Czym odróżnić kinder-magów od takich, co naprawdę zajmują się sztuką?

[Ruta]

A moim zdaniem taka zabawna sytuacja, że co ludzi, to definicji.
Ja na przykład uważam, że gorzej kiedy ktoś ma problem z własną emocjonalną dojrzałością, niż gdy ma za mało wiedzy. Wiedzy można mieć mało, lub jej ograniczoną ilość, np. na dany dział magii, ale o wiele bardziej nadawać się do działań magicznych. Zdanie każdy ma swoje i jedni bardziej o nie walczą (ja), drugim aż tak nie zależy na tym by stawiać na swoim. Ja na przykład jestem głupia jak but jeśli chodzi o większość magii, mam ograniczone w tym zakresie zainteresowanie/pociąg. Przyznam, że reszty nawet nie chce mi się zgłębiać. Przynajmniej nie teraz. Ale zawsze tak mam, że muszę do czegoś dorosnąć sama w sobie. Sama stosuję tzw. magię niską, która bardziej służy mi na co dzień, jeśli ktoś poprosi mogę mu powróżyć z kart (nie tarot), czy coś doradzić życiowo (tak mniej więcej, bo nie jestem kimś z 80-letnim stażem życia i doświadczeń). Nie ufam sytuacjom, w których dana osoba wie wszystko. Czytam o wielu systemach magicznych, ale czuję się tak jakbym nigdy o nich nic nie czytała. Choć mam naturę ciekawską.
Przepadam wręcz za praktycznością i pod tym względem magia jest idealna, ale.. nie lubię zbytniego kombinowania.

Kinder, jak to kinder w każdej płaszczyźnie - nie ma pokory, jest znawcą wszystkiego, doradza innym nawet jak go nie proszą. To samo przeżywa się z np. muzycznymi kinderami - zasada jak gdy: nie słuchasz tró norwegian black metal, to nie jesteś metalem.