Przełamywanie Uwarunkowań - uporządkuj swoją głowę

[Plague Doctor]

Pytania "Czemu gardzę ludźmi?" nie zadałam, ponieważ nimi nie gardzę. Na pogardę, składa się: brak szacunku, niechęć, oraz poczucie wyższości w stosunku do danej osoby, lub grupy osób. Ja tymczasem, szanuję ludzi takimi, jakimi oni są. Niechęć, odczuwam wobec ich fizyczności (oraz niektórych zachowań), a nie tego, co stanowi istotę ich, jako ich. Nie czuję w stosunku do nich także wyższości; mój "święty stan" to bycie "pierwszą wśród równych", ale w żadnym, wypadku nie lepszą, ani też nie gorszą.
Oczywiście domyślam się, że fakt "robienia im łaski poprzez choćby podanie dłoni" można odebrać, jako bym uważała się za lepszą od nich. Zdaję sobie sprawę z tego, jak to brzmi. Problem mój polega na tym, że nie znajduję innych, bardziej odpowiednich słów, aby opisać o co mi dokładnie tutaj chodzi. Mniejsza z tym.

Mój wstręt do ludzkich ciał (i niektórych zachowań), doskonale opisuje to, co twierdził Paul Rozin. „Wstręt, to odraza wywołana możliwością (np. ustnego) zetknięcia się z odpychającym obiektem. Odpychające obiekty powodują skażenie: to znaczy, jeśli nawet na krótko zetkną się z ogólnie akceptowanym pożywieniem/ubraniem/osobą , to czynią ten obiekt nieakceptowanym”.

Jednak, tak jak wskazałeś, zadałam pytanie "Czemu ludzie są poniżej mnie?". Chodziło mi typowo o ich położenie, a nie o ich "wartość". Po raz drugi, dostałam następującą odpowiedź: "Oni należą do ciebie, lecz ty nie należysz do nich".
Zadałam więc pytanie "Co warunkuje taki stan rzeczy?"
Nie dostałam na to żadnej, precyzyjnej odpowiedzi. Pojawiła się natomiast gonitwa myśli. Słowa, dźwięki i obrazy, przepływały przez moją głowę tak szybko i intensywnie, że spokojnie mogłabym powiedzieć, że je "czułam". Urywki, które udało mi się zapamiętać są następujące:
- "Masz siłę, by ciągnąć ich ku górze"
- "Szczerze tobie poddani z woli własnej i na mocy obowiązujących praw"
- "Misja trwa"
- "Władza jest nietykalna"
Pamiętam także dźwięk monstrualnych organów (takich, jak kościelne), połączony z odgłosem podobnym do tych (https://www.youtube.com/watch?v=vIurZsDL85Q&spfreload=10) i nieludzko piękny śpiew chóru. Ta muzyka jest mi dobrze znana, ale jakby "nie stąd". Co jakiś czas, od wczesnego dzieciństwa, słyszę ją w swoich snach. Dręczy mnie również coś w rodzaju tęsknoty za "miejscem" z którego ona pochodzi.

Ostatecznie, wyrwało mnie z tego uderzenie głową w kamienny blat (mam teraz przeogromnego guza na czole). I załączył mi się śmiech tak histeryczny, że ledwie mogłam złapać powietrze.

Naszło mnie później kilka refleksji, dotyczących mojego sposobu postrzegania świata zachowań i odczuć wszelakich, oraz tego, co ze śmiertelną powagą powtarzałam, będąc jeszcze dzieciakiem (mówić, pisać, rysować i grać, nauczyłam się dużo, dużo wcześniej, niż moi rówieśnicy, jakbym miała coś do przekazania).

Dziwne to wszystko, a zarazem znajome. Mam wrażenie, że wracam do czegoś, co dawno temu utraciłam. No i, w tym przypadku, łańcuch uwarunkowań będzie przypominał raczej drzewo z bujną koroną i jeszcze bujniejszym systemem korzeniowym.
Aha, nic nie ćpałam - gdyby ktoś pytał. Póki co, mam mocno mieszane odczucia wobec wszystkiego, czego udało mi się doświadczyć. Nasuwa mi się wiele dziwacznych, absurdalnych wręcz pytań. W tym momencie, nie wiem na czym stoję i nie wiem do czego się dokopię. Zastanawiam się również, do czego mam odnieść kolejne pytania i jak je sformułować.