Medytacja w ruchu.

[pati_czek]

Zbliża się wiosna. Temperatura jest coraz wyższa, słonko pojawia się coraz częściej. Aura sprzyja spędzaniu większej ilości czasu na zewnątrz. O tym, że spacery dają wiele przyjemności wiedzą prawie wszyscy. Samotność sprzyja refleksjom i medytacji. A ruch i medytacja świetnie się uzupełnią

W wielu tradycjach duchowych chodzenie uważa się za formę kontemplacji i medytacji. Wszak, gdy dolna połowa ciała porusza się, góra pozostaje w tym samym ułożeniu,, co przy siadzie.

Medytacja w ruchu nie oznacz, że trzeba podążać ślepo przed siebie. Chodzi tylko o to, by nie zaprzątać swojej uwagi myślami o celu, a skupić się całkowicie na obecnej chwili.

Nie jest istotne, czy podążamy uliczkami blokowiska, czy podążamy leśna dróżka, celem ma wyłącznie doświadczanie każdego kroku. Skupienie się na tu i teraz. Pełne doświadczenie własnej świadomości.
To wspaniała technika, pomocna w procesie odkrywania siebie.

Medytacje w ruchu trzeba rozpocząć od zgrania kroków z rytmem oddechu.  Krocz powoli. Na jeden głęboki wdech powinno przypadać od jednego do czterech kroków.  i tyle samo na pełny wydech.

Skupiaj uwagę na odczuciach.  Pomyśl, jakie odczucia towarzyszą zetknięciu stóp z podłożem. Czy najpierw kładziesz palce czy pietę? Czy kroki są głośne czy ciche?
Rozejrzyj się. Zwróć uwagę na kolory, wygląd otoczenia, odgłosy, zapachy.

Od czasu do czasu można się też zatrzymać. Dotknąć kory drzew, pogłaskać kwiatek, czy rozkoszować się ciepłem promieni słońca na skórze.  

Długość sesji jest sprawą indywidualna. Może to być 15 minut, albo godzina. Ważne, żeby było przyjemnie. Powodzenia!