Oh! Ona jest piękna!

[Astariusz]

Hej, chciałbym pochwalić się moja twórczością i od razu zaznaczam, że jest ona sadystyczna.



Włóczy nogami idąc korytarzem domu.
Znowu była sama w czterech ścianach z betonu.
Upada na kolana i pluje krwią.
Przykłada do ust dłoń, czując ciężką woń mdłą.
 
Próbuje wstać, zatacza się w bok.
Uderza w drugą ścianę padając na bok.
Krótki szok, cisza. – Co się stało?
Nie pamięta chodź to ją bardzo bolało.
 
Usiłując wstać to nagły paraliż ciała.
I ona biedna teraz stala jak skala.
Przechyliła się w bok, czując bicie swego tętna.
Upadła na twarz, oh jest piękna!
 
Teraz leząc tak dotykała  podłogi.
Czuła jak coś boleśnie obmacuje jej nogi.
Czując jak po jej ciele rozwodzi się woń mętna.
Oh! Ona jest piękna.
 
Kolejny ruch ręką w przód i przez futrynę drzwi.
Zachłysnęła się od w płucach zebranej krwi.
To tylko metry, w salonie stał stół.
I na nim cos co przetnie jej koszmar na pół.
 
Ledwo żywa wspinając się na kanapę.
Zajęczała wydając z siebie harapę.
Siedząc na nim chwyciła po leki.
Chodź ten ruch zdawał jej się trwać wieki.
 
Połykając tabletki zamknęła swe oczy.
Czekając, aż wszystko się w niej zjednoczy.
Znów udało jej się uciec od swego piętna.
Oh! Ona jest piękna.

[Olimpia]

Piękna. Mroczna, ale piękna i życiowa.

[Astariusz]

Tak, dokładnie i dziękuję. 🤘