Najważniejsze podstawy Tarota

[Sea]

Ja swój woreczek do przechowywania kart uszyłam ręcznie. Nie znoszę szyć, ale miałam wewnętrzny przymus, żeby go jednak zrobić.
Wpadła mi w ręce taka przezroczysta tkanina wstążkowa w kolorze pastelowego różu i zieleni, więc połączyłam je razem i całkiem ładne mieszkanko dla kart wyszło.

Zanim zdecydowałam się na wybór talii godzinami oglądałam je w necie, żeby mieć pewność wyboru. Do chwili, kiedy ciągle miałam jakieś wątpliwości co do kart wahałam się. Śniły mi się wtedy każdej nocy. Później zobaczyłam pierwszy raz w necie karty Pictorial Key i przyszło coś jak pewność, że to właśnie TO. Kupiłam je szybko i okazały się właściwym wyborem.
Używam ich na tyle często, że obrazki ciut się już zaczynają ścierać i bardzo przydałaby mi się opcja Olimpii z naprawianiem kart.
Karty powinny być powleczone laminatem i bardziej wzmocnione, żeby mogły służyć dużej. Niestety dla sprzedawców ważniejszy jest zysk, nie funkcjonalność. Wcześniej będzie trzeba nabyć nowy egzemplarz.

Jeden mój kolega straszył mnie, że karty przynoszą pecha, że jak zacznę je kłaść moje życie zamieni się w pasmo nieszczęść. Za przykład podał mi swoją koleżankę wróżkę, której posypało się małżeństwo, padł interes ze sklepem ezoterycznym i została sama z zaciągniętymi długami. Jak ktoś jest bezmyślny to najprościej zegnać wszystko na karty. Nie można obwiniać tarota za ludzkie błędy, brawurę, nieprzemyślane decyzje, czy głupotę. Najtrudniej przyjąć odpowiedzialność za własne wybory. Najprościej obwiniać karty.

Szacunek dla kart jest bardzo ważny. Mam w pokoju duży stół z fioletowo - złotym obrusem gdzie je rozkładam. To takie ich miejsce, gdzie zawsze palą się świece; gdzie sobie zawsze rozmawiamy w miłej atmosferze.
Karty oczyszczam bardzo rzadko. Tylko wtedy gdy czuję, że kładłam je komuś kto ma, jak dla mnie zbyt ciężką energię. Sama sobie też często wróżę i pytam karty kilka razy o ten sam problem- choć tak się nie powinno robić, bo można je zirytować. Moje są widać dla mnie wyrozumiałe bo zawsze rzucają mi w twarz te same odpowiedzi. Chyba mają do mnie zwyczajnie cierpliwość. Jeżeli zdarzają się dwa, góra trzy dni, kiedy akurat nie mam czasu do nich zajrzeć buntują się. Wołają mnie wtedy w natrętnych snach, jakbym po prostu każdego dnia miała obowiązek obcowania z nimi. Mamy ze sobą dobry kontakt, parę sekretów i umów. Można powiedzieć, że się przyjaźnimy i rozumiemy bez słów.
Karty są jak przyjaciel, który zawsze służy radą i cenię go za szczerość.
Myślę, że łączy mnie z nimi nierozerwalna więź, której nie można logicznie wytłumaczyć. Może nasze dusze się przenikają. Skoro jedni twierdzą, że w kartach mieszkają złe duchy, to może ja wyjdę z nową teorią, że karty tarota mają swoją duszę? Na pewno ja mam do nich serce, a to chyba w tym układzie podstawa porozumienia.

Co bym poradziła osobom, które sięgają pierwszy raz po karty?
Zawierzcie swoim odczuciom, intuicji i spróbujcie je po prostu pokochać. Reszta przyjdzie sama.