Cztery wieki ludzkości, a era wodnika.

[Irbis]

Tak ostatnio gdy zacząłem nosić pierścień atlantów zaczęły mnie nachodzić bogate, ciekawe myśli. I gdy zagłębiłem się w myślach rozmyślając o erze wodnika, wtedy przypomniał mi się grecki mit o czterech wiekach ludzkości (niżej podaje mit). I tak dłużej nad tym rozmyślając naszły mnie myśli czy era wodniak która nadchodzi może mieć z tym jakiś związek. Związek ? Tak, tak już tłumaczę tz. czy era wodnika może kończyć wiek żelazny i rozpocząć nowy.
Ktoś powie że grecy, a majowie nie mają z sobą nic wspólnego... W końcu te dwa państwa dzieli ocean.
Ale czy nie mają ? No cóż ludzie są dziś "zacofani" przez średniowieczną działalność kościoła. Są idealnie nakręceni jak zegarki i myślą że przed nami (owo rozwiniętymi "wysoko") niby nie było nic tylko plemiona z dzidami polujące na dinozaury.
Nowe odkrycia na świecie o których pojęciach nie mamy skreślają dotychczas znaną historie. Odkrycia ? No choćby to kto zbudował piramidę w Sarajewie, Yonaguni, owa Atlantyda, piramidy na dnie trójkąta bermudzkiego, Sacsayhuamán. Ktoś powie że grubo mi się w dupie po@@bało, ale mimo myślę że to wszystko może mieć jakiś mały związek z sobą. A co wy o tym myślicie ?
Ale jedno jest pewne - pożyjemy zobaczymy... No chyba że 21 grudnia coś faktycznie grubo z pompą pierdyknie i wszyscy sobie umrzemy.

Baśń o 4 wiekach ludzkości:

O powstaniu ludzkiego rodu krążą różne podania, najczęściej jednak jak wspomina się, podobnie jak uczynił to J. Parandowski - baśń o 4 wiekach ludzkości.
Wiek złoty za panowania Kronosa. Rzeki płynęły mlekiem, z drzew sączył się miód, ziemia obficie rodziła, nawet bez pracy rolnika. Ludzie żyli jak niebianie, bez trosk, trudów i smutków. Ciało człowieka nigdy się nie starzało. Czas spędzano na nieustannych biesiadach i zabawach. Z upadkiem Kronosa skończył się wiek złoty, a ówcześni ludzie zmienili się w dobroczynne demony.
Wiek srebrny to już znacznie gorsze czasy. Ludzie rozwijali się bardzo powoli. Okres dzieciństwa trwał sto lat, a kiedy dochodzili do wieku dojrzałego, życie ich było krótkie i pełne zgryzot. Byli źli i dumni, nie składali ofiar bogom ani nie czcili ich jak należało. Zeus wytępił ich do ostatniego, lecz w pamięci ludzkiej pozostali oni jako dusze błogosławione.
Wiek brązowy - żyło plemię gwałtowne, miłujące wojnę. Ludzie mieli siłę olbrzymów i serca twarde jak kamień. Nie znali żelaza. Wszystko sporządzali z brązu: mury miast, domy, sprzęty i broń. Był to okres heroiczny. Wówczas żył wielki Herakles i dzielny Tezeusz oraz bohaterowie spod Teb i Troi. Dokonywano czynów tak niezwykłych, jakie już nie powtórzyły się w wieku następnym.
Wiek żelazny - trwa do dziś.