Aura

[~Ismena]

AURA- czym jest?



Według mistyki chrześcijańskiej: aureolą świętości, w okultyzmie: emanacją ciała eterycznego, w filozofii Wschodu: manifestacją sił witalnych. Ostatnio aura określana jest jako zmienne pole biologiczne, składające się między innymi z sił elektromagnetycznych, magnetycznych i elektrycznych i "biograwitacyjnych" człowieka. Można uważać, że jest tożsama z polem morfogenetycznym (R. Sheldrake). Po mistykach, parapsychologach i badaczach tajemnic Wschodu, od XIX wieku interesuje również naukowców.

W strukturze aury można wyróżnić trzy podstawowe warstwy:

1. Aura eteryczna to jasna lub ciemna obwódka wokół ciała. Ma grubość 1-3 cm Jest odzwierciedleniem żywotności, witalności organizmu.
2. Aura astralna jest jasna, zwykle symetryczna i w dość równej odległości od ciała (5-20 cm; u niektórych 5-1500 cm). Jest przejawem życia emocjonalnego i uczuć.
3. Aura mentalna jest jasna, dość mglista, bez wyraźnego konturu zewnętrznego. Spostrzegana w odległości od ok. 10 do 1000 cm od ciała (u niektórych nawet do ok. 4000cm). Jest przejawem aktywności myślowej i elementów życia duchowego.

Warstwy te mogą się nawzajem przenikać tworząc unikalną i skomplikowaną strukturę. Dlatego trafne diagnozowanie można podjąć dopiero po wielu tygodniach czy miesiącach praktyki.

Charakterystyka aury zależy od pracy czakramów - głównych ośrodków przetwarzania energii witalnej (według filozofii Wschodu), utożsamianych w medycynie zachodniej z głównymi gruczołami dokrewnymi i splotami nerwowymi.

Źródło informacji
Aura dostarcza informacji na temat stanu całej struktury bioenergetycznej człowieka, a więc stanu zdrowia, zasobów energii, stanu psychicznego i emocjonalnego, a jest to kompleksowa informacja, którą trudno uzyskać innymi metodami. Zjawisko emisji - nadawania aury przez człowieka lub zwierzę jest przekazem zawsze obiektywnym i zwykle nie mogącym ulec przekłamaniu czy manipulacji.

Dla kogo?
Najbardziej przydatna byłaby dla tych osób, które potrzebują umiejętności szybkich decyzji, intuicyjnie związanych z ludźmi. Dotyczy to nie tylko lekarzy i psychoterapeutów, ale również negocjatorów i ... policji. Wyobraźmy sobie sytuację, gdy w tłumie osób musimy wyszukać terrorystę przed spodziewanym zamachem. Zmiana wyglądu aury człowieka, przygotowującego się do gwałtownego działania jest wyjątkowo wyraźna, możliwa do wychwycenia nawet przez osoby nie wyszkolone a bardziej wrażliwe. Bardziej lub mniej uświadomione obserwowanie aury jest na tyle częste, że zakodowało się w tradycji ludowej, np. w przysłowiu "Na złodzieju czapka gore".

Nie jesteśmy w stanie bezpośrednio obserwować zmian pola energetycznego, dlaczego więc możemy dostrzec aurę? Jakie właściwości czy umiejętności ludzkie są wtedy wykorzystywane? Jak dotąd nikt nie zajmował się tak postawionym problemem. Według Instytutu Inżynierii Informacji "widzenie aury" jest po prostu umiejętnością interpretacji zespołu bodźców podprogowych przy pomocy ośrodka wzroku.

Na czym polega "widzenie aury"?
Każdy z nas odbiera za pomocą pięciu zmysłów około miliona jednostek informacji na sekundę, także takich jak szum krwi, dotyk różnych fragmentów ubrania, bicie serca. Z tej ogromnej ilości informacji około siedem (!) dochodzi do naszej świadomości, zaś reszta, czyli prawie milion, jest zbyt słaba, aby przebić się do świadomości, a więc jest przez świadomość pomijana, pozostając na poziomie wrażeń, czy halucynacji. Te informacje, które nie zdołały przekroczyć progu naszej świadomości, zostały nazwane bodźcami podprogowymi. Skoro bodźce podprogowe i tak są przez nas odbierane, możemy wytrenować taką metodę koncentracji, która pomoże je zarejestrować w świadomości a następnie praktycznie wykorzystać

