Przełamywanie Uwarunkowań - uporządkuj swoją głowę

[Oth]

Imperatrix, Twoje kolejne posty utwierdzają mnie w przekonaniu, iż dotycząca Ciebie "niechęć" wynika z zakorzenionego przeświadczenia o istnieniu prawa sympatii. W skrócie definiuje się je tak, że gdy dwa obiekty zetkną się w dowolny sposób, zostają połączone na zawsze. (W nowoczesnym podejściu rozróżnia się jeszcze płaszczyznę pośredniczącą, czyli pomyślenie o kimś stwarza więź mentalną, poczucie czegoś do kogoś więź astralną itp.). Do tego prawa dodana zostaje jeszcze idea braterstwa - wspólnoty. Tak jak w Zakonie A.'. A.'. i innych podobnych strukturach tworzy się łańcuch wzajemnie zależnych od siebie mentorów-uczniów. Wówczas każdy członek jest ciągnięty w górę przez kogoś wyżej i sam podciąga do góry osobę poniżej. Upraszczając, sądzę, iż "boisz się" tego, że podczas fizycznego kontaktu zwiążesz się z jakąś osobą i przez to będziesz musiała ją podciągać kosztem własnych sił, co spowolni jednocześnie Twój własny rozwój.

Istnieją w tej sytuacji dwa rozwiązania, jakie przychodzą mi do głowy. 1) Po pierwsze, sama musisz znaleźć osobę, która będzie "ponad" Tobą, i która będzie (niuejdżowo mówiąc) niwelować utratę energii spowodowaną podciąganiem w górę innych. Może to być fizyczny nauczyciel, ale nie jest to konieczne. Uniwersalnym elementem każdej drogi duchowej jest spotkanie w połowie drogi "Geniusza" czy "Świętego Anioła Stróża", pełniącego tę rolę. Przestrzegam natomiast przed wyimaginowanymi "opiekunami". 2) Druga opcja jest trudniejsza - polega na przekroczeniu granic osoby i zrozumienie, że zewnętrzni ludzie stanowią odbicie nas samych. Wtedy nie będzie żadnej "utraty", bo wszystko będzie krążyć wewnątrz Twojej nieskończonej istoty, co też zniweluje jakiekolwiek poczucie w zasadzie czegokolwiek względem jakiejkolwiek "innej osoby".

[Plague Doctor]

Oth, dziękuję Ci bardzo za odpowiedź *.*

Możliwe, że masz rację, jednak nie jestem pewna, czy to co napisałeś, mogę odnieść do swojej sytuacji - tym bardziej, że dalej przełamuję te uwarunkowania i... wszystko się robi coraz bardziej absurdalne, a przede wszystkim - popaprane jakieś.
Mogłabym całkowicie zgodzić się z twoimi słowami, a jednak, mam pewne drobne wątpliwości. Ogólnie, mam niespożyte pokłady energii, bardzo szybko się regeneruję i nigdy nie miałam poczucia, jakoby ciągnięcie w górę innych, miało mój rozwój spowolnić i energii mnie pozbawiać. Wręcz przeciwnie - ciągnąc innych ku górze (są takie osoby), czuję jeszcze dodatkowy przypływ energii.
Chociaż... może to moja podświadomość ma opory? Może to właśnie w niej, gnieździ się lęk przed nadmierną utratą energii?

A wiesz co, Oth, zastanawiałam się, nad połączeniem dwóch opisanych przez Ciebie opcji - o ile w ogóle to jest możliwe. Teoretycznie, może i da się to zrobić, a właściwie, to zamknąć opcję pierwszą w "granicach" drugiej. Bo, tak czy inaczej, byłoby to krążenie energii wewnątrz mojej nieskończonej istoty, wówczas, odbijającej się zarówno w ludziach ciągniętych przeze mnie w górę, jak i w osobie, która ciągnęłaby mnie.

Ok, jeśli w wyprodukowanym przeze mnie bełkocie, ktoś dostrzega błąd w myśleniu (brak myślenia?) to proszę mnie naprostować :>

No i, jeśli już przyjdzie mi wybierać, będzie to opcja druga. Nie ma sensu iść na łatwiznę :>

[Oth]

Mogłabym całkowicie zgodzić się z twoimi słowami, a jednak, mam pewne drobne wątpliwości. Ogólnie, mam niespożyte pokłady energii, bardzo szybko się regeneruję i nigdy nie miałam poczucia, jakoby ciągnięcie w górę innych, miało mój rozwój spowolnić i energii mnie pozbawiać. Wręcz przeciwnie - ciągnąc innych ku górze (są takie osoby), czuję jeszcze dodatkowy przypływ energii.
Chociaż... może to moja podświadomość ma opory? Może to właśnie w niej, gnieździ się lęk przed nadmierną utratą energii?

