Myśli i cele = skuteczność działań

[~Ismena]

Dziękuję, Hyudoga. Mnie też ktoś tym swego czasu zarzucił, więc i ja dzielę się z innymi, bo warte uwagi. Również się odniosę do niektórych fragmentów -
"Jest to królewska droga do samokontroli oraz prawdziwego skupienia myśli. Nawet jeśli ciągle nie udaje się nam dopiąć swego (co dzieje się dopóki nie przezwyciężymy słabości), prawdziwą miarą naszego sukcesu będzie zdobyta siła charakteru, która stworzy punkt wyjścia do osiągnięcia przyszłej mocy i triumfu.(...) Odsunięcie od siebie bezcelowości i słabości i rozpoczęcie celowego myślenia oznacza wejście do grona silnych ludzi, którzy przyjmują niepowodzenia tylko jako etapy na drodze do celu. Podporządkowują one sobie każde warunki, tworzą silne myśli, podejmują odważne próby i po mistrzowsku osiągają zamierzone cele. Po określeniu celu należy w umyśle wytyczyć prostą ścieżkę, która do niego prowadzi, nie oglądając się przy tym ani w lewo, ani w prawo. Wątpliwości i obawy powinny bezwzględnie zostać usunięte. Stanowią one bowiem czynniki dezintegrujące, które wykrzywiają drogę naszego wysiłku- a przez to czynią ją nieskuteczną i bezużyteczną. Wątpiące i lękliwe myśli niczego nigdy nie tworzą, zawsze doprowadzają do klęski. Cel, energia, moc sprawcza i wszystkie silne myśli giną, gdy wkrada się do nich zwątpienie i obawa." Rzekłabym, że droga do samokontroli dla większości ludzi nie jest "królewska", a raczej ciężka z wielu powodów. Bardzo często rozchwianie emocjonalne prowadzi do szarpania się w życiu i marnowania energii na bzdury. Prawda jest, że zarówno w magii, jak i w życiu, dla efektywności działań, powinna działać zasada - "cel-energia-moc sprawcza". Dlaczego tak się nie dzieje? Dlatego, że energia i uwaga zostaje rozproszona, a nie ukierunkowana na cel działań. Jeśli ktoś ma w życiu problem, to moim zdaniem powinien osiągać swój cel główny stopniowo, tzn. powoli realizować mniejsze cele, działać etapami. Ale zawsze wierzyć w to, co robi i co chce osiągnąć. Nie zrażać się porażkami i opiniami innych, nie pozwalać zasiać w sobie zwątpienia. Tylko wtedy można osiągnąć sukces. Odnośnie bycia "szczęśliwym" człowiekiem - w zasadzie zgadzam się tymi punktami powyżej. Akceptacja siebie jak najbardziej, ale również akceptacja ludzi, którzy nas otaczają. A to bywa trudne, bo trzeba mieć świadomość, że oni są jacy są i raczej się nie zmienią (rodzina, partner). Więc nie ma co bić się z murem, ale obejść to co się da i czynić swoje. Wg zasady - "chcesz zmian, to zacznij od siebie", czyli zmień swoje podejście do tego, co cię drażni. "Poczucie kontroli osobistej", to można różnie rozumieć. Ja pojmuję to jako taką dojrzałość psychiczną, tzn. panowanie nad swoimi emocjami. Wiadomo, że każdy ma gorszy dzień i ma ochotę krzyczeć czy płakać, ale nie robi tego w pracy, bo tym samym zepsułby prace całego zespołu ludzi. To byłoby dziecinne. Kontrola osobista to też odpowiedzialność za swoje słowa i czyny, za partnera i rodzinę. To świadomość, że to, co czynię ma wpływ na moich bliskich, czyli umiejętność przewidywania konsekwencji własnych działań. Odwaga przyznawania się do własnego błędu i porażki, a nie zrzucanie winy na innych. To cholernie ważna sprawa. I tak jak napisał Hyudoga - cieszenie się z rzeczy małych daje poczucie szczęścia. Poza tym, umiejętność kochania innych i dawania z siebie, a nie tylko brania. Czerpanie z doświadczeń życiowych. Myślę, że wiele jest takich czynników, które czynią nas szczęśliwymi. Ale szukać tego należy w sobie, bo nikt, ale to nikt, nie wykreuje człowiekowi szczęścia, jeśli nie odnajdzie go we własnym wnętrzu i sercu.