Wężowata Bogini, Wielka Matka, Wielka matka przyrody". „Pani dzikich łowów". Kolejna bogini Amazonek, której rydwan ciągnęły smoki. Mówiono, że nosiła połyskującą suknię i była mistrzynią sił magicznych. Bardzo stary posąg z VIII w. p.n.e. ukazuje skrzydlatą Hekate trzymającą węża.

Potrafiła zmieniać swój wiek i postacie, a także odmładzać i zabijać. Była trzecim aspektem Księżyca, czyli Jędzą (ciemny Księżyc) lub Wiedźmą (szanowana jako Nosicielka Prawdy). Kociołek byt jednym z jej symboli. Wizerunek o trzech obliczach przedstawiał je trzy aspekty Jako Hekate Trivia. „Hekate trzech dróg". jej wizerunki ustawiano na potrójnych rozdrożach, gdzie w noce pełni Księżyca zostawiano ofiary z psów, miodu i czarnych owiec. W takich miej scach dokonywano też dywinacji i komunikowano się ze zmarłymi

W najstarszej greckiej postaci Potrójnej Bogini jej święto odbywało się w nocy przy świetle pochodni. Hekate była boginia polująca, która doskonale znała drogę do królestwa duchów. Panowała nad wszelkimi tajemnymi mocami przyrody. Kontrolowała też narodziny, życie i śmierć. Była patronką kapłanek, boginią czarownic, ubywającego Księżyca, czarnej magii, przepowiedni, czarów i zaklęć. uroków, zemsty, odwracania złego, ujawniania zdarzeń związanych z karmą, inkarnacji, bogactwa, zwycięstwa, mądrości, transformacji, psów, oczyszczenia, końców, wyborów, rozdroży, klątw, nawiedzonych miejsc, odnowy i regeneracji.

HEIMDALL (w krajach nordyckich): bóg światła i tęczy, Biały Bóg, Nazywany „Synem Fal", ponieważ dzięki czarom Odyna zrodził się z dziewięciu fal. Dziewiątka to magiczna liczba Księżyca. Strażnik i opiekun. Odpowiada za początki i końce, poranne światło, powagę i obronę przed złem.

HEL (w krajach nordyckich): władczyni Niflheim, Nether lub ciemny Księżyc. Bogini, która panowała nad ziemią umarłych. Jej królestwo niekoniecznie było miejscem kary. Jako że znajdowały się w nim od- dzielne miejsca dla dobrych śmiertelników, którzy odeszli w pokoju.

HERA (Grecja): grecki odpowiednik rzymskiej bogini Junony HINA (Hawaje): bogini Księżyca o podwójnej naturze, dawczyni życia i jego niszczycielka.

HOLDA/HOLDE/HOLLE/HULDA (Nieszkodliwa) /BERTHA/BERCHTA (Biała Pani) (Niemcy i kraje nordyckie): północnogermańskie imię Hel. Biała Pani, "Matka czarnej ziemi", bogini zimy i czarów księżycowy aspekt wiedźmy. Pośród plemion północnogermańskich wmawiano, że wraz z Odynem uprawiała dzikie łowy Już w X w. odnotowano, że poganki pod wodzą tej bogini udawały się na dzikie nocne przejażdki. Ostrokrzew był dla niej święty. Odpowiadała za los, karmę, sztukę, czarną magię i zemstę.

HORNED GOD (Rogaty Bóg) (w wielu kulturach) zwany także Cernnunosem, Zielonym Człowiekiem, Hernem, Myśliwym i "Panem dzikich łowów". Łączony z księżycową boginią z bardzo odległych czasów. Bardzo podobny do greckiego Pana i rzymskiego Sylvanusa. Jest męskim aktywnym aspektem przyrody. Utożsamia rozwój i rozrost. las, przyrodę, dzikie zwierzęta, uwagę, rozkosz i przyjemność, płod ność, panikę, pożądanie, terror, ptactwo, rolnictwo, piwo i wszelkie procentowe napoje zbożowe.

HORUS (Egipt): chociaż ten bóg zasadniczo był sokołogłowym bogiem słońca i nieba, kojarzonym z Apollinem, o jego oczach mówiono, że jedno jest słońcem, a drugie Księżycem. Kojarzono go także z kotami. Księżycowa łódź o nazwie Yaahu Auhu, czasem była nazywana "lewym okiem" Horusa. Egipcjanie mawiali, że to ona przewoziła dusze zmarłych przez bezkresny ocean do słońca.

