Przywołanie Ideału/Pokrewna Dusza

[~Ismena]

Xao, taka moja mała uwaga - jeśli ktoś wchodzi w związek z założeniem, ze on i tak prędzej czy później rozpadnie się, to niech sobie od razu odpuści, bo ten związek - z takim podejściem - rozpadnie się na 99%. Co ma przetrwać, to przetrwa. Zwykle ludzie mają po kilka związków w życiu, każdy ma swój określony czas i ma nas czegoś nauczyć. Czas nauki się kończy i ktoś odchodzi, a wkracza druga osoba. Mało kiedy jest to związek z jedną osobą przez całe życie. Bywa, że ludzie, którzy się szczycą takimi małżeństwami, zapominają wspomnieć o związkach "pozamałżeńskich" w trakcie trwania małżeństwa.

ChArMeR. Ja przyjęłam taką postawę, że nikogo nie namawiam na siłę do niczego. Wyobraź sobie taką sytuację, że spotykasz osobę, z którą od pierwszych chwil lubicie się, macie masę wspólnych tematów, rozumiecie się tak dobrze, że właściwie odgadujecie swoje myśli... Tak jakbyście się znali od wieków. Doskonale razem czujecie się i bawicie w swoim towarzystwie. Jest po prostu cudnie, czujesz niezwykłą więź. Wtedy człowiek się zastanawia - czyżby moja "druga połowa"? Może tak być, ale... niekoniecznie. Jeśli taka przyjaźń zawiąże się w miłość i trwały związek, to fajnie. Ale równie dobrze może się zakończyć tylko na przyjaźni. A zakochać szaleńczo i namiętnie możesz się w kimś o skrajnie odmiennych cechach. Ale jak przyjemnie jest odnaleźć tą osobę, która tak dobrze nas rozumie. Istotnie, miłość rządzi się własnymi prawami, pewności brak. Ja uważam, że jak Wszechświat "obdarowuje" nas czymkolwiek, czy to miłość, czy pieniądze, czy inne dobro, to brać! Nie wahać się, bo drugiej szansy może już nie być, a czas leci i życie ucieka. Miłość i druga osoba jest tak wielkim darem, że nie ma tu miejsca na wątpliwości. Jeśli jest to wzajemne i bez krzywdy czyjejś, to tylko się cieszyć.