Słowiańska Droga Życia

[jaro]

Jako rodzimowierca powinienem w końcu się wypowiedzieć w temacie.

Po pierwsze rodzimowierstwo może naprawdę zauroczyć człowieka. Dawni (by nie powiedzieć zapomniani przez większość) bogowie, rytuały przy ognisku. Kiedy się modlę czuję ich obecność. I jak uda się do nich dotrzeć poprzez modlitwę i rozwój duchowy potrafią być naprawdę dobrymi doradcami. Takich obserwatorów świata jak oni to nigdy nie spotkałem.

Jednak łyżka dziegciu musi być. Problemem rodzimowierstwa o dziwo są właśnie grupy (zarówno oficjalne związki wyznaniowe jak i nieformalne grupy). Niestety mimo iż w środowisku rodzimowierczym nie byłem aktywny (i cieszę się z tego) to przez długi czas bacznie je obserwowałem.
Postaram się nie wymieniać tych o których myślę źle, ale są takie (w tym jeden związek wyznaniowy) który mają zupełnie odmienną wizję rodzimowierstwa. Nawet mieszają go z hinduizmem. Tak samo od dwóch-trzech lat są próby by jakoś się zjednoczyć, stworzyć coś w rodzaju federacji, ale ciągle się któreś z głównych grup nie podoba.
Ja miałem szczęście i trafiłem do WiDa (Wiedza i Dzieło). Naprawdę porządni i inteligentni ludzie. Jednak też powoli odchodzą od środowiska skupiając się na rozwoju duchowym, a nie na kłótni.
Innym ważnym problemem, który jest zarówno w Polsce jak i innych krajach (zwłaszcza w Rosji w której byłem i na Ukrainie) to fakt, że niektórym grupom coś się w głowach poprzestawiało i zaczynają łączyć rodzimowierstwo z ideologią faszystowską i nazistowską (zwłaszcza tą drugą). Jest to naprawdę duży problem i trzeba omijać taką grupę szerokim łukiem. Na szczęście łatwo się w tym przypadku zorientować zanim będzie za późno.

Przejdę też do książek. Są akurat dwie, które uważam za naprawdę dobrze, a nie zostały wymienione. Np. Mitologię Słowian Gieysztora. Wiem, że to opracowanie naukowe, ale moim zdaniem jest to jeden z klasyków, którego trzeba znać.

Drugą zaś książką jest Kult św. Mikołaja na Rusi. Niech nazwa was nie zwiedzie. W rzeczywistości jest to książka poświęcona Welesowi. Naprawdę ciekawa pozycja, którą można bez problemu znaleźć w internecie. Co śmieszniejsze polskie wydanie opublikowało wydawnictwo KUL-u.

W razie pytań lub próśb by rozwiać jakieś niejasności z mojego ględzenia piszcie tutaj lub na PW.