HUITACA (Kolumbia, Ameryka Południowa): księżycowa bogini przędąca sny, zwłaszcza te zawierające wskazówki.

HUR (Chaldea): księżycowy bóg, którego siedzibą było Ur- nazwa zaczerpnięta od jego imienia.

IDUNN/IDUNA (w krajach nordyckich): bogini wiecznej młodości, posiadaczka złotych jabłek (czasem traktowanych jak symbol Księżyca). Zajmująca się narodzinami dzieci, wiosną, wyraźnymi wizjami i oświeceniem, zwłaszcza dla nowo narodzonych dzieci.

IGALUK (Inuici, rdzenni Indianie amerykańscy): księżycowy bóg. Najwyższy z bogów panujący nad zjawiskami naturalnymi, zwierzętami oraz zwierzętami morskimi.

INANNA (w wielu kulturach starożytnego Srodkowego Wschodu): utożsamiana z Isztar.

ISHTAR/ISZTAR/INANNA/ASHTART/ASHTAROTH/ASHTORETH/ASTARTE/ANAITIS/ ANAT/ATAR/ATHTAR/MYLITTA/ESTHER (Mezopotamia, Babilonia, Asyria, Sumeria, Arabia, Fenicja, Kannaan): pani smutków i bitew. Królowa lub Pani Niebios, „Bogini Księżyca i wieczoru", Wielka Matka, Promieniująca, Matka Bóstw, Dawczyni Życia, Stwórczyni Ludzi, Strażniczka prawa i porządku", Władczyni Niebios, Źródło wyroczni i przepowiedni", „Pani bitew i zwycięstwa", „Pani wizji i posiadaczka tablic kronik życia". Jako Królowej Niebios ofiarowywa no jej kamanu - ofiarne ciasta. Była siostrą Ereshkigal.

Jako bogini wojny nosiła przy sobie łuk i jeździła w rydwanie ciąg nionym przez siedem lwów. Przedstawia się ją też siedzącą na jej lwim tronie z rogami, łukiem i strzałami, tiarą na głowie, podwójnym wę żowatym sierpem, trzymającą miecz albo też ze smokami po bokach. Podobnie jak nordycka Freja Isztar nosiła też tęczowy naszyjnik.

W czasie nocy pełni Księżyca (zwanej Shapatu) w jej licznych świątyniach odbywały się radosne obchody. Podczas obrzędów tych przywoływano Qadishtu - kobiety żyjące jako kapłanki w świątyniach, które brały sobie kochanków, by wyrazić świętość seksualności otrzymanej w darze od Isztar. Takie obrzędy seksualne umożliwiały mężczyznom jedność z tą boginią.

Bogini pozytywnych i negatywnych stron wszystkiego nad czym panowała. Patronka kapłanek, strażniczka prawa, nauczycielka. Odpowiedzialna za miłość, płodność, zemstę, wojnę, zmartwychwstanie. małżeństwo, lwy, sierpy przypominające dwa splecione węże, kamień lapis lazuli, miłosne pożądanie, umieranie i oddawanie władzy nad światem, oczyszczanie, inicjacje i pokonywanie przeszkód.

IZYDA/AS/AST/ASET/ESET/TAIT (Egipt): „Najwyższa bogini Egiptu", bogini Księżyca, Wielka Matka i Bogini", dawczyni życia. Imię Izyda do- słownie oznacza wilgoć". Jako Izyda Tait była prządką i tkaczką nici życia. Utożsamiana z Demeter, Herą i Selene. Izyda (matka) wraz z Ozyrysem í Horusem (boskim dzieckiem) tworzyli Trójcę Świętą.

Krowa była dla niej zwierzęciem świętym, podobnie jak "magiczna sprzączka" Izydy oraz jej sistrum. Na instrumencie tym widniał wy- grawerowany wizerunek kota - symbol Księżyca. Czasem przedstawiano ją też z chroniącymi skrzydlatymi ramionami.

Jako najwyższa kapłanka władała potężnymi magicznymi mocami, była boginią małżeństwa oraz życia rodzinnego, Księżyca, macierzyństwa, płodności, narodzin dzieci, magii, oczyszczania, inicjacji, reinkarnacji, sukcesu, kobiecości, uzdrawiania, sztuki użytkowej, dobrej rady, dywinacji, rolnictwa, sztuki i ochrony. Patronka kapłanek.

