Lodowe nimfy i inne baśnie

[WhiteWitch]

a co to takiego? ten Wattpad.... a to się cieszę, ze przypadła do gustu

Minęliśmy właśnie zamrożoną rzekę, lód przyjemnie chrupał nam pod nogami. Było zimno, ale nie dostatecznie, aby ostudzić nasz zapał i entuzjazm. Kiedy przechodziliśmy leśnymi ścieżkami , zauważyłem że nie bardzo się tu zmieniło, krzewy pokrzywione przez mróz, zastygły w nieśmiertelnych pozach. Po paru minutach odkryłem także odbite na śniegu, dosyć świeże ślady dużego wilka. Za moją propozycją ominęliśmy możliwe miejsce spotkania ze zwierzem, oczywiście tak na wszelki wypadek. Mój ojciec był traperem, więc po prostu na tym… to ja akurat się znam.
Joel całą drogę mamrotał coś pod nosem, jakby to modlitwa, czy inne zaklęcie.
- Mam wrażenie, że czegoś mi nie mówisz przyjacielu.- przerwałem wreszcie jego wierszyki i naciągnąłem futrzany kaptur na głowę zrażony chłodem wiatru.
- Co masz na myśli!?- zareagował gwałtownie, jakbym co najmniej o coś go oskarżył.
-Nic, po prostu nawet nie powiedziałeś, co u ciebie- i z braku tematu dodałem- Ożeniłeś się?-
-Jirou, doprawdy są ważniejsze rzeczy, niż seksualne zachcianki. Pomyśl, że tacy szarzy ludzie, jak my możemy zmienić świat, nasz kraj. Baaa to świat będzie się zmieniał dla nas!-kiedy to mówił, w jego oczach błyskały ogniki podniety.
-Słodko….- westchnąłem ciężko, nie rozumiejąc, ani odrobiny korytarzy jego umysłu.
-Możesz ze mnie kpić, ale jest szansa, że ..-
-Zamknij się, chyba coś słyszę.- uciszyłem go skutecznie i nadstawiłem ucha.
-Nic nie słyszę- szepnął rudy mag, wykrzywiając komicznie usta.
-Wiem, że tu jest- zacząłem przeć przed siebie w kierunku przeczucia. Moje ubranie haczyło o wystające kolce ciemnych krzewów. Nie czułem, że prawie rozciąłem sobie policzek. Pędziłem.
Nie wiem ile przebiegliśmy, ale dotarliśmy do dziwnego miejsca, wyglądało to jak zamrożony ogród. Wszędzie przyprószone, białe kwiaty, które rosły i żyły. Tu musiała istnieć magia, bo nic nie zakiełkowałoby w tak surowym klimacie. Po chwili usłyszeliśmy…ubłaganą melodię. Czułem się szczęśliwy i wspomnienia powróciły. Płatki śniegu wirowały po ciemno niebieskim niebie, tańczyły w takt czarodziejskiej piosenki. Znów nie czułem zimna, a nieznane uczucie ścisnęło mnie za gardło. Niby to tęsknota, niby … To chyba ta muzyka wpływała tak na mnie, chciałem ją odnaleźć i zatopić się w jej ramionach. To chyba nietypowe z mojej strony, tym bardziej, iż nie nawykłem narzucać się obcej osobie.
Wyjrzeliśmy zza wysokiego, śnieżnego żywopłotu, który zasłaniał nam widok środka zimowej polany. Drobna postać w białej zwiewnej sukience kołysała się na gałęzi jednego z potężnych lopusowych dębów. Drzewa te charakteryzowały grubaśne pnie i długie rozłożyste konary, pokryte szarymi listkami. Niewiasta zaś miała długie białe proste włosy ,które falowały niczym zatopione w wodzie.
Co miałem zrobić?
-Wyjdź do cholery i ją złap. No wyjdź.- nalegał ściszonym głosem mag w szkarłatnej szacie.
-Co, jesteś idiotą chyba…-syknąłem i odepchnąłem go lekko od siebie. Wstałem powoli i odważnie. Pozwoliłem, aby mnie dostrzegła. Ona znieruchomiała. Uczyniłem parę kroków bliżej, bez pośpiechu, powtarzając słowo „przyjaciel”. Nie wiedziałem, czy mnie rozumie, ale uznałem że to konieczne w zawiązaniu tak nadzwyczajnej znajomości.
Z tej odległości była jeszcze piękniejsza. Duże, cudne błękitne oczy, jak niebo o poranku, lekko różowawe rozchylone usta, cera jasna, porcelanowa. Niezwykle szczupła, ale to pewnie nie przeszkadzałoby mi zbytnio, gdyby tylko mogła być moja. Ale nie mogła, była duchem lasu, boskim stworzeniem, aniołem na ziemi otoczonym magią. Czułem ciepło, rozpalało mnie od środka, z każdym krokiem, jakby przyzywała mnie do siebie. I wtem usłyszałem głośne chrzęszczenie za sobą i ostry zimny podmuch powietrza, uderzył mnie prosto w twarz. Obróciłem się za siebie, to Joel narobił takiego hałasu, a gałąź została pusta!
-No to byłoby na tyle, drogi przyjacielu.-skwitowałem sucho. Byłem naprawdę wściekły.
-Gdyby nie moja magia ochronna, też bym się nie oparł, Jirou- rzekł dumnie grubasek.
-Serio? Insynuacja.-skwitowałem szybko i zmierzyłem go wzrokiem niechęci.
-Tak, tylko nie ja zaraz przeleciałbym drzewo..-uśmiechnął się złośliwie i dokończył- Po za tym ona ciągle tu jest i nas obserwuje- powiedział zagadkowo i pogładził rudą, włochatą brodę.
[...]