Wierszyk taki tam

[Absinth]

Posklejałem fragmenty Faust'a tak, że powstał wierszyk. Podzielę się nim z wami.



Jam częścią tej siły,
która wiecznie zła pragnąc,
wiecznie dobro czyni.
Na cóż tworzenie wieczne,
na cóż uganianie,
jeśli stworzone pada
w nicości otchłanie?!
Co minęło – właściwie nigdy nie istniało,
jeno tą złudą bytu kręciło się w kole!
Już ja wieczystą pustkę w zamian tego wolę.
I wtedy mógłbym rzec: trwaj chwilo,
o chwilo, jesteś piękną!
W przeczuciu szczęścia, w radosnym zachwycie,
stanąłem oto już na życia szczycie!
I oto stoję!
Jak głupiec u wrót mądrości,
wiedząc tyle, co przedtem
wiedziałem-Zwą go rozumem i ja mu nie wierzę,
by się zwierzęciem gorszym nie stać niż zwierzę.