Dziwny byt

[Evander]

Amorte,

Nie jest to najniższy poziom istot astralnych w hierarchii astralu, wymyśliłeś to teraz na kolanie

Przyjrzyj się uważnie opisowi zdarzenia. To autorka weszła na teren zamieszkany przez istotę, zignorowała ostrzeżenie (martwy ptak na ścieżce) i szła dalej. Istota ta najprawdopodobniej po prostu próbowała przepłoszyć intruza (aura strachu) i nic więcej.

Pasożyt astralny przyssałby się i nie dawał spokoju. Mylisz ze sobą zupełnie różne klasy istot, mój drogi.

Być może, być może, że ja się mylę, podobnie jak i Ty też nie jesteś nieomylny, jednak nie sądzę, aby Wysoka Magia się myliła. Już od dawna nic nie wymyślam na kolanie, nie chce być uszczypliwy, ale to samo mógłbym powiedzieć o Twoich pomysłach!

To wg Ciebie jaki jest ten świat najniższy?

 
Myślę, że wolno latające myślokształty, które tak naprawdę nie są "istotami" w znaczeniu tego słowa, tylko reprezentują jakieś dzikie idee, namiętności itd. podpadają pod najniższy poziom tego, co lata po astralu.

Z tym, że dla mnie to bardziej jak śmieci płynące w strumieniu, które przyczepiają się do nas jak po tym strumieniu idziemy.

Z tego co napisałeś wynika, że te istoty mają jakąś świadomość i podejmują świadome decyzje, ja się trzymam starożytnej klasycznej interpretacji magicznej, w które wyraźnie jest powiedziane, że wszelkie istoty astralne nie mają tak rozumianej świadomości jak człowiek, w związku z czym nie mają takiego aparatu rozumowo - decyzyjnego jak człowiek, są to pewnego rodzaju mechanizmy astralne reagujące bezwzględnie i zawsze tak samo na ludzkie myśli i poczynania. Nie mają ukierunkowanej woli działania, są bezwolne pod wpływem mechanizmu, któremu podlegają, podczepiają się pod energie ludzką i wolę człowieka.  W myśl tej wiedzy, każdy kto rozmawia z istotą astralna tak naprawdę rozmawia ze swoją podświadomością.

 
Patrz wyżej. Te "śmieci" astralne nie mają rozumu, tylko naturalną tendencję do zdobywania energii aby podtrzymywać swoje istnienie. Czasami, przy odrobinie szczęścia, mogą się rozrosnąć co nie co i sprawiać wrażenie  jakiejś tam logiki, ale to tylko wrażenie.

Tu się zgadzamy całkowicie.

Z uwagi na ich poziom hierarchiczny wykrywają na danym poziomie ludzkie wady i braki i przez lęk człowieka wchodzą w nie natychmiastowo jak w masło, nie posiadają zdolności do refleksji i zastanawiania się, żyją tylko tu i teraz, nie posiadają relacji do przeszłości (brak pamięci), ani przyszłości (przewidywania),

 
Tu nadal się zgadzamy. Takie odpady podążają w kierunku wibracji energii zbliżonych do ich własnych, a więc i ku osobom na których mogą się pożywić a które mogą takie energie przejawiać.

to są takie zwierzęta astralne, podobnie jak zwierzęta w przyrodzie są maszynami biologicznymi one są maszynami astralnymi. Zbytnio przeceniasz wagę istot astralnych jako samodzielnie myślących istot. One są jedynie odbiciem naszej istoty podświadomej i niczym więcej.

 
I tu właśnie przestajemy się zgadzać.
Zwierzęta są istotami żywymi obdarzonymi nieraz sporym intelektem. Są istotami myślącymi nieco gorzej od nas.

Podobnie istoty astralne - ponad poziomem astralnego ścierwa istnieją normalne byty, z którymi da się komunikować podobnie jak z ludźmi, które niekoniecznie są złe, dobre, czy tez w ogóle rozumują na nasz sposób.