IXCHEL (u Majów): Tęcza. Symbol Księżyca u Majów wyglądał jak na- sza litera „U". Ixchel była boginią narodzin dzieci, płodności, cykli Księżyca, przędzenia życia, uzdrawiania, medycyny, Księżyca, ciąży, powodzi, przędzenia i sztuki użytkowej. Odpowiednik Kobiety Pa- jąka. W czasie obrzędu przejścia młode kobiety udawały się do jej świątyni znajdującej się na świętej Wyspie Kobiet.

IXCHUP (u Majów): „Młoda Bogini Księżyca".

JAHI THE WHORE (Jachi-Ladacznica) (Persja): Wielka Matka, która jako Lilit sparowała się z wężem Ahrimanem. Patronka Księżyca, kobiet, menstruacji i seksu.

JEZANNA (Afryka Zachodnia, Zimbabwe):,,Bogini pełni Księżyca". Patronka mądrości, zrozumienia, wygody i oświecenia.

JUNONA (Rzym): bogini księżycowa, Królowa Niebios, Pani, Bogini Ziemi, "Ta, która ostrzega", Wielka Matka, opiekunka kobiet. Jako Juno Lucina oraz Juno Lucina była niebiańskim światłem. Czasem trzymała sierp, błyskawicę, welon albo włócznię i tarczę. Opiekun- ka małżeństw, ogniska domowego i narodzin dzieci. Odpowiadająca za wewnętrzne światło, płodność kobiet, Księżyc, odnowę, oczysz- czanie, śmierć, ból i karę.

KALI/KALI MA (Indie): Czarna Matka, Mroczna Bogini, Straszna, Bogini Śmierci, Wielka Bogini, Wiedźma, Matka Karmy, Patronka Czarownic. Podwójna osobowość przejawiająca cechy zarówno łagodności i miłości, jak i zemsty oraz straszliwej śmierci. Panuje nad wszelkim rodzajem śmierci: podziałem roku na trzy okresy, trzema fazami Księżyca, trzema sekcjami kosmosu, trzema etapami w życiu człowieka, a także trzema rodzajami kapłanek w jej świątyniach. Mówi się ni że splatając lub rozpuszczając włosy, zarządza pogodą. Jej karmiczne koło pożera czas. Przedstawiona jest jako czarnoskóra, z okropna twarzą, z czterema ramionami i nagimi piersiami. Ma na sobie naszyjnik z czaszek, a ubrana jest w węże. Między brwiami ma trzecie oko, zaś w czterech rękach trzyma broń i głowy Kali zabrania prze mocy wobec kobiet. Panuje nad regeneracją, zemstą, strachem, czarną magią, aktywnością seksualną, czasem, reinkarnacją, intuicją i snami. To także obrończyni bezradnych, na przykład kobiet i dzieci

KHENSU/KHONS/KHONSU (Egipt): Podróżnik, Nawigator, „Ten, który przemierza niebo w łodzi", Bóg Nowiu. Nosi nakrycie głowy z czaszek, na którym znajdował się półksiężyc. Miał łysą głowę (z wyjątkiem treski). Jego ludzkie ciało było ściśle owinięte, zaś w rękach trzymał pogrzebacz i cep. W swoim nowym królestwie Khensu zyskał popu larność jako egzorcysta i uzdrowiciel.

KHEPERA/KHEPRA/KHEPRI (Egipt): „Stający się", bóg transformacji, skarabeusz - symbol energii kreatywnej i wiecznego życia. Bóg Stwórca Chociaż Khepera znano jako „Boga wschodzącego słońca", był tak że Bogiem Księżyca. Odpowiadał za egzorcyzmy, uzdrawianie, nowe początki, łagodność, poetyckie umiejętności, cuda i współczucie.

KORA (Grecja, Rzym): po zstąpieniu do świata podziemi była Persefo- ną. Córka Demeter, bogini półksiężyca.

KUAN YIN (Chiny): bogini płodności, współczucia, dzieci i narodzin dzieci. KUU/KUN (tereny fińsko-ugryjskie): bóstwo księżycowe czasem widziane jako mężczyzna, a czasem jako kobieta.