Możesz to sobie inaczej zobrazować jako odpowiedzialność grupową. Nie boisz się samego pomagania ludziom, co ich "lenistwa". Co innego, gdy komuś pomagasz i ta osoba pracuje, a co innego, gdy dosłownie odwalasz za nią całą robotę. Jak praca grupowa nad jakimś projektem w szkole/pracy, gdzie jedna osoba robi wszystko, a 6 pozostałych się opierdala i najczęściej jeszcze przeszkadza. W tej sytuacji tylko Ty pracujesz, a korzyści mają wszyscy, pomimo braku ich wysiłku i dodatkowego spowalniania Twojej własnej pracy. Sądzę, że tego właśnie podświadomie starasz się uniknąć.

[Evander]

Amorte,

Dokument naukowy po polsku, wyjaśniający dlaczego moja metoda przełamywania uwarunkowań działa.
Polecam wszystkim!
https://www.rapidvideo.com/embed/FKI8ZIMA7U

[Zefir]

Mimo czasami chaotycznych myśli i natretnych myśli o demonach udało mi się :

- zmienić strach przed pająkami (wyszło na to, że jak byłem mały to obudziłem się i przestraszyłem pająka, który mnie ugryzł)
- usunąć zaburzenia obsesyjno - kompulsywne kiedy piszę tekst czy coś mówię (wyszło na to, że kiedy miałem nerwicę i czarną aurę przestraszyłem się jakiejś myśli wychodząc z łazienki)
- usunąć strach przed kosmosem (miałem kiedyś w nocy koszmary i przestraszyłem się, że mówię coś Kosmosowi by spełnił myśl że ktoś się zabija).

W każdym razie działa mi się to podoba bo w życiu bym się nie domyślił skąd niektóre głupoty mam w głowie (a uwierzcie naprawdę mam głupoty)


W każdym razie dziękuję

[Evander]

Amorte,

Nie ma za co.
Nie ty jeden masz w głowie siano, mnie też czeka kilka intensywnych sesji przełamywania uwarunkowań.

Zawsze powtarzam, że umysł adepta powinien być jego największym sojusznikiem a nie jego najgorszym wrogiem. Życie niestety potrafi napakować nam siana do łba.

[Zefir]

Ponieważ zdenerwowało mnie coś (za chwilę napiszę co dokładnie) to moją sesję trafił szlag.
Po kolei:

Pierwsza rzecz, o którą zapytałem jest to, że od kilku lat męczy mnie myśl o moim pluszowym lwie
(w skrócie: w 2014 moi rodzice byli w Hiszpanii i przywieźli mi stamtąd bardzo ładnego pluszowego lwa i mimo, że miałem wtedy 20 lat to z nim spałem, przytulałem kiedy się czegoś bałem itd. [tak, mając 20 lat]. Trzy lata temu kiedy poznałem moją partnerkę już nie śpi [lew] ze mną - leży na fotelu)
w czym rzecz? męczą mnie myśli, że np. jestem dzieckiem i że gdzieś go gubię, albo, że o niego proszę, albo że się buntuję i w końcu nikt go nie kupuje

zapytałem dlaczego się o niego boję i zobaczyłem, że kiedy byłem mały w 1999 z rodziną pojechaliśmy nad jakieś jezioro i akurat zapytałem ojca gdzie jest mój miś (który mi towarzyszył odkąd się urodziłem), powiedział , że w samochodzie.
Coś mnie tknęło by zapytać (podczas sesji) dlaczego był wtedy w samochodzie
wyszło na to, że go tam po prostu zostawiłem
(stąd te myśli dzisiaj, tylko że nie w samochodzie a gdzie indziej)


coś tam zmieniałem, ale czy coś się zmieni to zobaczymy


druga rzecz, zapytałem dlaczego mam destrukcyjne myśli kiedy zamykam oczy (mam, typu, że rzucam na kogoś klątwę, wielką kulę energii, czasem demonicznej, że wysyłam komuś demona, że kogoś zabijam itp.)
zobaczyłem, że kiedyś jak byłem mały i gdzieś z rodziną pojechaliśmy, gdzieś matka poszła na zakupy i po nią pojechaliśmy i kiedy wsiadła miałem myśli, że ktoś ją może porwać
(w sumie zapytałem za chwilę "na pewno to?" usłyszałem TAK).
dziwne trochę, ponieważ nie wiem co to ma do rzeczy. Owszem, przez jakiś tam okres czasu miałem dziwne obawy, że matka lub siostra mogą zostać porwane.
nie pytałem skąd to się wzięło.




A na co się zdenerwowałem? Ponieważ ciągle w nocy kiedy myślę o magii to mi strzelają monitory i telewizor. Tu akurat ze złością powiedziałem, że mają się zamknąć bo nic nie mogę zrobić. Miałem uczucie, że przechodził akurat jakiś duch, który na mnie spojrzał.




Dobra, mam pytanie
Zazwyczaj kiedy dostaję odpowiedź to większość wspomnień jest niewyraźna - to tak jest?

