Nadzieja w Odrodzeniu

[jerwal]

Pod gradem nieludzkiej wręcz nienawiści
ZIEMIA BOGA ZRODZIŁA
Nie Nienawidził On i nie Zabijał
Jak więkrzość ludzi marzyła

Dał wszystkim tym, co w sercach swoich
Mieli człowieka chociaż gram
Miłość i wiarę co krzywdy koi
Teraz tę siłę człowiek niech da

A ci co ciągle destrukcję czynią
Od Boga nie dostaną nic
Dla nich alternatywą inną
Jest śmierć ból i łzy

Wśród wszyskich bogów ten bóg najmilszy
I w sercach ludzi domostwo ma
A w sercach nieludzi ludzkości giną
Po twarzy ich spływa boląca łza

Wystarczy co dzień stanąć na chwile
I spojrzeć na ten parszywy świat
Gdzie dzieci małe z głodu giną
I brata zabija brat

Bracia i Siostry stawmy więc czoła
Odczłowieczeniu człowieczeństwa
I chwała bogom niech każdy woła
Za wczoraj i jutro... na szczęście.

[Olimpia]

No... Nie tylko piękny wiersz ale i przekaz.

[~Amber]

Jak dla mnie ... "ODRODZENIE". Bardzo interesujący wiersz, pozdrawiam.

[jerwal]

Dziękuję, moi drodzy, za miłe oceny moim zdaniem wiersz napisałem... Nie najlepszy, a może po prostu czegoś mi tam brakuje, co do tytułu to co powiecie na "Nadzieja w renesansie czeka"?