KYRKE (Grecja): Sokolica, Bogini ciemnego Księżyca", „Decydująca o losie". Była też nazywana ptakiem śmierci (kirkos lub falcon [so- kół" - przyp. tłum.]) Jako „koło" decydowała o losie, była prządką przeznaczenia. Starożytni greccy pisarze mówili o niej Kyrke plecionych pukli", ponieważ potrafiła manipulować siłami stworzenia i destrukcji, robiąc węzły na włosach lub zaplatając je. Jej świątynią pogrzebową była wyspa Aeaea, której nazwa prawdopodobnie wy wodzi się od wydawanego odgłosu żalu. Kyrke była boginią miłości cielesnej, czarów, uroków, proroczych snów, złowrogich zaklęć, zemsty, czarnej magii i kociołków transformacyjnych.

LAKSZMI (Indie): bogini miłości i piękna. Legenda głosi, że to ona dała Indrze „somę" (tak zwaną "mądrą krew" ze swego ciała). Powstała z mlecznobiałej plany oceanicznej. Patronka dobrego losu, dostatku, sukcesu, miłości i kobiecego piękna.

LEUCIPPE (Grecja): nocna mara, dla której białe konie były święte.

UUTH/LILITHU (kraje hebrajskie, Babilonia, Sumeria): księżycowa bogini, patronka czarownic, żeński pierwiastek wszechświata, demoniczna bogini dla żydów i chrześcijan. Sowa była dla niej ptakiem świętym. Jej imię prawdopodobnie wywodzi się od sumeryjsko-babilońskiej bogini Belit-ili lub Belili. Tabliczka z Ur sprzed około dwóch tysięcy lat przed naszą erą wspomina nazwę Lillake. Lilith była opie- kunką wszystkich kobiet ciężarnych, matek i dzieci. Panowała nad mądrością, regeneracją, czarami, kobiecym powabem, snami erotycznymi, zakazaną rozkoszą oraz niebezpiecznymi uwodzicielskimi cechami Księżyca.

LUNA (Rzym): drugi aspekt Księżyca. Pełnia Księżyca jako kochanek i pan młody, dawca wizji. Luna była córką Hyperiona i siostrą Słońca. Odpowiadała za uroki, miłość i czary.

MAH (Persja): Bóg Księżyca.

MAIA (Grecja): Bogini Księżyca utożsamiana z majem, miesiącem zająca".

MAMA QUILLA (Inkowie): Matka Księżyc, bogini Księżyca, Matka Inków. Przedstawiano ją jako srebrny Księżyc o ludzkiej twarzy. Tuż przy świątyni słońca w Cuzco znajdowała się mała kaplica Księżyca.

Chociaż bogini tej nie czczono powszechnie, miała związek z kalendarzem i świętami. Była opiekunką mężatek, kalendarza oraz świąt religijnych. 

MANAT (Arabia): czas, los, karma. Arabskie słowo mana pochodzi od tego imienia i używane jest na określenie poczucia szczęścia. Bogini ciemnego Księżyca. Na drodze z Mekki do Medyny znajdował się duży, nieoszlifowany, czarny kamień, który czczono jako jej wizerunek MÁNI (w krajach nordyckich): księżycowy bóg, który porwał chłopca Hjuki i dziewczynkę Bil i umieścił ich na Księżycu. Mani kieruje kursem Księżyca i reguluje Nyi (nów) oraz Nithi (Księżyc ubywający).

MARI/MARIHAM/MERI/MARRATU (Syria, Chaldea, Persja): pierwsze imię Wielkiej Bogini. Nosiła niebieską tunikę i naszyjnik z pereł, czyli symbole morza. Odpowiadała za płodność, narodziny dzieci, Księżyc i morze.

MAWU/MAWA (Dahomey w Afryce Zachodniej): Najwyższa Bogini, Stwór czyni wszechrzeczy, Wielka Bogini. Plemię Fonów z Beninu w Afryce Zachodniej czczą Mawu jako boginię Księżyca i stwórczynię. Była znana jako bogini łagodna i wybaczająca. Pomagała pamiętać sny, dostrzegać boski wpływ na nasze życie oraz w objawianiu tajemnic.

MEN/MENE (frygia): księżycowy bóg, którego nie należy mylić z boginią Selene. 
MEZTLI/TECCEZEIECATL (Aztekowie): Księżyc fizyczny w swoim najwyższym punkcie, Wywodzący się od ślimaka morskiego". Przedstawiany był jako staruszek z białą muszlą na plecach, a czasem z motylimi skrzydłami. Zastąpiła go bogini Coyolxauhqui.