[Zefir]

bump, ponieważ robiłem sobie teraz sesję, ale nie wszystko chyba rozumiem

otóż zadałem pytanie: dlaczego mam natrętne myśli o urwanych kończynach? (kiedy chcę coś zwizualizować - pojawia się wtedy samo z siebie, nie wiem jak to nazwać czy myśl czy gotowa wizualizacja, że np. nie mam ręki i to czuję; przy okazji przy zadaniu pytania zobaczyłem kilka przykładowych natrętnych z znikąd myśli, których się ostatnio przestraszyłem)
w odpowiedz dostałem: bo się tego boję
- dlaczego się tego boję?
- (i tu przykładowe zdjęcia typu gore, jak miałem może 15 lat może mniej to oglądałem drastyczne zdjęcia gdzie ludzie mieli naprawdę różne, straszne wypadki gdzie wszędzie krew i flaki itp.)

i tutaj nie wiedziałem co zrobić - nie było konkretnego momentu gdzie to oglądałem, tylko przykład i nawet sprecyzowane było w odpowiedzi, że oglądałem to CZASAMI (w sensie np. kilka lat wcześniej i później).


druga rzecz (bo w obu przypadkach to samo) - zapytałem dlaczego nie mogę przestać myśleć o demonach
w odpowiedzi:
- bo się ich boję
- owszem, boję się ich, ale dlaczego nie mogę przestać o tym myśleć?
- bo mnie to ciekawi / bo w to nie wierzę (obie odpowiedzi się pojawiły)
- dlaczego mnie to ciekawi?
- bo w to nie wierzę (i tutaj wizja, że kiedy cierpiałem kiedy przyczepił się do mnie demon i przyciągałem byty faktycznie miałem non stop myśli o pieczęci Salomona i myśli o wrzucaniu w kosmos/wywoływaniu tą pieczęcią demona będąc w kosmosie itd.)

i tutaj tak samo nie wiedziałem co zrobić, zwłaszcza, że coś mi podpowiedziało, że jeśli tutaj zmienię myśl na to, że nie miało to miejsca - to dzisiaj to samo bym odczuwał co wtedy.


i teraz pytanie - co w tego typu momentach powinienem zrobić? (w czasie sesji)?

[Evander]

Amorte,

Dobra, mam pytanie
Zazwyczaj kiedy dostaję odpowiedź to większość wspomnień jest niewyraźna - to tak jest?

Nie ma reguły.

A co do dwóch ostatnich pytań, Zefirze - przełamywanie uwarunkowań jest formą psychoterapii i aby ta była skuteczna, wymaga nieco indywidualniejszego podejścia. Próbuj eksperymentować.

Co do gore, to spróbuj nadpisać to wspomnienie stwierdzeniem, że to pewnie było ukartowane do filmu, a potem odpędź śmiechem, że prawie cię nabrali.

Co do demona, to po prostu stwierdź, że to nie mogło działać, bo źle wtedy wyobrażałeś sobie pieczęć Salomona i też odpędź śmiechem.


Generalnie zasada jest taka:
- chcemy nadpisać złe wspomnienia, aby nie były złe i nie powodowały traumy. Ludzie często wmawiają sobie, że coś się wydarzyło lub nie, niezależnie od tego, jak było naprawdę.
Negacja zdarzenia, zakwestionowanie zjawiska i odpędzenie śmiechem potrafi być skuteczne.



Ja osobiście zamiast strachu w powyższych sytuacjach bym sobie zapodał zaciekawioną fascynację, zarówno w przypadku gore (ciekawe, jak do tego doszło?) jak i demonów (ciekawe, czy przyjdzie?).
Ale ja to ja. Specyfika mojego konstruktu ego czyni z niego słaby wyznacznik dla większości ludzi.

[Zefir]

Co do gore, to spróbuj nadpisać to wspomnienie stwierdzeniem, że to pewnie było ukartowane do filmu, a potem odpędź śmiechem, że prawie cię nabrali.

rozumiem, ale tu widziałem w ten sposób, że to się odbywało na przestrzeni czasu
konkretniej:
to tak jakbyś palił co sobotę co tydzień papierosa i po kilku latach nie palenia widzisz ogólnie, że to robiłeś - nie masz konkretnie powiedziane, że wtedy wtedy wtedy i wtedy ani pierwszy raz

także trudno mi się do tego konkretnie odnieść, ale zobaczę jeszcze, chyba, że dałoby się sprecyzować jak dojść do konkretnej sytuacji, czyli zdjęcia, które spowodowało/zakotwiczyło się w podświadomości to co mam teraz w głowie/podświadomości.

Co do demona, to po prostu stwierdź, że to nie mogło działać, bo źle wtedy wyobrażałeś sobie pieczęć Salomona i też odpędź śmiechem.

dopiero po jakimś czasie ktoś mnie uświadomił (i w różnych miejscach to samo mówili), że "to nie jest takie łatwe". (kropka dosłownie).

co do wyśmiewania - owszem, ojciec mi wtedy mówił, że jest sposób by przestać bać się byta, który się przyczepił - trzeba wizualizować sobie, że jest wyśmiewany (opowiadał teorię, że to co myślę "to to już tam jest" (na górze) i wyśmiewając go jego trafia szlag bo wtedy już się mniej boję a on się robi słabszy.

jak i demonów (ciekawe, czy przyjdzie?).

te akurat same nie przyjdą (z resztą sam wiesz).
(no dobra, wtedy o tym nie wiedziałem).


Dobra zobaczę co się da zrobić