Dlaczego wykorzystywany jest akurat zmysł wzroku?
Bodźce podprogowe pojawiają się w postaci wizualizacji, czyli obrazu aury dlatego, że życzymy sobie tej formy jako najbezpieczniejszej. Mniej się obawiamy zobaczyć ducha, niż usłyszeć lub poczuć ducha. Są oczywiście osoby, które "nie widzą aury". Ich model percepcji dopuszcza tego rodzaju informację w innej postaci, np. słyszenia szmerów lub dźwięków, odczuwania zapachu strachu czy radości osoby znajdującej się w innym pomieszczeniu, odbioru zmian pola grawitacyjnego. Wizualizacja aury jest sposobem najbardziej komunikatywnym, bezpiecznym, wygodnym i ... najlepiej zbadanym.

Badania naukowe.
Pierwsze, dobrze udokumentowane prace, mające na celu badanie aury dla potrzeb diagnostyki medycznej, przeprowadził dr Walter Kilner w latach 1900 - 1920 w Londynie, doprowadzając w licznych eksperymentach do określenia warunków, w jakich można zobaczyć aurę człowieka. Jego badania były kontynuowane w różnych ośrodkach, między innymi w Instytucie Metapsychicznym w Buenos Aires. Jednak jeszcze pod koniec XIX wieku (około roku 1886) wszechstronny naukowiec dr Jakub Jodko-Narkiewicz wynalazł fotograficzną metodę zapisu tego zjawiska, nazwaną fotografią koronową (korona świetlna rejestrowana w określonych warunkach wokół obiektu). Od roku 1936 Siemion Kirlian w Krasnodarze nad Kubaniem zaczął publikować fotografie przedmiotów i dłoni metodą fotografii koronowej, co spowodowało zmianę nazwy przez niezorientowane media na fotografię kirlianowską - nieścisłą z punktu widzenia naukowego i niewłaściwą, przynajmniej na terenie Polski.

Największym problemem w pracach naukowych nad aurą, tak jak nad innymi zjawiskami związanymi z parapsychologią, jest brak ujednoliconych metod i narzędzi umożliwiających jednoznaczny ich pomiar i rejestrację.
Systematyczne badania naukowe Aury w Polsce zostały przeprowadzone w latach 80 - tych, i zawarte w pracy doktorskiej Jana A. Szymańskiego. Za pomocą skonstruowanej przez siebie specjalistycznej aparatury do pomiaru rozkładu pola elektrycznego, elektromagnetycznego i magnetycznego człowieka przeprowadził intersubiektywne (spełniające warunki badania naukowego), laboratoryjne eksperymenty, polegające między innymi na pomiarze zmian pola (aury) osoby, poddawanej oddziaływaniu bioenergoterapeuty. Ważniejsze jeszcze wydają się te badania dr Szymańskiego, które doprowadziły do stwierdzenia, że rozkład pola mierzonego sprzętem technicznym odpowiada obserwacjom poczynionym przez odpowiednio przeszkolonego lub specyficznie uzdolnionego człowieka. Empirycznie dowiedziono więc możliwość obserwacji aury oraz wpływu nań oddziaływań bioenergetycznych, ale prace nie zostały ani kontynuowane, ani wykorzystane. Specjalistyczna aparatura jest z rzadka wykorzystywana do badań energii "ki" na zlecenie Marcusa Bongarta (mistrza Qi-Gongu, prezesa Szwedzkiego Stowarzyszenia Qi-Gongu Medycznego) w Malmo.



KOLORY I AURA
Kiedy zaczynamy dostrzegać symbole i wartości natury nie pominiemy kolorów kwiatów, drzew, wody i wszystkich jej elementów. Zauważymy kolor przelatującego ptaka, napotkanego zwierzęcia, nasze oczy postrzegają intensywniej pewne barwy, z reguły te, które bardziej dynamicznie manifestują się w naszym życiu, kooperują z naszymi osobistymi energiami, z naszą własną aurą. Znaczącą nauką jest znajomość symboliki kolorów. Kolory mówią kim jesteśmy, śpiewają i grają własną wibracją, która jest osobliwą rozmową z nami. Kolor może w nas przebudzić wiele wartości. Znamy wielką energię ziół, pomagają nas uleczać, ochraniają, wprowadzają w nasze dusze spokój. Podczas przebudzenia duchowego będziemy mieli możliwość poczuć z jaką częstotliwością wibrują, wchłoniemy w swoje nozdrza ich pełnię aromatu.

