Coś kontroluje mi sny?

[Kynokefalos]

Dalej się poddawaj i bój Szatanie (aż miło to napisać ). Dalej uważaj, że coś co jest na zewnątrz nie może być częścią Ciebie. Fakt, nie musi. Jednak strach? Doprowadzi Cię donikąd.

Weszłaś na te forum by czytać czy by się uczyć? Bo jeśli to drugie, to czeka Cię dużo strachu, koszmarów i niewyjaśnionych spraw. O ile ugryziesz ciasteczko Witchcraft z odpowiedniej strony.

Skader, dom to po prostu miejsce, w którym się czujesz. Standardzik w wizualizacji. Uwierz mi, że przekonywany przez demona do oddania swej duszy będziesz siedział w ulubionym fotelu. Oboje macie potencjał. Wasza świadomość próbuje się wyzwolić. Nie będziecie się starać, no i za cholerę tego nie chcieliście. Myślicie, że to jest dla wszystkich wybór? Ja bym wolał nie mieć swoich koszmarów... bo jeśli kiedyś przez rok będzie się Wam śnić moje dzieci, że pływacie w akwarium pełnym krwi swoich bliskich, przyjaciół, kumpli i znajomych, tych, których znacie i dopiero macie poznać, to mi napiszcie, ok?

Dom to dopiero początek całej zasranej drogi. W tym akwarium nauczyłem się oddychać, znalazłem wszystkie ściany, nauczyłem się pływać i karmić tą krwią. Wreszcie dotarłem na szczyt i ujrzałem ich wszystkich zawieszonych na łańcuchach. Haki wlepiały się w ich ciała, a krew powoli skapywała by wypełnić mój świat. Nie obudziliście się z takim krzykiem. No i wiecie co zrobiłem? Położyłem się spać. Nauczyłem się wyskakiwać jak pieprzony, tresowany delfin (z całym szacunkiem) by wreszcie odpiąć zaczep. Jeden, w hektarach krwawiących ciał. Znalazłem go. Spadli, wszyscy wpadli do mojego terrarium. Ci, którzy są przy mnie, nie byli martwi.

Zapamiętam ten sen do końca swoich dni, bo gdy kogoś poznaję mam z niego migawkę. Człowiek albo wstaje, albo jest truchłem leżącym na zabarwionym na czerwono dnie mentalnego jeziora.

Przykro mi ludziska, są osoby dla których to nie jest wybór. Możecie to blokować, by nękało Was do końca świata. Można to jednak wykorzystać.

Jeśli uważacie, że to co opisałem wyżej jest przerażające, to macie rację. Jednak w porównaniu z tym co przyniosły mi przespane noce... chciałbym do tego wrócić. Bo nie wiecie ile razy pewien bardzo miły doberman wygryzał mi gardło i wyjadał flaki. Skurwiel nawet nie dawał mi umrzeć we śnie.

Zapomniałbym wspomnieć, jeśli widzicie w Swoich snach dobermana, którego prawy bok jest rozszarpany, a w środku jest tylko czarna pustka ze świecącą duszą to się nie obawiajcie. Ma na imię Cerbero, to mój pupilek. Ten sam, który mnie zabijał by wreszcie usiąść pod moim rozkazem. Mój nick nie wziął się z kosmosu.

Doszukujecie się ludzkich cech w świecie, który z codziennością nie ma nic wspólnego? Gratuluję debilizmu. Dla obydwu. Wybaczcie mocne słowa, ale inne do Was nie trafią.

Byłem w domu, by do niego powrócić.

...w dodatku wiem kto na mnie czekał na pierwszym piętrze.

Wy jeszcze nie widzicie schodów? Prawda?

Napiszcie mi czy wybieracie się w podróż.