Romulus i Remus

[Lossen]

Na początku chciałem opisać cały ich życiorys, jednak wyszłoby naprawdę sporo tekstu, na który niestety nie mam czasu, więc skupię się jedynie na ich młodzieńczych latach.

Romulus i Remus to słynne bliźniaki z mitologii rzymskiej. Narodzeni zostali przez Rea'ę Sylwię. Ich ojcem był sam bóg wojny, Mars.

Romulus i Remus zostali odseparowani od swojej rodzicielki, gdyż samo ich pojawienie się bardzo nie spodobało się władcy, tyranowi Amuliusowi. Dzieci były wnukami poprzedniego króla, z którym zacięcie musiał walczyć, gdyż tamten miał wśród ludu spore poparcie i szacunek. Rozzłoszczony monarcha skazał dzieci na śmierć, miały zostać wyrzucone do Tybru w koszyku. Sama matka skończyła z wyrokiem śmierci poprzez zagłodzenie.

Jak postanowił władca, tak uczyniono. Koszyk z dziećmi wrzucony został do rzeki, która poniosła ich bardzo daleko, w okolice wzgórza nazywanego Palatynem. Była to kraina dzika, zamieszkała przez ludy pasterskie i rolnicze. Koszyk z chłopcami zatrzymał się pod drzewem figowym. Niemowlęta łkały, jednak nikt nie słyszał ich krzyku. Wyjątkiem była wilczyca, która zdziwiona całą sytuacją nakarmiła je własnym mlekiem. Sytuacja ta powtarzała się cały czas - codziennie wilczyca odwiedzała dzieci, karmiąc je własnym mlekiem. Nie raz zdarzało się, że jako matka wilcząt brakowało jej już pokarmu, wtedy też z pomocą przylatywał dzięcioł (ptak poświęcony Marsowi), który dostarczał owoce.

Wilczyca zajmowała się nimi do czasu, aż w okolicy nie pojawił się pasterz imieniem Faustulus. Pewnego razu zauważył kręcącą się wilczycę w towarzystwie dzięcioła. Zachowanie to wydało mu się dziwne, tak więc postanowił sprawdzić co się dzieje.

Jak zwykle karmiła własnym mlekiem i odchodziła. Wtedy to korzystając z okazji, pasterz zbliżył się do tajemniczego koszyka z zawiniątkiem. Wielce zdziwił się na widok dwójki małych chłopców. Bez zastanowienia chwycił za kosz, udając się z powrotem na swoje gospodarstwo, by podzielić się nowiną ze swoją żoną. Chciał ich wychować jak własnych synów. Żona bardzo ucieszyła się z takiego obrotu spraw, gdyż małżeństwo starało się o własne potomstwo, niestety bezskutecznie.

Wraz z upływem czasu, chłopcy wyrośli na silnych i przystojnych młodzieńców. Cechowała ich duża sprawność umysłowa, oraz fizyczna. Zdecydowanie wyróżniali się na tle rówieśników. W końcu płynęła w nich królewska krew, z której istnienia nie zdawali sobie sprawy. Z pomocą swoich zdolności, udało im się wywalczyć silną pozycję na wzgórzu, które praktycznie było małym miastem, oddzielonym od reszty społeczeństwa.

Pewnego południa wybuchł spory konflikt, dotyczący poglądów na władzę. Część pasterzy było zwolennikami dawnego króla Numitora (dziadka naszych bohaterów), zaś kolejna część wstawiało się za obecnym władcą, Amuliusem. Po tej właśnie stronie opowiedzieli się Romulus i Remus. W wyniku sporu rozpętała się bójka, którą wygrali liczniejsi zwolennicy Numitora. Romulus, wraz z garstką pasterzy zbiegł, zaś Remus został pojmany, skrępowany i wzięty do niewoli. Spętany, postawiony został przed obliczem dawnego władcy, który tak naprawdę nie miał prawie żadnej władzy, jednak budził respekt wśród swoich dawnych poddanych.