W świecie natury istnieją kolory, które mogą wywołać negatywne reakcje wprowadzając w nasze ciało niepokój, chaos podobnie jak energia trujących roślin. Brudne i ciężkie kolory powodują depresję, lęk i choroby, zakłócają subtelne energie burząc nasz spokój.
Ważne jest aby ludzie otaczali się gamą tęczowych kolorów tym samym leczą swoje środowisko. Właściwy dobór kolorów pomoże w przebudzeniu Energii Kundalini.
Każdy człowiek ma swoje indywidualne kolory, w zależności od zdrowia, samopoczucia, własnych emocji i intencji. Zwykle ciało produkuje niezliczone oktawy różnych barw.

Wysoko rozwinięty człowiek ma 5 poziomów wibracji w jego astralnym ciele, zwykły człowiek posiada 9 poziomów ze zmiksowanym odcieniem kolorów. Bardzo dużo ludzi ma od 50 do 100 poziomów; dużą ilość kolorów, małych i dużych wirów i różnych krzyżówek, które walczą między sobą wywołując konflikt a nawet szaleństwo. Astralne ciało, które ma co najmniej 50 wibracji nie jest piękne lecz poważnie udręczone. Widać to na ciele astralnym i fizycznym, mogą to być pląsy, skurcze mięśni, itd. ... Astralne efekty są zaraźliwe i wpływają na wrażliwe osoby, które zbliżają się do takiego ciała, odczuwają wielkie zmęczenie i zmartwienie. Należy szybko likwidować zmartwienia, strach i utrapienia.

Tylko małe dzieci miewają białe lub zbliżone do tęczy kolory aury. Astralne ciała u dzieci są bardzo piękne, jasne i kolorowe, pozbawione zabarwienia złości, egoizmu, skąpstwa. Ale już u dzieci można zobaczyć późniejsze zalążki i tendencje dobra czy zła.

Znaczenie kolorów



Znaczenie kolorów aury


Pozytywne znaczenie:

Biały: nieskazitelność, prawda.
Brązowy: uziemienie, nowy wzrost.
Czerwony: pasja, sex, siła.
Fioletowy: alchemia, duchowość, moc umysłu, humanitarny.
Fioletowo-złoty: transformacja, siódmy zmysł, wrota do energii kosmicznej.
Niebieski: szczęście, spokój, prawda, religijność, komunikacja.
Jasno-niebieski: poświęcanie się, duchowy ideał.
Niebieski z odcieniem fioletu: zmieszana natura, od działania do poświęcania się.
Niebiesko-zielony: głęboka sympatia, współczucie, zdolność dawanie wszystkiego z siebie bez zobowiązań.
Pomarańczowy: ciepło, radość, twórczość, wewnętrzna mądrość.
Różowy: czysta miłość, siła osobista i spełnienie.
Różowo - brylantowy z odcieniem liliowego: spirytualna miłość do ludzkości.
Różowy-słoneczny z promieniami w każdą stronę: uniwersalna miłość.
Różowo-żółty: inteligencja połączona z duchowością.
Zielony: wzrost, uzdrowienie, obfitość, adaptacja, wiedza, nauka.



Złoty: inspiracja, boskość. Boska Mądrość.


Żółty: inteligencja, optymizm.

Negatywne znaczenie:



Brązowo-czerwony (tępy): skąpstwo.
Brązowo-szary: egoizm.
Brązowy wąż: złość, zazdrość.
Czerwony - brudny: złość
Karmazynowy - piracki (ciężki i tępy): egoistyczna miłość
Ultra-czerwony: niższe zdolności psychiczne, forma czarnej magii.
Czerwono-pomarańczowy (tępy): długo utrzymująca się złość.
Szary (ciężki, ołowiany): depresja.
Szaro-siny: strach.
Szara mgła: gwałtowny szok.
Żółty (tępy): zazdrość.
Czarny: nienawiść, złe intencje, (czarny jest też kolorem ochronnym).



