Uprawianie Mandragory

[~kama]

Mandragora była doskonale znana od wieków wszystkim mieszkańcom Wschodu. Wszędzie używano jej jako środek miłosny, afrodyzjak, narkotyk, środek odurzający, a także jako lek. Moc mandragory była już w starożytności silnie mitologizowana. Ponieważ korzeń jej posiadał nie tylko wiele właściwości leczniczych, ale również wzmagał pożądanie seksualne, a u ludzi oziębłych, budził pragnienia miłosne, stała się mandragora najważniejszym korzeniem czarodziejskim. Całą roślinę otaczała tajemnicza aura. Głoszono, iż ma duszę na kształt człowieka, która tego, który korzeń wykopuje, może zabić okrzykiem bólu podczas wyciągania z ziemi. Na początku ery nowożytnej stała się rośliną czarownic i ważnym składnikiem ich maści. Maści czarownic zawierały poza mandragorą opium, haszysz, betel, muchę hiszpańską, cykutę, czasem wilczą jagodę, bieluń dziędzierzawą, i lulka.
Gdzieś jeszcze czytałam, że w skład maści dolicza się kości dziecka. Tym samym maść czarownic można zaliczyć do bzdurnych bajek.