O strachu słów kilka...

[~Verveux]

[...]Tak naprawdę pamięć to my. Tworzy ona w nas węzeł, strukturę nazywaną „ja", ego.[...]

Autorka rozprawy traktuje o początkach rozwoju duchowego.
Chodzi o to, aby otwierać się na nowe doznania, wzywa do refleksji nad swoim życiem, życiem ludzi, którzy tak naprawdę bardziej interesują się tym, co na zewnątrz, zamiast wewnątrz.

Według niej głównym motywem zastoju w rozwoju jest strach, ludzie przyzwyczaili się do wygodnego życia (na planie fizycznym), nad którym jak im się wydaje zapanowali. Człowiek nie boi się oswojonych zwierząt, bo wie, że ma nad nimi kontrolę - jak zachowa się chociażby przy kontakcie z duchem, o którym nic nie wie?
Po to jest ten tekst, by zachęcić do akcji. Podjąć kroki, by "ego" nie panowało nad życiem. Uwolnić się spod jego destruktywnego dla nas działania.