Przełamywanie Uwarunkowań - uporządkuj swoją głowę

[Plague Doctor]

Dołączam się, ale cóż - przede mną jeszcze długa droga. Łańcuch moich uwarunkowań, jest co najmniej... dziwny. Jednakże, w pełni świadoma tego, jak bardzo jestem popieprzona, postanowiłam nie zaprzestawać pracy nad sobą.

Zacznę więc od tego, że nienawidzę dotyku i brzydzę się większością ludzi (kiedyś, wiązało się to z katowaniem swojego ciała "żeby nie być tak odrażającą, jak oni"). Nie ma we mnie lęku przed dotykiem, jest tylko bezgraniczny wstręt. Na przywitanie i pożegnanie, nie cmokam się z nikim w policzek, ani też nie ściskam. Ograniczam się jedynie do podania dłoni (i jeśli już to robię, to mam poczucie, że z mojej strony, jest to wielka łaska w stosunku do drugiej osoby, a ona powinna się czuć zaszczycona tym faktem), do kontaktu fizycznego podczas treningów, oraz przy czynnościach typu udzielanie pierwszej pomocy. Pozwalam się dotknąć dentyście i innym lekarzom, do których chodzę, ale oni sprawiają wrażenie, jakby podświadomie wyczuwali moje nastawienie, bowiem obchodzą się ze mną jak jajcem jakiegoś rzadkiego gatunku. Oczywiście, kiedy już zmuszam się do dotyku, nie boczę się, nie marszczę paszczy, nie komentuję w żaden idiotyczny sposób. Czasami, nawet uśmiecham się uprzejmie i ludzie cieszą się jak głupi z cholera wie czego. Ale pod maską "normalności" kryje się wstręt.
Nie powiem, żeby mi z tym było źle. Nie przeszkadza mi to, ponieważ umiem nad sobą panować. Przyznam, że nawet lubię tę swoją wadę i nie chcę jej likwidować, jednak interesuje mnie jej źródło.

Zadałam więc sobie pytanie: "Dlaczego nienawidzę dotyku i czuję do ludzi wstręt?"
Generalnie, w mojej głowie pojawiło się mniej więcej coś w tym stylu "Bo nie mają prawa cię dotykać".
Pierwszy mój odruch, to jedno, wielkie dafuq. No ale dobrze, kolejne pytanie "Dlaczego nie mają prawa mnie dotykać?"
Jedyna odpowiedź, jaka mi się nasunęła to było "Tylko na nich spójrz".
Co ciekawe, nie widziałam ludzi. Widziałam, TAK, WIDZIAŁAM ich dźwięki. Właściwie to krzyki. Jakby były w dole gdzieś... gdzieś nisko, wiele niżej od mojego "położenia". Czułam ich zapach... pomieszanie zapachów. Tego było tak wiele, że roznosiło mnie od środka.
Kolejne pytanie "Kim oni są i czego chcą ode mnie"
Kolejna "odpowiedź" była jeszcze bardziej absurdalna od poprzedniej: "Oni należą do ciebie, lecz ty nie należysz do nich".

Póki co, na tym koniec. Po prostu musiałam się jakoś z tego otrząsnąć. Krąży to po mojej głowie i się zastanawiam, czy ja jestem jakaś "trędowata", czy sama nie wiem co jeszcze. Dzisiaj będę kontynuować. Życzcie mi powodzenia, bo czuję się przy tym jak na ciężkiej fazie.

Takimi sprawami dzielę się dość niechętnie, praktycznie wcale. Wiecie, nie przepadam za takim uzewnętrznianiem się. Opisuję to tylko dlatego, żeby potwierdzić, że przełamywanie uwarunkowań działa. Może w tym akurat przypadku nie tak, jak bym sobie tego życzyła, ale jednak - działa.