Problem z zachowaniem dziewczyny.

[~Ismena]

Reasumując, powinienem dać jej stanowczo do zrozumienia, że ze mną sobie nie pogra tak jak z rodzicami(co od krótkiego czasu robię) albo po prostu z nią  zerwać.

Cóż, zerwanie traktuję jako ostateczność. Póki co dzwoni do mnie(nie odbieram) i  pisze(nie odpisuje).  Porozmawiam z nią jak stawi się osobiście.
To, że jest labilna wiem od dawna, jednak zbyt mocno kocham...

Ano, to teraz posłuchaj samego siebie, rozłożę Ci na czynniki pierwsze Twoją wypowiedź- Wiesz, że powinieneś i co powinieneś. Ale nie wiesz, czy naprawdę tego chcesz, prawda? A wiesz dlaczego nie chcesz z nią zerwać kontaktu? Bo jesteś uzależniony od jej nastrojów i chorych emocji, potrzebujesz "dawki poniżenia" z jej strony, jak narkoman. To jest dla Ciebie rodzaj "adrenalinki." Z jednej strony jej zachowanie boli, a z drugiej kręci Cię. I tu nie chodzi o Twoje poczucie godności i szacunku dla samego siebie (jesteś gotów je poświęcić), tylko właśnie o tą huśtawkę emocji, jaką ona Ci daje. Teraz czekasz i masz męską "przyjemność" z tego, że ona dzwoni i pisze, podrasowałeś swoje męskie Ego. Chwilowo przejąłeś kontrolę, do momentu spotkania. Potem ona znów Cię poniży i tak możecie w nieskończoność. Któregoś dnia nie wytrzymasz i oddasz jej. TO NIE JEST MIŁOŚĆ. To jest wzajemne uzależnienie. I powiem Ci więcej- mniejsza o Twój wiek, ale zastanów się nad swoimi skłonnościami i preferencjami. Bo to, czego teraz doświadczasz, będzie miało przełożenie na Twoje upodobania seksualne. Nie no...oczywiście, ludzi kręcą różne rzeczy. Masz pełne prawo żyć jak chcesz, z kim chcesz. Jeśli ona Ci odpowiada - nie zrywaj! bo będziesz szukać kolejnej dziewczyny o podobnych skłonnościach psychicznych. Wiesz skąd to się bierze? Z dzieciństwa, ktoś Was oboje traktował tak w rodzinie i zakodował Wam ten schemat. To jest Twoja prywatna sprawa co zrobisz. Ja Ci to tylko uświadomiłam.