Magia i trochę "moralnych bzdetów"

[Evander]

Amorte,

Jeśli chodzi o wspomniane przez Ciebie ludzkie instynkty, to wspomnijmy też o duszy, tym bardziej że stale porusza się na tym forum sprawę rozwoju duchowego. I niejedna osoba obrazi się za porównanie jej do zwierzęcia kierującego się w życiu instynktami, bo zaraz powie że ma też duszę. Więc jak to się ma do rozwoju duchowego, do pracy nad sobą, o to jest pytanie.

Trzeba być szczerym wobec siebie i swojego życia. Tutaj większość ludzi na tej szczerości się wykłada.
Nie potrafią przyznać się do swoich ograniczeń i zaakceptować swoich niedociągnięć.

Ale ja o tym mówię. Wszyscy jesteśmy zwierzętami. Iskra życia, dusza, nie została dana ludziom na wyłączność i do rozwoju wcale nie wymaga moralności.
Rozwój duchowy wymaga poznania i zrozumienia siebie. Swoich słabych punktów, swoich natręctw, lęków, nadziei.
Zrozumienia po co się właściwie żyje i do czego zmierza a następnie - na realizacji wybranej w oparciu o tę wiedzę ścieżki.

Dla mnie granica w tym co jeszcze można, a co już jest szkodliwe dobrze określa powiedzenie że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.
Czasami też od wieku a raczej doświadczenia życiowego osoby która zajmuje się magią, bo inaczej jest jak masz naście, czy nawet więcej lat i "magicznie" chcesz związku z kolegą (wolnym), a inaczej jak rozbijasz czyjś związek i masz w głębokim poważaniu co się będzie działo z dziećmi z tego związku kiedy to rozwalisz im rodzinę.

To jest jedno i to samo, zmieniły się tylko twoje priorytety i wymówki.
Ja pamiętam siebie z czasów nastoletnich.
Patrząc na siebie teraz nie widzę różnicy pomiędzy jednym a drugim działaniem.

Owszem zło, dobro, moralność mogą być ludzkimi wymysłami, ale ból który czuje osoba pokrzywdzona jest prawdziwy, a rany zadane w ten sposób rzutują na całe późniejsze jej życie, zwłaszcza jeśli dotyczy to dzieci.

Tłumaczenie swoich późniejszych zachowań traumatycznymi przejściami w dzieciństwie jest nieporozumieniem.
Przeszłość już nie istnieje - jest jedynie wspomnieniem.
A negatywne uwarunkowania można przełamać, nawet opisałem ten proces.

I może dlatego tak dużo ludzi umoralniania, czy piszę o negatywnych konsekwencjach ingerowania w cudze życie, ponieważ niejeden na własnej skórze doświadczył bólu rozstania, czy krzywdy ze strony osoby która bez skrupułów rozwaliła jego życie, czy jego bliskim.

Ludzie umoralniają ze strachu. Ze strachu przed silniejszymi, mądrzejszymi, bardziej bezwzględnymi ludźmi.
Umoralniają innych, bo są słabi i boją się działań wymierzonych przeciwko sobie.
To specyficzny sposób na przetrwanie - grupka mniejszych jednostek wmawia większym/silniejszym/bardziej agresywnym, że czegoś nie wolno robić bo jest zue i bozia ukarze.

Ma to oczywiście sens do pewnego stopnia, bo dzięki temu mamy społeczeństwo prawa i możemy chodzić po ulicach względnie pewni, że osoba idąca z przeciwka nie urwie nam głowy.

Niemniej jednak osoby rozwijające się duchowo powinny zrozumieć skąd to się wzięło - w ramach poszukiwania prawdy o świecie.