Amenouzume

[Raven]

Amenouzume - lub Amanouzume,"Niebiańska Bystra Dziewczyna", "Kobieta Opętująca Mężczyzn Nieba".

Jedna z niebiańskich bogiń znana z wesołego charakteru.
Prawdopodobnie pełniła funkcję bogini jutrzenki.

Przedstawiana była jako bardzo piękna kobieta.

Uważana jest za prekursorkę tańców hieratycznych kagura. Łączy się ją też często z kultami fallicznymi.
W kultach synkretycznych bywa przedstawiana w ikonografii jako towarzyszka siedmiu bogów szczęścia

Kojarzona jest przede wszystkim z tańca, który wykonała przed jaskinią w której schowała się bogini Amaterasu.
Mit pochodzi z okresu tzw. „Boskiego Kryzysu”. Ponieważ żadnemu bóstwu nie udało się jej skłonić do wyjścia, bogini Amenouzume wykonała taniec erotyczny, czym wywołała tak gromki śmiech bogów, że Amaterasu wyszła z jaskini i światło powróciło na ziemię.

Taniec Amenouzume, który wykonała aby wywabić Amaterasu z jaskini został dokładnie opisany w Kojiki. Bogini zanim przystąpiła do tańca zawinęła rękawy, przystroiła głowę gałązkami niebiańskiej trzmieliny i wzięła do ręki listek trawiastego bambusa z Niebiańskiego Wzgórza Orgii. Następnie przewróciła drewnianą kadź do góry dnem i wstąpiła na nią tupiąc głośno. Podczas tańca obnażyła piersi i przesunęła opaskę spódnicy poniżej brzucha. Na ten widok osiemset dziesiątków tysięcy duchów wybuchnęło śmiechem, aż się zatrzęsła Wysoka Równina Niebios.

Opowieść o tańcu Amenouzume posłużyła jako dowód na to, że bóstwa powinny być zabawiane podczas świąt za pomocą muzyki, śpiewu i tańca. 
W Japonii rozpowszechnione jest przekonanie, iż taniec i muzyka pochodzą od bogów, gdyż po raz pierwszy zatańczyła właśnie bogini Amenouzume. 

W Takachicho Jinja odbywają się rytualne tańce kagura o charakterze ludowym (satokagura), a nie dworskim (mikagura). 

Jednym z punktów programu jest taniec Amenouzume. Z kolei w czasie ceremonii oczyszczenia, która odbywa się w Ōta Jinja w Kioto, kapłanka miko (zazwyczaj kobieta w podeszłym wieku) prezentuje taniec bogini na pokrywie od beczki, kręcąc się w kółko i pobrzękując rytmicznie dzwoneczkami.

Z przeświadczenia o niebiańskim rodowodzie tych dziedzin sztuki wiąże się też nazwa, którą zaczęto określać rytualne tańce wykonywane w czasie ceremonii religijnych – słowo kagura oznacza bowiem dosłownie „radość bogów”.

Od Amenouzume miały się wywodzić przebywające na dworze cesarskim tancerki z rodu Sarume. Wykonywały one między innymi rytualny taniec zwany mitamashizume przed Świętem Dziękczynienia za Plony, aby wzmóc witalne siły cesarza, który w czasie religijnych ceremonii odradzał ducha ryżu.

Bogini któregoś dnia, wyruszyła w podróż z Ninigimi w celu zapanowania nad archipelagiem japońskim, podczas której poznała swojego przyszłego męża, boga Sarutahiko. Dała początek rodowi mimów(chodzi tu właśnie o ród Sarume).

W Kojiki jest napisane, iż na rozstaju ośmiu niebieskich szlaków, Sarutahiko zastąpił drogę towarzyszom wnuka Amaterasu, a bił od niego tak silny blask, że rozświetliły się i niebo, i ziemia. W orszaku było wielu potężnych bogów, lecz na spotkanie z groźnie wyglądającym bóstwem wysłano wesołą Amenouzume.
Bogowie nakazali, aby bogini sprawdziła, czy olbrzym ma wrogie zamiary wobec orszaku Ninigiego. Bogini bez strachu podeszła do nieznajomego, roześmiała się, obnażyła swoje piersi i łono i zapytała, dlaczego stanął na ich drodze. Sarutahiko zaskoczony takim powitaniem odpowiedział, że chciałby służyć wnukowi bogini słońca i pragnie zostać jego przewodnikiem. Kiedy boski orszak zszedł na ziemię, Ninigi nakazał, by dzielna bogini odprowadziła boga w jego rodzinne strony i została jego żoną.