MINERWA (Rzym): Dziewica, Dziewicza Bogini, bogini praw i wolności kobiet. Nosiła napierśnik i hełm, a w ręku miała włócznię. Jej świętym ptakiem była sowa. Patronka rzemiosła, ochrony, pisania, muzyki, nauk ścisłych, sztuk i umiejętności, odnowy, dyplomacji, dobrej rady, pokoju i medycyny.

MORRIGAN/THE MORRIGU/MORRIGHAN/MORGAN (Irlandia, Walia, Bryta nia): Wielka Królowa, Wielka bogini wojny", Królowa fantomów i demonów", Królowa Upiorów. Zmiennokształtna. Wielka Matka, bogini Księżyca, „Wielka biała bogini", Królowa Wróżek. Panowała nad polami bitewnymi, wspierając walki swoją magią, jednak nie uczestniczyła w nich. Kojarzona z krukami i krowami. Była patronką kapłanek i czarownic, a także rzek, jezior, świeżych wód, zemsty, nocy, magii i przepowiedni.

MUZY (Grecja): boginie dziewięciu Księżyców. Trzy (liczba Potrójnej Bogini) razy trzy daje księżycową liczbę dziewięć. Każda z tych bogiń zawiaduje określonym obszarem inspiracji i sztuki: historii, muzy ki, komedii, tragedii, poezji, sztuki, astronomii, astrologii oraz elokwencji wypowiedzi.

MIESIĄC [w oryg, 'Myesyats' - przyp. thum.] (Słowianie): bóg Księżyca, czasem męski, a czasem żeński. W Serbii nazywany Śmiałym Wujkiem. Bóg wiosny i uzdrawiania. 

NANNA/NANA/ANNA/INANNA (kraje nordyckie): księżycowa bogini, Wielka

Matka, a tym samym Bogini Ziemi. Patronka miłości i delikatności. NANNA/NANA/NINA (Sumeria, Asyria): Pani, Starożytna Matka, Święta wielu imion", Wielka Matka, "Księżyc w trzech fazach". W ostatnim dniu roku „Nana sędzia ludzkości". Jej świątyni strzegł skrzydlaty lew. W bardzo odległych czasach boginię tę przedstawiano z rybim ogonem lub ogonem węża. Zajmowała się ziołami, Księżycem, uzdrawianiem, magią, wstawiennictwem, interpretacją snów, uprawami i cywilizacją.

NEHELLANIA (w krajach nordyckich): Nether lub Ciemny Księżyc. Czasem utożsamiana z Hel.

NEITH/NEIT/NET/NIT (Egipt): Łowczyni, Otwierająca Drogi, Wielka Bogini, Matka Bogów, Bogini niższych niebios", „Bogini wojowniczka i opiekunka", Pani Zachodu, Uniwersalna Matka, „Duch za za- słoną tajemnic". Pierwotna otchłań. Jej imię oznacza: „pochodzę od samej siebie" lub samopowstalą. Grecy utożsamiali ją z Pallas Ateną, której przypisywano podwójną rolę wojowniczki i kobiety uzdolnionej w sztuce domowej. Bogini ta nosiła czerwoną koronę Dolnego Egiptu, a w rękach miała luk i dwie strzały. Część jej sanktuarium w Sais stanowiła szkoła medycyny - Dom Życia. Jej ceremonie mia by mistyczną naturę. Neith odpowiadała za zioła, magic, uzdrawia nie, mistyczną wiedzę, rytuały, medytację. Była też patronką sztuk domowych, przędzenia, lowów, medycyny, wojny i broni oraz opie kunką kobiet i małżeństwa.

NEMEZIS (Grecja): Bogini ciemnego Księżyca" oraz odkupienia karmicznego. 

NEFTYDA (Egipt): Bogini ciemnego Księżyca", siostra Izydy i matka Anubisa z jej bratem Ozyrysem. Jej symbolami były filiżanka i kwiat lotosu. Odrodzenie, reinkarnacja, budowanie dobrego na beznadziei były jej polami działalności. Wielka objawicielka i dawczyni snów oraz rozumienia tajemnic. 

NGAMI (Afryka): bogini księżycowa.

NKOSUANO (Ghana): księżycowe jajo.

