Cornelius Agryppa

[Adrianna]

Żal mi się zrobiło, że na forum nie ma żadnej wzmianki o tej kultowej i mega ciekawej postaci. Wszędzie tylko Crowley i Crowley. Źródło to głównie playlista dt. Agryppy na kanale ESOTERICA, który polecam całym sercem, duszą i umysłem.


Dziś na warsztat bierzemy postać, bez której zachodni ezoteryzm w znanej nam formie po prostu by nie istniał  
Przed Wami Heinrich Cornelius Agrippa von Nettesheim - tragiczny humanista, turbo wykształcony człowiek i twórca pierwszej tak potężnej encyklopedii wiedzy tajemnej. Postaram się Wam w skrócie przedstawić jego skomplikowane życie, rewolucyjne osiągnięcia oraz wpływ, jaki wywarł na współczesne postrzeganie magii.

Agryppa urodził się w Kolonii w 1486 roku. Nie był bezimiennym mistyczkiem działającym w piwnicy, był jednym z najwszechstronniej wykształconych ludzi swojej epoki. Wszędzie go było pełno. Typowy renesansowy Homo Universalis. No i jak się za chwile dowiecie, obrońca czarownic 😀

Studiował na Uniwersytecie w Kolonii, zdobywając stopień magister artium. Posiadał doktoraty z prawa kanonicznego i cywilnego oraz medycyny (uzyskane we Włoszech, prawdopodobnie w Pawii lub Turynie). Biegle władał łaciną, greką i hebrajskim, odrobinę aramejskim.

Jego kariera przypominała istny rollercoaster, I swear to God. Jak ktoś się boi być job hopperem w CV, to myślę, że Agryppy nie pobijecie choćbyście próbowali. Służył jako żołnierz i tajny agent w służbie cesarza Maksymiliana I, wykładał na uniwersytetach (m.in. w Dole we Francji, gdzie analizował dzieła Johanna Reuchlina dot. kabały), pracował jako lekarz miejski we Fryburgu i był oficjalnym historiografem na dworze Małgorzaty Austriackiej w Brukseli.

Dwie ciekawostki:
1.Jako prawnik i miejski syndyk w Metz, Agryppa stanął w obronie wiejskiej kobiety oskarżonej przez inkwizycję o czary. Za pomocą logiki, prawa i teologii rozbił argumentację inkwizytora Nicolasa Savina, wykazując, że proces opiera się na zabobonach i wymuszonych torturami zeznaniach. Uratował kobietę przed stosem, ale sam musiał uciekać z miasta pod naciskiem wściekłego duchowieństwa.
2. Napisał traktat De nobilitate et praecellentia foeminei sexus (O szlachetności i wyższości płci żeńskiej), w którym próbował przypodobać się Małgorzacie Austriackiej (córka cesarza Maksymiliana), dowodząc... duchowej i moralnej przewagi kobiet nad mężczyznami. Panowie proszę brać przykład. Takich mężczyzn właśnie potrzebujemy 😀

Przez całe życie uciekał przed oskarżeniami o herezję i gniewem Kościoła. W miłości też nie miał szczęścia - miał w ciągu swojego życia 3 żony. Ostatecznie umarł w ubóstwie w Grenoble w wieku 49 lat. 

Jego historia jest tak naprawdę bardzo bogata i lepsza niż niejeden film przygodowy, ale po pełne spektrum mieszanki spierdolenia i cudowności, które się działy odsyłam do playlisty kanału ESOTERICA właśnie o Agryppie. Tutaj na forum na pewno nie byłabym w stanie opisać wszystkiego, a długość tekstu by Was zabiła XD

Przed Agryppą wiedza tajemna była rozproszona, nieuporządkowana i często mylona. Agryppa postawił sobie za cel nadanie magii statusu ścisłej nauki chrześcijańsko-neoplatońskiej.
Napisane ok. 1510 roku, a wydane po wieloletnich poprawkach w latach 1531-1533 Trzy Księgi to jego dzieło życia. Agryppa stworzył trzystopniową hierarchię wszechświata i przydzielił jej odpowiednie dziedziny magii: Świat Elementarny, Niebiański i Boski. Nie będę wchodzić w szczegóły, bo na szczęście już Agryppa napisał księgi, więc ja nie muszę. Zachęcam do lektury 😀

W 1530 roku, tuż przed wydaniem dzieła o magii, Agryppa miał tak zwany detour i opublikował traktat De incertitudine et vanitate scientiarum (O niepewności i próżności nauk), w którym skrytykował całą ludzką wiedzę, od prawa po astrologię i samą magię. Calm down baby boy, co ty robisz? Nie była to jednak zmiana poglądów. Agryppa przyjął postawę fideizmu (sceptycyzmu chrześcijańskiego), czyli w skrócie ludzki rozum jest omylny, a nauka nie daje zbawienia bez łaski Bożej. Magia opisana w Trzech Księgach działa tylko wtedy, gdy adept przejdzie teurgiczne oczyszczenie, a jego wola stanie się narzędziem w rękach Stwórcy. Tak tłumaczą to przynajmniej naukowcy i badacze 🙂

To, jak dzisiaj myślimy o magii ceremonialnej, jest w ogromnej mierze zasługą właśnie Agryppy. Przedtem magia była zbiorem niepowiązanych ze sobą ksiąg, grymuarów i zlepków wielu rzeczy. Kiedy powstał Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku w 1888 roku, jego założyciele użyli jego ksiąg jako szkieletu pod cały swój system. Tabele Korespondencji, przypisanie planety do koloru, zapachu, kamienia, anioła i liczby to wprost nauka Agryppy, którą Aleister Crowley skompilował w słynnej książce 777. Dzisiejsze metody kreślenia pieczęci anielskich czy demonicznych na siatkach kwadratów magicznych opierają się na instrukcjach z II Księgi. Jego tabele korespondencji i koncepcje kabały stały się też absolutną bazą dla ruchu Różokrzyżowców oraz późniejszych systemów masońskich i teurgicznych. No nie da się przecenić jego wpływu na zachodni ezoteryzm.

Agryppa był jednak człowiekiem, który zapłacił wysoką cenę za próbę połączenia nauki, wiary i tajemnicy. Jego dziedzictwo to potężny, logiczny system opisywania niewidzialnego świata, z którego praktycy i badacze ezoteryki czerpią do dzisiejszego dnia. Niestety jego życie nie należało do usłanych różami. Przez całe życie balansował na krawędzi ortodoksji chrześcijańskiej i krytyki Kościoła. Często zmieniał miejsce pobytu. Był postacią istnie tragiczną i wyprzedzał swoje czasy. Naprawdę polecam poczytać lub posłuchać o nim więcej, bo jego życiorys rozwala łeb 😀

[Wierzbix]

Witch, uczy i bawi. xD Dzięki za post, bo rzeczywiście internet jest zasypany Crowleyem. I memami z Crowleyem, ale to ta lepsza część internetu.

Co do samego Agryppy... cóż. Miałam okazję "czytać" wybiórczo "Three books of..." [do znalezienia w pdf - korzystajcie póki dostępna]. Na pewno dość ciężka lektura, ale nie powiedziałabym, że to była strata czasu. Korzystałam do pracy z duchami planetarnymi i nie żałuję. Jak ktoś ma więcej czasu no to zawsze warto sobie zerknąć przed przygotowaniem do pracy. Warto porównać z innymi źródłami. Ja chyba też z polecenia Adrianny przeglądałam i Agryppę i Skinnera.

[Adrianna]

Polecam tłumaczenie Erica Purdue, jest zdecydowanie mniej archaiczne