Czy demony są złe?

[Misteryk]

Tego typu pytania wiążą się z dwuznacznością określenia "demon". Bywa używane jako określenie wszelkich "duchów" i "bytów", których nie widzimy, i w tym kontekście bywają demony zarówno przychylne ludziom jak i nie. Drugie znaczenie tego słowa odnosi się wyłącznie do bytów negatywnych.

Demon to byt nastawiony na wywołanie strachu i tym się karmi i rośnie na koszt tego kto się wystraszył.

Można demona podporządkować, ale do tego jak sama gdzieś napisałaś potrzebna jest Żelazna Siła Woli!

[Olimpia]

Ja znam wiele demonów które karmią się czymś innym niż strach - chociażby taka Zmora Nocna, ona karmi się krwią. Jednak faktycznie dużo demonów karmi się strachem i nie wolno go okazywać.

Demona można sobie podporządkować, potrzebna jest do tego silna wola - niekoniecznie żelazna, w sensie... im silniejszy byt tym silniejszą wolę trzeba mieć. Jednak po co? Z demonami można się kumplować, przykład? Kobold, Leszy, Dola, Abraxas (wywalony za to, że nauczał ludzi magii), Lilith (wywalona za to że była feministką).

Z tym, że demony zazwyczaj nie lubią określonych typów ludzi, dlatego niektórzy całe życie będą żyć w przekonaniu, że z demonami nie da się dogadać "po ludzku". Jeśli chodzi o Zmorę czy o Strzygę to... można nawet z nimi żyć pod jednym dachem i spać z nimi w jednym łóżku i nawet o tym nie wiesz...

Stwierdzenie, że każdy demon to zło i będzie chciał Ci zaraz wypruć flaki pochodzi od religii chrześcijańskiej. Oczywiście jak jesteś chrześcijaninem, masz prawo wierzyć w absolutne zło demonów - jednak warto też poczytać o różnych rodzajach demonów, choćby po prostu z ciekawości.

[Misteryk]

Każdy Demon jest zasilany i rośnie od energii człowieka i wówczas zamienia się w potwora, bo nie ma on świadomości człowieka, jest to rodzaj astralnego pól robota, który jest jedynie określonym programem astralnym, nastawionym na testowanie ludzi, który jest odbiciem sposobu myślenia człowieka.

Nie ma przyjaznych demonów, ani kumpli, nie ma złych demonów. To są projekcje ludzkie w strukturze demona. Demon to swoiste zwierciadło duszy człowieka w astralnym wymiarze.

Demon to serwomechanizm, który reaguje zgodnie z intencją człowieka lub jej brakiem.

Jest odbiciem najskrytszych marzeń, pragnień, lęków, trwogi itd. demony nie posiadają świadomości jak ludzie.

Automaty nie mogą być przyjazne, ani nieprzyjazne, one tylko reagują zgodnie z zachowaniem człowieka. Rozmowa z demonem to rozmowa z programem zasilonym naszymi ukrytymi intencjami, co może być kolosalną pułapką.

[lisa]

Demony to chyba taki worek ze wszystkim i niczym. Tam są bogowie, istoty, duchy i prawdziwe demony. I jedne są dobrej drugie złe.

[Walpurgia]

Demony to chyba taki worek ze wszystkim i niczym. Tam są bogowie, istoty, duchy i prawdziwe demony. I jedne są dobrej drugie złe.

Ja w ten sposób traktuję słowo "duchy" - dla mnie to właśnie duchy ludzi, bogowie, aniołowie, żywiołaki, driady a nawet święci. Generalnie wszystkie istoty, których nie widzimy. Demony to dla mnie tylko jeden z wielu rodzajów "duchów".

Dlatego rozmowa o demonach moim zdaniem jest trudna, bo każdy używa tego słowa w innym znaczeniu.

[Misteryk]

Demony to chyba taki worek ze wszystkim i niczym. Tam są bogowie, istoty, duchy i prawdziwe demony. I jedne są dobrej drugie złe.

Istnieją czarne i białe demony, czyli dobre i złe, zgadzam się, jest więc paralela z opowieścią o karmieniu białego i czarnego wilka, to to samo. Jakiego demona karmisz to tak masz.

Doskonałe porównanie z tym workiem ze wszystkim i niczym, czym napełnimy te worki to na nas się wysypie!

[Olimpia]

Czarne, białe, złe, dobre... ah jak Ty kochasz podziały.
Przecież dopiero co było, że każdy demon to zło i każdy się żywi strachem. Zdecyduj się.

Demon to byt nastawiony na wywołanie strachu i tym się karmi i rośnie na koszt tego kto się wystraszył.

[Misteryk]

Nie widzę sprzeczności.

Kto karmi demona strachem tego w końcu pożre ten demon.

Kto umie się skutecznie bronić i jest odważny, opanowuje demona i wtedy kiełzna demona i jeździ na nim.

To tak jak u Platona:

Platońska metafora złożoności ludzkiej natury.

W jednym ze swoich dialogów pt. „Fajdros” słynny grecki myśliciel Platon porównywał ludzką duszę do rydwanu, ciągniętego przez dwa rumaki, którymi kierować próbuje woźnica. Nie ma on łatwego zadania ponieważ konie te mają odmienną naturę. Jeden z nich (thumos) jest czystej i szlachetnej rasy – reprezentuje dążenie do doskonałości, śmiałość i odwagę. Drugi (eros) jest symbolem pożądania i apetytu, dążenia do tego, co zmysłowe i przyziemne. Jeden więc ciągnie wciąż „do góry”, do boskiego świata szlachetnych idei i mądrości, drugi zaś wyrywa się „ku dołowi” do rozkoszy i popędów cielesnych. W ludzkiej naturze (którą wg Platona cechuje nieśmiertelność) oba te pierwiastki jednocześnie więc współegzystują będąc ze sobą pomieszane i splątane, a w dodatku znajdują się w ciągłym konflikcie. Ujarzmianiem ich i kontrolą zajmować się zaś ma metaforyczny woźnica, czyli logos - rozum, lub rozsądek, który nie tylko musi panować nad walczącymi rumakami, ale też kierować ich ruchem wzwyż – do świata idei.

Źródło: https://www.heuristica.pl/single-post/20...er-insight

Przejrzyj nasze wszystkie posty, kto reprezentuje jakiego woźnicę, kogo targają emocje, a kto jest spokojny. Kto panuje nad zaprzęgiem, a kim targają emocje.

Sama przyznałaś, że masz naturę przyziemną i zwierzęcą. Platon wszystko wyjaśnia i rozstrzyga.