NORNY/.DZIWNE SIOSTRY"/WYRDY/WURDY (kraje nordyckie, germańskie i anglosaskie): bardzo podobne do greckich Mojr. Zamieszkiwały studnię Urd, nieopodal jednego z korzeni słynnego drzewa Yggdrasill. Nazywały się: Urd (przeszłość). Verhandi lub Verdandi (teraźniejszość) oraz Skuld (przyszłość). Woda z ich studni zamieniała wszystko na biało, tym samym łącząc je z trzema fazami Księżyca.

OSTARA/EOSTRE/EOSTRA/OSTARRA (Niemcy, Europa Północna): bogini księżycowa, której imię przetrwało w słowie Easter [ang, Wielka- noc" - przyp. tłum.]. Jako bogini płodności, przesilenia wiosennego była utożsamiana z zającami, królikami i jajkami.

OZYRYS (Egipt): Pan życia po śmierci". Pan Uniwersalny, Pan Panów, Bóg Bogów. Chociaż czasem nazywano go bóstwem słońca, był także związany z Księżycem. Spora liczba inskrypcji nazywa Ozyrysa „Panem Księżyca", a czasem „Wielkim Zającem". Bywa ukazywany na stoja co albo siedzi na swoim tronie, mocno obwiązany bandažami niczym mumia, przy czym niezwiązane ręce trzyma na piersi, a w nich po- grzebacz i cep. Czasem miał zieloną twarz. Na głowie nosił wysoką białą mitrę, po obu stronach przyozdobiona strusimi piórami. Tek- sty napisane w głównym holu świątyni Hathor w Denderze nazywa ja Ozyrysa Księżycem".

Patron kapłanów, bóg płodności, żniw, handlu, sukcesu, inicjacji. śmierci i reinkarnacji, wody, osądu, sprawiedliwości, rolnictwa, rze miosła, wegetacji, zbóż, religii, architektury, przepisów prawa, wła dry porządku, dyscypliny, rozwoju i stabilności.

PAN (Grecja): bardzo podobny do celtyckiego Rogatego Boga. Zwany też Małym Bogiem". Horn, bóg koziostopy, pradawny bóg, Leśne bóstwo często utożsamiane z Księżycową Boginią. Pozytywna si- ła życiowa świata", kreatywne moce, wpływy Księżyca, płodność w każdej postaci, muzyka, duchy przyrody, dzikie zwierzęta, taniec. medycyna, wróżbiarstwo.

PANDIA (Grecja): jedna z trójcy Bogini Księżycowej, reprezentująca fazy Księżyca. Pozostałe to Erse i Nemea.

PASHT (Egipt): aspekt niszczycielski lub ciemny Księżyc bogini Bastet. Znana jako niszcząca lub pożerająca Sfinksa. Utożsamiana z kota- mi, zwłaszcza czarnymi. Uzdrowicielka i niszczycielka chorób, usu- wająca przeszkody i bariery, zwłaszcza jeśli chodzi o ludzi.

PE (Pigmeje z Afryki): bogini Księżyca. Specjalne święto poodczas nowiu Księżyca odbywa się tuż przed rozpoczęciem pory deszczowej.

PERSEFONA/PROSERPINA (Grecja, Rzym): córka Demeter (Ceres), która początkowo nazywana była Korą. Przyjęła imię Persefony po zstą pieniu do świata podziemi.

SAMHAIN/SAMEN (Irlandia, Celtowie): chociaż jest to nazwa święta, które obecnie obchodzimy jako Halloween, swego czasu była to bogini Księżyca. Staroirlandzkie powiedzenie, w którym życzymy przyjacielowi szczęścia, brzmiało: „Niech cię błogosławi Samen (Księżyc) oraz Bell (Słońce)".

SARASWATI (Indie): Stymulatorka, odkrywczyni sanskrytu oraz „somy" w Himalajach. Była przedstawiana jako pełna wdzięku i dostojeństwa kobieta o białej skórze, z półksiężycem na czole, siedząca w pozy cji kwiatu lotosu. Najwyższy ośrodek ciała duchowego to kwiat loto su o tysiącu płatków, nazywany miejscem ukrytego Księżyca. Sara swati odpowiadała za sztuki twórcze, nauki ścisłe, muzykę, poezję, uczenie się i nauczanie.

SCATHACH/SCOTA/SCATHA/SCATH (Irlandia, Szkocja): Cień, Cienista, „Ta, która rozprasza strach". „Bogini ciemnego Księżyca", patronka ko- wali, uzdrawiania, magii, przepowiedni i sztuk walki.

