Rozprawa na temat okultystycznej istoty homoseksualizmu

[Gywher]

Choć nie zgłębiając wszystkich dotychczasowych wypowiedzi, chciałbym dołożyć, jak to mówią, swoje trzy grosze.

Temat, rzecz jasna, ciekawy.

Primo chciałbym nieco o uniwersalnym i globalnym wymiarze homoseksualizmu. Uznając za najbardziej - o ironio - kompletną definicję, WSZYSTKO we WSZYSTKIM istnieje w nieskończonej ilości aspektów Siebie, a w swej niezliczonej różnorodności oscyluje wokół przeciwnych biegunów/sił.
przykłady, w których pozwolę sobie użyć znaku alternatywy rozłącznej do rozdzielenia poszczególnych jakości:
+ | -
elektryczność | magnetyzm
suchość | wilgoć
dzień | noc
męskość | żeńskość
ogień | woda

Pomiędzy "odległością" obu tych biegunów istnieje nieskończona ilość aspektów, które wciąż jednak zawierają w sobie element zarówno dodatni, jak i ujemny, męski oraz żeński - nazwijmy Alfę i Omegę (absolutnie nie nawiązując do religii lubiących parafrazować owe oznaczenie) - w różnych proporcjach.

Z tego miejsca, mając na uwadze hermetyczne aksjomaty (zalecam dogłębne przestudiowanie tej definicji osobom, które pragną nań polemizować, co jest błędem w swym logicznym wynikaniu) warto tędy spojrzeć w kierunku homoseksualizmu.

Homoseksualizm w wymiarze ponadmaterialnym (bo taki jest, jak mniemam jego głównie poruszany wymiar w tej dyskusji) jest, tak jak w wymiarze materialnym polaryzacją na jednym z biegunów.
Argument: Aksjomat

Jak na górze tak na dole.
Jak na dole tak na górze.

A ponieważ w wymiarze uniwersalnym, zaprawdę, nie istnieje "dobro" i "zło", tym samym ciężko w wieczności o ujęcie homoseksualizmu jako choroby, niemniej w wymiarze ludzkiej egzystencji, życie, w którym nie występuje elektromagnetyczny przepływ, tudzież, które w sposób elektromagnetyczny nie przepływa - w swej definicji, podług Prawa Rodzaju (męskiego i żeńskiego) prawdziwie prawdziwym życiem nie jest. I absolutnie nie jest to osąd, a jedynie obserwacja, stwierdzenie.

Zwracając się do autora dyskusji:
Śledząc posty pisane przez Ciebie, daje się wychwycić zawartą w słowach jak i w samym sposobie przedstawienia problemu, chęć.
Chęć upewnienia się, że homoseksualizm jest w porządku (dla Wszystkiego we Wszystkim, w ostatecznym rozrachunku, wszystko jest w porządku - przypadkowa gra słowna; a może nieprzypadkowa?).
Pozwolę sobie pójść nieco dalej i zauważyć, że sposób w jaki przedstawiasz siebie, jako okultystę oraz społeczność, jako okultystów wskazuje nieco na Magię jako rekompensatę lub podświadome usprawiedliwienie owej polaryzacji, na pewnego rodzaju ucieczkę/zamaskowanie dysharmonii (której jednym z definicji jest nadmiar lub niedomiar jednego z elementów).
Czy na pewno nie brakło Ci wzorców w dzieciństwie? Czy pewnym jest, że strach przed bliskością jest Ci obcy?
Pozostawiam te pytania jako podsumowanie, retoryzm.

Powyższego absolutnie nie kieruję jako słów ataku na kogokolwiek z dyskusji, jest mi miło móc dopowiedzieć swoje, a słowa zawarte w części drugiej są przemyśleniami w i z części pierwszej tak samo bezosobowymi, a jedynie mającymi na celu zwrócenie się do poszczególnych żywotów i złożoności zjawisk w nich występujących.
Zjawisk w istocie zjawiskowych.

Pisał człowiek, któremu zjawisko wewnętrznej dysharmonii jest bardzo bliskie, acz za homoseksualistę się nie uważający.
Zdrówka.


Psychologia mistyczna, z której wywodzi się obecna psychologia bardzo ciekawie tłumaczy jak dochodzi do homoseksualizmu w dzieciństwie. W przypadku mężczyzn:
brak przekazanych wzorców przez ojca na syna powoduje niemożność wykształtowania w sobie męskości przez dziecko. Mężczyzna zdobywa męskość poprzez i w towarzystwie mężczyzn, z kolei manifestuje ją i potwierdza poprzez i w towarzystwie kobiet. Męskość poprzez męskość, potwierdzenie męskości poprzez zachowanie względem kobiety.