Za Necronomicon - "Inny czar wiążący czarowników"

[Havrana]

Ależ przecież Necronomicon to literatura fantasy. Oczywiście, zastosowanie podanych tam sposobów może zadziałać jak placebo, może zadziałać psychologicznie jako samoprogramowanie. Ale tak samo zadziała dowolny tekst zaczerpnięty skądkolwiek, czy własnego autorstwa.

Poza tym, o który Necronomicon chodzi? Ten Lovecrafta? Czy jakiś późniejszy, stworzony na fali popularności jego dzieła?

Bo nie zapominajmy, że:

Na fali popularności stworzonych przez Lovecrafta legend, opublikowano kilkanaście fikcyjnych Necronomiconów, jednakże prawie wszystkie z nich traktowane są w kategorii żartu. Autorem jednego z nich jest L. Sprague de Camp, biograf Lovecrafta i pisarz science-fiction, który przedstawił historię odnalezionego w Iraku tajemniczego manuskryptu, wywiezionego następnie do USA. Najwięcej kontrowersji wzbudził wydany pod koniec lat 70. XX wieku Necronomicon autorstwa osoby ukrywającej się pod pseudonimem Simon, rzekomo stanowiący tłumaczenie na język angielski autentycznej starogreckiej księgi. Brakuje jednak jakichkolwiek dowodów na autentyczność księgi, która w rzeczywistości jest mieszaniną różnych dostępnych tłumaczeń mitów i magicznych tekstów z Mezopotamii. Autor miesza ze sobą teksty sumeryjskie, akadyjskie, babilońskie i asyryjskie, a tam, gdzie nazwy bóstw są niejasne, umieszcza nazwy z mitów Cthulhu. Simon stara się także pokazać zadziwiające, według niego, podobieństwo między mitologią Lovecrafta a systemem magicznym Aleistera Crowleya. Oprócz tego opublikowano jeszcze kilka innych Necronomiconów, traktowanych jednak jako żart, w dużej mierze stanowiących syntezę z księgi Simona.

Niedługo jeszcze zaczniemy tu Wicca traktować jak religię...