SELENE/MENE (Grecja): drugi aspekt Księżyca, pełnia Księżyca - ko- chanka i panna młoda. Przedstawiana jako piękna kobieta w złotej koronie. Zakochał się w niej leśny bóg Pan. Odgrywała istotną rolę w magii, czarach i zaklęciach.

SESHAT/SESHETA (Egipt):,,Pani domu książek", sekretarka, „Pani domu architektów". Żeński odpowiednik i żona Thota - co ciekawe, była starsza od męża. Na bardzo wczesnych wizerunkach Seshat przed- stawiana była jako nosząca gwiazdę na głowie, odwrócony półksię życ i dwa długie proste pióra, a czasem tylko gwiazdę, na której osa- dzony był zwrócony w dół półksiężyc. Później półksiężyc ten został zastąpiony dwoma długimi, skierowanymi w dół rogami. Była kro- nikarką wszystkich bogów, boginią pisarzy, listów, archiwów, miar obliczeń, kronik, hieroglifów, czasu, gwiazd, historii, ksiąg, nauki i wynalazków.

SHING-MOO (Chiny): „Nasza pani Księżyc".

SIWA/SIVA/MAHAKALA (Indie): „Pan kosmicznego tańca", Pan Świata. „Pan bezruchu i ruchu", Pan Jogi, Wielki Pan, Przynoszący Korzyści. Ten, który daje i zabiera", Pogromca Demonów. Jego moc zależy od jedności z Kali, bez której nie może działać. Włosy ma związane w ascetyczny węzeł, spięty półksiężycem i trójzębem. Przedstawiany jest jako mężczyzna o jasnej karnacji, z niebieskim gardłem, pięcioma twarzami, czterema rękami i trojgiem oczu. Otaczają go trzy węże gotowe zaatakować każdego wroga. Jest bogiem wszystkich, któ nie mają swojego miejsca w społeczeństwie. Jego ruchy w tańcu symbolizują odwieczny rytm wszechświata życie śmierć".

Siwa jest bogiem bydła, gór, medycyny, płodności, miłości cielesnej zniszczenia, błyskawicy, burz, długowieczności, uzdrawiania, siły, ma gil, broni, rzek, śmierci, tańca, medytacji, praworządności i osądu.

SINN/SIN (Mezopotamia, Ur, Asyria, Babilon, Sumeria): Księżycowy Bóg, Oświecający, Pan Kalendarza, Pan Diademu. Przedstawiany był ja- ko staruszek z brodą w kolorze kamienia lapis lazuli, z turbanem na głowie. Poruszał się w łodzi (błyszczącym półksiężycu), płynął po niebiosach, zaś pełnia Księżyca była jego diademem. Góra Synaj (Góra Księżyca) była dla niego święta. Babilończycy wierzyli, że ujawniał on podstępne pułapki zastawione na ludzi przez złe duchy: Sinn był wrogiem złoczyńców, bogiem upływającego czasu. Od- powiadał za przeznaczenie, przewidywanie, powietrze, mądrość, sekrety, zniszczenie wszelkiego zła oraz decyzje.

SKADI (w krajach nordyckich): Krzywda, córka giganta Thjasi oraz Njord. Patronka zasłużonej kary, gór, zimy, zemsty i czarnej magii.

SOMA (Indie): nazywany także Chandra. Symbolizował Księżyc i nie- Śmiertelność. Soma to także nazwa świętej rośliny, z której przyrządzano napój wprowadzający w ekstazę religijną. Zarówno bóg, jak i roślina powstali z pradawnej morskiej piany wytworzonej przez bogów. Żony Somy, córki Dakshy uważane były za dwadzieścia siedem punktów księżycowych.

SPIDER WOMAN (Kobieta-Pająk) (rdzenni Indianie amerykańscy, Amerykanie z południowego zachodu); czasem nazywana Babcią-Pajeczycą. Utożsamiana z Księżycem.

SYLVANUS (Rzym): rzymski odpowiednik boga Pana.

TANIT/TANITH (Fenicja, Kartagina): Bogini Księżyca, Wielka Bogini bardzo podobna do Isztar.

