Magia Sigilli - Bindruny

[~imperator553]

Znalazłem ciekawy artykuł o tej sztuce, więc postanowiłem go tutaj wrzucić. Nie wklejam wszystkiego i odsyłam na tamtą stronę, aby dowiedzieć się więcej.

Bindruny

Bindruny są sigilami (pieczęciami, znakami) runicznymi powstałymi z połączenie kilku run. Bindruny, które zachowały się do naszych czasów są w postaci dwóch lub trzech run, złączonych na jednej pionowej linii. W literaturze traktującej o mitologii wzmianki o bindrunach są ponoć w trzech miejscach: „Eddzie Poetyckiej” (pieśń "Skírnismál"); „Sadze o Egilu” i „Sadze o Bósi i Herrau". W dawnej Islandii stosowano zaklęcia nazywane galdrastafir lub bandrúnir, które przypominają bindruny. Wydaje się, że celem tworzenia bindrun w piśmiennictwie było skrócenie zapisu (ludzie ułatwiali sobie życie jak mogli), choć istnieje teoria, że były to rodzaje kodów. Obydwie teorii nie wykluczają się wzajemnie. Metod kodowania inskrypcji runicznych było sporo (widać ludy pierwotne nie były takie ciemne, jak głosiła propaganda rzymsko-katolicka).

Co jest istotne w tworzeniu bindrun. Poszczególne runy mają swoje indywidualne wibracje, schematy energetyczne i zawartą w nich charakterystyczną moc. Kiedy bierzemy kilka takich elementów - składając je tworzymy nowy schemat energetyczny, często diametralnie różniący się od run, z których ułożyliśmy sigil. Jest to bardzo ważne, gdyż nieumiejętnie stworzona bindruna może zawierać w sobie elementy, których nie planowaliśmy. Te elementy dodatkowe mogą wzmocnić energię run składowych, ale mogą też ją osłabić.

Np.:



Powiedzmy, że chcieliśmy związać Sowilu z Gebu , by np. pomóc sferze seksualnej naszego związku. Istnieje ryzyko, które ukrywa się w postaci odwróconego raidu . Jeśli np. do uzdrowienia sytuacji w związku potrzebne jest nam zwolnienie rytmu, jeśli to nasze codziennie zabieganie pogarsza relacje z partnerem, to w tym przypadku odwrócone raidu wzmocni moc sowilu i gebu. Natomiast w przypadku, gdy potrzebne jest rozbudzenie i „rozpędzenie” rydwanu, który zwolnił po latach wspólnego życia (jak to bywa w związkach ze stażem), to odwrócone raidu nam zaszkodzi (co może się zdarzyć, jeśli konstruktor bindruny przeoczył „haczyk”).

Ktoś mógłby w tym miejscu zapytać: „Po co to komplikować, skoro można zwyczajnie użyć run obok siebie oddzielnie?”.

Co uzasadnia tworzenie bindrun:

- moc run jest o wiele większa w przypadku, gdy je zwiążemy w sigil, niż gdy są od siebie „odseparowane”;

- energetyzowanie bindrun jest skuteczniejsze od ładowania run po kolei, czy choćby razem obok siebie;

- łatwiej się wizualizuje;

- jest praktyczniejszy przy odpalaniu;

- jako pieczęć (np. na czakrach) jest trudniejszy do zdjęcia, (co wynika z pierwszego).



Wady:

- ryzyko wpisania nieplanowanych znaków;

- indywidualny odbiór bindrun i wieloznaczność run utrudnia unifikację.


źródło: http://hadaka.republika.pl/czytelnia/bindruny.htm

[~Nesse]

To też jest bindruna, konkretnie Berkana i Gebo. Dosyć znana, podobno ma symbolizować miłość. Co autor miał na myśli?

[Wolk]

Przyznam szczerze, że rozbawiła mnie ta dyskusja.
Ale nie bedę lepiej rozwijać dalej tego wątku...

Po prostu wytłumaczę wam o co chodzi w tej "tajemniczej bindrunie".
Jak wszyscy wiedzą, technologia bezprzewodowej komunikacji krótkiego zasięgu pomiędzy różnymi urządzeniami zwana popularnie standardem Bluetooth, otrzymała tę nazwę od przydomka króla duńskiego Haralda Sinozębego.
Harald Blatand (bo tak nazywał się oryginalnie po duńsku lub Haraldr Blatonn po staronordycku) ok. roku 970 podporządkował sobie Norwegię i tym samym przyczynił się do zjednoczenia rywalizujących plemion z Danii i Norwegii. Podobnie Bluetooth, który został zaprojektowany, aby "zjednoczyć" różne technologie jak: komputery, telefonię komórkową, drukarki, aparaty cyfrowe.

Logo Bluetooth łączy znaki alfabetu runicznego Haglaz i Berkano, które są odpowiednikami liter alfabetu łacińskiego H i B, i są inicjałami imienia i nazwiska duńskiego króla.

Tylko żeby to skojarzyć trzeba wiedzieć :
1. Kto to był ten cały Bluetooth
2. W jakich czasach i gdzie żył
3. Jakiego wtedy Futharku używano i jak wyglądały poszczególne runy.

A tego wszystkiego nie wyczyta się niestety w gównianych książeczkach ezorunicznych "miszczuff".