Czystość umysłu

[WhiteWolf]

Siema.
Miałem taki etap w swoim życiu (około paru miesięcy), w którym coś mnie zaskoczyło, było zupełnie nieoczekiwane, a wiązało się z bliskimi mi ludźmi.
Nie specjalnie tą niespodziankę zaakceptowałem, więc postanowiłem zaingerować. Powiedzmy, że pojawił się ktoś kogo musiałem wyeliminować z z życia innej osoby. Rozpoczęła się rywalizacja. Moim atutem zawsze była ironia, wykorzystywałem ją do rozśmieszania innych ale zauważyłem, że może się przydać także do innych celów. Zacząłem prowadzić grę psychologiczną w której starałem się jak najbardziej ośmieszyć "przeciwnika" w oczach innej osoby. Szło o wiele lepiej niż mógłbym przypuszczać. Przeniosłem ten system walki umysłowej na innych swoich "przeciwników" - ludzi, którzy zakoś mi dopiekli i chciałem im się odpłacić. Pewnego dnia zobaczyłem łzy w oczach mojego "przeciwnika". Przypomniało mi się, że zanim dowiedziałem się o "niespodziance był moim przyjacielem. Odpuściłem i przegrałem. Usunąłem się i nigdy nie powróciłem. Zobaczyłem jak całe zło które wyrządziłem zaczęło do mnie wracać przez kogoś kogo chciałem w ten sposób "ochronić" przed przeciwnikiem. Wiem, że gdybym kontynuował to bym wygrał, ale nie wiem jakim człowiekiem bym teraz był. Na pewno nie takim jakim bym chciał.

Pamiętam uczucie zwycięstwa w momencie kiedy kogoś zgnębiłem (oczywiście robiłem to tylko w stosunku to "wrogów", którzy w moim dawnym mniemaniu zrobili lub chcieli mi zrobić krzywdę i w taki sposób ustanawiałem, jak mi się wtedy zdawało "sprawiedliwość"). Nie licząc satysfakcji, było takie jakby doładowanie sił, jakbym wypił 10 energy drinków i właśnie co wrócił z jakiegoś kursu dla "egocentrycznych, zimnych skur****ów.

To był tylko jeden z wielu przystanków na mojej drodze rozwoju, w tamtym czasie wkroczyłem na inną drogę, z której w porę zawróciłem, ale skutki odczuwam do dzisiaj.



Za każdym razem kiedy ktoś choć odrobinę nadepnie mi na odcisk, w mojej głowie automatycznie pojawiają się obrazy, ustalenia, szczegółowy plan jak się zemścić. Nigdy z tego nie korzystam, staram się to hamować, mówić sobie, że tak nie można... Ale to się dzieje automatycznie. Wydaje mi się, że w niejaki sposób uzależniłem się od tego stanu zaraz po ataku na swojego "wroga". Chciałbym czuć taką samą satysfakcję z faktu, że komuś przebaczyłem, ale nie wiem czy potrafię. Chciałbym zmienić ten system w taki sposób aby nadstawiać drugi policzek, a nie wyciągać szykować się do rewanżu.

Dlatego postanowiłem pracować z swoim umysłem, oczyścić go z niepotrzebnych myśli, nie tylko tych negatywnych ale wszystkich, które nie wnoszą nic budującego. Kiedy takie myśli przychodzą, zagłuszam je oddychając głęboko - pomaga, ale tylko na chwilę. Najgorsze jest to, że często kiedy cały dzień staram się zachować spokój w pewnym momencie przychodzą te myśli, a ja jakby dopiero w ich połowie czy na końcu uświadamiam sobie o ich istnieniu, tak jakby były czymś dla mnie naturalnym. Może wytłumaczę na przykładzie, to tak jakby codziennie zostawiać włączone światło na noc w kuchni i potem starać się je regularnie wyłączać, żeby zaoszczędzić energię, 2/10 razy pomyślimy o wyłączeniu przed wyjściem z kuchni, a 8/10 razy dopiero kiedy już położymy się do łóżka spać i będziemy się musieli wrócić do kuchni, z tym że światło można wyłączyć, a myśli już nie cofniemy...

Pojąłem, że żeby zapanować nad umysłem najpierw muszę usunąć ten wredny system z mojej głowy, ale nie wiem jak... Tak łatwo było go stworzyć, a tak trudno się go pozbyć.