THOT/TOT/TEHUTI/THOUT/DJEHUTI/ZEHUTI (Egipt): „Pan ksiąg i nauki", „Sędzia wszystkich Bogów", „Zarządca planetami i porami roku", boski skryba, utożsamiany z greckim Hermesem. Uważany za samopowstałego. Z racji wynalezienia hieroglifów i liczb Thota nazywano „Panem świętych słów". Najstarszy - jako pierwszy i największy z magów posiadał moc większą niż Ozyrys i Ra. Miał głowę ibisa i był twórcą czterech praw magii". Na głowie nosił Księżyc w pełni i półksiężyc, w rękach zaś trzymał trzcinę do pisania i zwój papirusu. Thot był patronem kapłanów, Najwyższym Magiem, bogiem wszelkiej magii, pisania, wynalazków, sztuki, dywinacji, handlu, leczenia, inicjacji, muzyki, przepowiedni, tarota, sukcesu, mądrości, medycyny, astronomii, geometrii, ankiet, rysowania, nauk ścisłych, pomiaru czasu, archiwów, osądu, wyroczni, rytuałów, astrologii, alfabetu, matematyki, mowy, arbitrażu, równowagi, mocy umysłowych, Księżyca, botaniki, teologii, hymnów i modlitw, pokoju, rady, uczenia się, prawdy, Kronik Akaszy i losu.

TLAZOLTEOTL (Aztekowie): Bogini Brudu, Bogini Nieporządku, ziem- ska bogini, Pani Czarownic, Bogini Półksiężyca. Kojarzona z wężem i nietoperzem. Podobnie jak greckiej Hekate, oddawano jej cześć na rozdrożach. Jeździła nago na miotle po nocnym niebie, na głowie mając tylko kapelusz, a w rękach trzymała czerwonego węża i umo- czoną we krwi linę. Jej cztery aspekty uznawano za osobne boginie: Tiacapan, Teicu, Tlaco i Xocutxin. Odpowiadała za miłość cielesną. płodność, śmierć, czary, seksualność, hazard, pokusę i czarną magię.

TRIPLE GODDESS (Potrójna Bogini): trójca bogiń lub bogini o trzech aspek- tach. Na całym świecie znana pod różnymi postaciami. Prawie za- wsze łączona z trzema fazami Księżyca.

TSUKI-YOMI (Japonia): niektóre źródła nazywają to bóstwo bogiem, zaś inne boginią. Anne Rush pisze, że aż do czasów obecnych bóstwo to było rodzaju żeńskiego. Tsuki-Yomi była bóstwem Księżyca i rodzeństwem bogini słońca Amaterasu. W japońskiej kulturze me- dytacje księżycowe były powszechną praktyką, uważano je za koją- ce umysł i duszę.

TZAPHIEL/TSAPHIEL (Anioł): Anioł Księżyca.

URSALA (URSZULA)/ORSEL (w krajach słowiańsko-rosyjskich): księżyco- wa bogini utożsamiana z niedźwiedziami.

WENUS (Rzym): księżycowa bogini, patronka wegetacji i kwiatów. Była silna, dumna i kochająca. Nazywano ją dziewiczą, przy czym słowo „dziewicza" oznacza tu „niezależność". Jej kapłanki nie były dzie- wicami w dosłownym tego słowa znaczeniu. Była boginią miłości, piękna, radości, miłości cielesnej, płodności, nieustannego tworze nia, odnowy i magii ziołowej.

WAHINI-HAI (Polinezja): Stwórczyni Świata i Bogini Matka, zwana także Księżycem i pierwszą kobietą. Joseph Campbell twierdzi, że imię to było obecne w słowie wahine, oznaczającym kobietę.

WHITE SHELL WOMAN (rdzenni Indianie Amerykańscy, Nawaho): księżycowa bogini.

XIUHTECUHTLI (Aztekowie): bóg kalendarza i ognia duchowego.

XOCHIQUETZAL (Aztekowie): bogini wszystkich kobiet, meksykański odpowiednik Afrodyty. Była także księżycową dziewicą, kompletną Potrójną Boginią. Miała syna/kochanka bardzo podobnego do Adonisa. Panowała nad miłością, małżeństwem, świętymi nierządnicami, muzyką, przędzeniem, magią, sztuką i zmianami.

YUE-LAO (Chiny): ,,Stary człowiek na Księżycu". Mówi się, że w jego rękach spoczywa moc łączenia małżeństw śmiertelników. Niewidzialną i nierozerwalną srebrną nicią wiąże przyszłego męża i żonę.



Źródło: D.J. Conway - Magia księżycowa (książka)