Aura jest subtelnym polem, otacza każdą osobę. Wszechświat rozumie każdą formę natury, jest oceanem wiedzy. Nasza Ziemia i my jej mieszkańcy jesteśmy tylko maleńką kroplą w tym oceanie wiedzy. Natura wyposażyła człowieka w cudowne zmysły. Był czas, że wszyscy mogli ujrzeć aurę, widzieli własnymi oczami i słyszeli własnymi uszami co mówi przyroda.

We Wszechświecie wszystko jest wibracją. Każdy atom, każda część atomu, elektronów czy elementarnych cząsteczek, nawet nasze myśli i świadomość to drgania.

Aura jest elektro-fotoniczną wibracją, którą promieniuje nasze ciało.
Czytając aurę mamy możliwość diagnozowania usterek w naszych organizmach jeszcze na długo przed pojawieniem się choroby, jej fizycznych objawów. Poprzez świadome kontrolowanie pozostając w zgodzie z naturą wzrastamy duchowo, a aura ukazuje kim naprawdę jesteśmy? Każdy ma aurę, jednak większa część ludzi na Ziemi ma słabą i zabrudzoną. Jest to bezpośrednia konsekwencja całego ich materialistycznego życia, tłumienia rozwoju świadomości, negatywnej postawy, kultywowanie strachu, zawiści, zazdrości, złych intencji i innych podobnych emocji. Taka postawa burzy prawdziwą naturę człowieka i zostają stłumione jego kolory aury.

Dzieci, nawet niemowlęta widzą aurę. Gdy się im nie podoba kolor aury nad głową rodziców lub innych ludzi reagują płaczem bez względu na to czy ta osoba jest uśmiechnięta. Dzieci mają czyściejszą aurę niż dorośli zniewoleni w świecie materialnym.

Śmiertelna aura

Kiedy osoba jest bliska śmierci aura zmienia się radykalnie. Najpierw mocno się osłabia a następnie całkowicie znika. Około siedem dni przed śmiercią ponownie rozszerza się przybierając kolor pięknego wypłowiałego niebieskiego nieba, przez, który widać jakby strzały srebrnych iskier skierowanych w ciało.

Mniej więcej w chwili każdej śmierci powtarza się ten sam szablon; aura zaczyna zanikać, nawet na kilka miesięcy przed śmiercią. Następuje to stopniowo a osoba jest coraz bardziej osłabiona. Choroby nie chcą się leczyć. Kolory aury wprzódy blakną, wyglądają jak sprane. W końcu pozostaje cieniutkie blado-niebieskie pasmo wokół ciała, czasami bywa kremowe przypominające skórę. Zanika codziennie aż w końcu zupełnie jej nie widać.

W czasie healingu można naładować ciało energią, ale naturalny proces umierania tak czy owak się rozpoczął i w takiej chwili każdy naturalny uzdrowiciel wie, że należy spowolnić proces ładowania, tylko usuwa cierpienie, czyni znośniejsze ostatnie udręki ciała, przygotowuje duszę do jej przejścia do wyższego wymiaru. Jak wspomniałam wyżej, kilka dni przed śmiercią, w zależności od choroby eteryczna aura ulega zmianie i zaczyna rosnąć. Zaczyna się ponowne przyjmowanie większej energii do ciała, aura wygląda jak powódź. Przybiera bardzo jasny blask, ale taki, który może być postrzegany tylko przez najlepsze wewnętrzne oko, tą zmianę wyczuje tylko osoba bardzo wrażliwa na energię.

Taka iluminacja aury ma tymczasowy wpływ, często zauważamy, że przed śmiercią pacjent poczuje się lepiej, jest bardziej aktywny i przytomny. Z reguły umierająca osoba zdaje sobie sprawę ze swojej kondycji, nawet można zauważyć, że nawiązuje kontakt z innymi duchami, które będą jej towarzyszyć do innego wymiaru. Przypomina kolor śmiertelnej energii jest bardzo piękny, blado-niebieskiego nieba a w nim pulsuje tysiące białych i srebrnych iskier. Od takiej osoby bije dziwne uczucie niczym delikatne pulsowanie lub gazowanie.
***

Zródło: prywatne zbiory ezoteryczne, pochodzace ze wspolpracy z innymi ezoterykami.

[Fauve]

Post dość dawno napisany ale pozwolę go sobie skomentować, ponieważ bardzo pomógł mi zrozumieć różne aspekty aury. Bardzo dobrze napisany. Jeśli ma ktoś coś do dodania to z chęcią przeczytam