Czeka cię, Wysoki Magu, własnoręczne badanie płaszczyzn astralnych pomiędzy światami "fizycznymi" zatem.

Planów istnienia takich jak nasz jest wiele a pomiędzy nimi - wiele pływa istot astralnych. Ty też przemierzając astralne odmęty stajesz się taką istotą... niektóre po prostu są nimi na stałe, nie wcielają się, jak my.

My i tego typu duchy nie różnimy się od siebie prawie niczym - tym jedynie, że my jesteśmy "uwięzieni" we śnie płaszczyzny "materialnej". I dzięki temu mamy dostęp do jej energii, której te istoty nie mają.

Naładowanie tą energią istot duchowych jest podstawą w komunikacji z nimi. Czy to duchy natury czy to duchy zmarłych - trzeba im tę energię dać, żeby ułatwić porozumienie. I to inna sytuacja niż dla przypadkowych larw astralnych przenoszących np. skłonności do palenia papierosów.

Tutaj autorka wybitnie nie o tym pisze.

Zdefiniuj pojęcie duchów, bo każdy może rozumieć pod tym zupełnie coś innego?

 
Duchy zmarłych, ciała eteryczne oddzielone od ciał fizycznych w procesie śmierci.
Duchy natury, również mają ciała eteryczne, często są przywiązane do jakiegoś miejsca, czasami potrafią stawać się widzialne.

Wg Wysokiej Magii duchy to "klisze astralne" pozostające w świecie astralnym po ludzkim bycie po odejściu z tego świata materialnego.

 
To byłyby duchy zmarłych.

natomiast istoty astralne to nie duchy w tym rozumieniu, to konkretne istoty w  żyjące w świecie astralnym i spełniające tam swoją funkcję, które dzięki energii ludzi żyjących w ciele materialnym po podłączeniu mogą się na rożne sposoby przejawiać w świecie fizycznym, stąd przygody Tapinoceus w lesie, gdyby była podatna nie na przyrodę i las, a na ciemny strych w starym domu, to tam by je spotkała. To są tylko objawy, należy zajrzeć do przyczyn głębiej mechanizmu ich pojawiania się. Nie ma znaczenia miejsce przejawiania się danego zjawiska, należy rozumieć skąd ono się bierze.

Tylko, że no właśnie. Nie wszystkie istoty "nienaturalne" jakie spotykamy na swej drodze to istoty astralne w powyższych rozumieniach tego słowa.

Natura pełna jest dziwów, w tym i duchów miejsc. One istnieją. Są rzadkie dzisiaj, ale istnieją nadal.

Ta konkretna istota mogła być czymś tego typu, czymś trochę innym, ale raczej nie uznałbym jej za istotę astralną próbującą kraść energię.
Wydarzenia na to nie wskazują, co podkreślałem wielokrotnie - autorka wspominała, że miejsce było uznane za nawiedzone zanim do niego poszła - a więc wybitnie nie chodziło o nią tylko o miejsce. Z jakiegoś powodu byt bronił tego miejsca, a przechodząca obok autorka postu po prostu sprowokowała byt do działania.

I to jest coś, co warto zbadać. Paranormalne fenomeny są zawsze ciekawe, a jeśli jest tam jakaś istota, z którą można się porozumieć - to tym bardziej.

Do zdarzenia podchodziłbym w taki sposób - jeśli idę po dzikim lesie i nagle widzę wilczycę wyskakującą z jamy i warczącą na mnie, to mogę zachować się na dwa sposoby:
- jak brutalny ignorant nie mający szacunku dla natury mogę wyjąć strzelbę i odstrzelić jej łeb
- jak osoba wiedząca, że wilczyca może bronić swoich młodych w jamie, mogę spokojnie wycofać się tyłem i obejść miejsce dookoła.

Sugeruję to drugie podejście, bo jest moim zdaniem rozsądniejsze - kierować się wiedzą.