Jak emocje i myśli wpływają na ciało

[Gywher]

Dorzucę dwa przykłady, jeden z (1)obserwacji, drugi z (2)autopsji, jeden bliższy stosunkowi (1)układ pokarmowy - zachowanie, drugi z kolei bardziej (2)ciało - mózg - umysł.

(1) Dawno, dawno temu, za górami, za lasami, gdy byłem w liceum, miałem pewnego znajomego, który gdzieś załapał pasożyty układu pokarmowego, co ciekawe nie zamierzał nic z tym zrobić, mówił, że ze strachu (nietypowa logika). Postanowił on wlewać w siebie tyle alkoholu, że je tym zabije, ot takim domowym sposobem.
W tym miejscu warto zaznaczyć, że człowiek ten miał wyjątkowo łagodną naturę, trzymał się na uboczu i stronił nawet od przywitania się.
Po, zdaje się, dwóch tygodniach tej jego "kuracji" stosowanej - z tego co mi mówił - rzetelnie, zauważyłem, że nagle stał się towarzyski, wygadany, coś go ciągnęło do ludzi, do podawania rąk, a i do bójek również. Zachowywał się generalnie w sposób mocno niekontrolowany. Koniec końców zabrałem go na siłę do lekarza, wyjaśniłem, jak to mówią, co jest pięć, to oprócz faktu, że po wyleczeniu się z tego dziadostwa zaczął być pogodną osobą, mniej skrytą, ale też nie agresywną to lekarz właśnie wyjaśnił nam, że gdy pasożyty czują się zagrożone, będą robić wszystko, by wejść w interakcję z innym organizmem - żywicielem, włącznie z wpływem na zachowanie. Taki oto mały przykład, że choć w "zdrowym duchu zdrowe ciało" to wciąż i również w "zdrowym ciele zdrowy duch".

(2) Prosta sprawa. Schody były za śliskie. Kostkę skręciłem. Skręciłem jakoś tak, że organizm wyzwolił sporą dawkę adrenaliny, sporą, bo choć zaznajomiony z tym odczuciem, wcześniej nie doznałem tego w tak silnym stopniu.
Zaczęło się od fal gorąca, w przeciągu dwóch sekund poczułem się jak mokry od potu ręcznik, kapiący wręcz. Potem doszła zadyszka jak po rzetelnym sprincie. Człowiek, który akurat był w pobliżu pomógł mi stać i wyprowadził na świeże powietrze. Coś tam zaczął mówić o konkretnych, rzeczowych tematach całkowicie nie związanych z zaistniałą przed chwilą sytuacją. A ja czułem, że odpływam. Centrum Szczecina, noc, spory hałas, dużo świateł, a mi wyłączały się po kolei zmysły - zaczynając od wzroku, to jest widziałem wszystko jak przez gęste sito, słuchu - tak jakby ktoś przekręcał mi "volume" na zero, aż do kompletnej ciszy. W tym wszystkim miałem przeogromną chęć strzelić gościowi w twarz, nie wiem, taki wybuch agresji skądinąd. To był efekt zjazdu po adrenalinie. Tyle dobrze, że wpadłem na potężny pomysł, by oddychać powoli i się uspokoić w myślach.
Tak czy siak, oto co potrafi kostka i trochę adrenaliny. Przez ciało do mózgu i od mózgu do umysłu.

Także, tak - emocje i myśli wpływają na ciało, ciało wpływa na emocje i myśli.

Ciekawy artykuł, wyczekuję dnia, by instytucja medycyny konwencjonalnej faktycznie udała się do hipokratowskiej myśli primum non nocere - po pierwsze nie szkodzić. Póki co, kostkę wyleczę samemu. (:
Zdrowia!