Południce

[Olimpia]

Południce były uważane za osoby które umarły parę dni po lub przed ślubem a nawet i na ślubie. Z tego co pamiętam to południce były bardzo brutalne, uwielbiały tortury jakieś łamanie kości, także ukręcenie karku, urwanie głowy itp. zawsze mieli jakąś szansę przed południcą, zadawała jakieś zagadki i odpowiedź człeka zależała od tego co południca z nimi zrobi, porywały też dzieci i trzymały je w workach które nosiły na plecach. Najbezpieczniej było po prostu nie chodzić po polach w południe.

Zapomniałam dodać, że Południe to demony słowiańskie.

[piotr]

Południce były to stwory rodzaju żeńskiego i spotkać je było mażna jedynie w południe, zazwyczaj w porze letniej. Postacią swoją przypominały one nimfy lub boginki, z tą różnicą, że były bardzo chude; miały wydłużone wąskie twarze, podobne do pasikoników polnych z wypukłymi zielonymi oczami. Były tak lekkie, że unosiły się nawet nad polami, dotykając zaledwie kłosów zbóż palcami swoich stóp. Ubrane były zawsze w zwiewne wykonane jakby z pajęczyny, szare szaty i przenosiły się bardzo szybko z wielką łatwością, z miejsca na miejsce. Budziły one wielki lęk wśród ludzi ponieważ pokazywały się zawsze niespodziewanie, przebiegając polnymi dróżkami lub miedzami wśród zbóż, a czasem nawet nad polami. Były one bardzo niebezpieczne bo wykradały ludzkie niemowlęta pozostawione bez opieki, podkładając w to miejsce swoje zwane "Podrzutkami".

W dawnych czasach kobiety, idąc do pracy w polu, zabierały ze sobą swoje niemowlęta. Tam na miejscu układały takie niemowlę w tak zwanych "kolebakach" i przebywało ono cały czas w pobliżu pracy matki. Trzeba było jednak pamiętać, aby z pola wrócić z niemowlęciem do domu przed południem, gdyż była obawa, że w chwili nieuwagi Południce mogą je zamienić. Zamienione dziecko przeważnie było podobne do swojego i w pierwszych dniach trudno było zauważyć, że jest inne. Po kilku jednak dniach różnica była widoczna. Podrzutek był bardzo żarłoczny i domagał się swoim przeraźliwym wrzaskiem częstego karmienia. Poza tym szybko rósł, a mimo tego był lekki jak piórko. Trzeba było szukać pomocy u bab, które miały coś wspólnego z czarami i potrafiły zmusić Południcie do oddania ukradzonego dziecka, a zabrania podrzutka. Na szczęście w okolicach można było zawsze znaleść doświadczoną czarownicę, która za odpowiednim wynagrodzeniem umiała zmusić nawet najbardziej upartą Południcę do oddania porwanego dziecka. Czyniła to przy pomocy jej tylko znanych czarół i ziół, które z domieszką kolców jeża i igieł jałowca gotowała w samo południe na ognisku w tym samym miejscu, gdzie Południca zamieniła dziecko. W nieznacznej odległości od ogniska ustawione były kolebaki z podrzutkiem.

Podejrzano i podsłuchano, że w czasie gotowania mikstury w czarnym bąclowym garnku, nawiedzona po trzykroć posypywała ognisko czarcieńcem, z którego unosił się w górę ostry smrodliwy dym na przemian: w kstałcie zwijającej się żmii, to znów żylastego i skręcającego się czarnego diabła z podwiniętym ogonem i końskimi kopytami. Następnie wypowiadała niezrozumiałe zaklęcia i powtarzałą też po trzykroć słowa:
"niech gotują sie na wolnym ogniu kolce jeża i jałowca igły,
niech kłują Południc plemię jak widły."
Po tych słowach podrzutek wrzeszczał tak przeraźliwie nieludzkim głosem, podobnym do skrzeku żab, że słychać go było daleko w okolicy. Wówczas Południca, nie mogąc znieść kłującego bólu i tego wielkiego bolesnego krzyku swojego dziecka, zjawiałą się po chwili z pianą u swego szpetnego pyska i zabierała podrzutka, zostawiając ukradzione ludzkie niemowlę. Po takim zabiegu czarownica musiała szybko zdjąć ganek z ognia i wylać jego zawartość na cztery strony światam aby nie drażnić bez potrzeby Południcy w obawie przed jej zemstą.


Ksiąźka z której, przepisałem słowo w słowo informacje dotyczące Południc to zbiór opowiadań ludzi w czasach zaboru Rosyjskiego i czasach miedzywojennych.
Wydaje mi sie, ze dosyc ciekawy kawalek lektury moze sie przydac, dlatego tez go przekopiowalem ze starego forum.

[Irbis]

Południce były to stwory rodzaju żeńskiego i spotkać je było mażna jedynie w południe, zazwyczaj w porze letniej. Postacią swoją przypominały one nimfy lub boginki, z tą różnicą, że były bardzo chude; miały wydłużone wąskie twarze, podobne do pasikoników polnych z wypukłymi zielonymi oczami. Były tak lekkie, że unosiły się nawet nad polami, dotykając zaledwie kłosów zbóż palcami swoich stóp. Ubrane były zawsze w zwiewne wykonane jakby z pajęczyny, szare szaty i przenosiły się bardzo szybko z wielką łatwością, z miejsca na miejsce. Budziły one wielki lęk wśród ludzi ponieważ pokazywały się zawsze niespodziewanie, przebiegając polnymi dróżkami lub miedzami wśród zbóż, a czasem nawet nad polami. Były one bardzo niebezpieczne bo wykradały ludzkie niemowlęta pozostawione bez opieki, podkładając w to miejsce swoje zwane "Podrzutkami".

W dawnych czasach kobiety, idąc do pracy w polu, zabierały ze sobą swoje niemowlęta. Tam na miejscu układały takie niemowlę w tak zwanych "kolebakach" i przebywało ono cały czas w pobliżu pracy matki. Trzeba było jednak pamiętać, aby z pola wrócić z niemowlęciem do domu przed południem, gdyż była obawa, że w chwili nieuwagi Południce mogą je zamienić. Zamienione dziecko przeważnie było podobne do swojego i w pierwszych dniach trudno było zauważyć, że jest inne. Po kilku jednak dniach różnica była widoczna. Podrzutek był bardzo żarłoczny i domagał się swoim przeraźliwym wrzaskiem częstego karmienia. Poza tym szybko rósł, a mimo tego był lekki jak piórko. Trzeba było szukać pomocy u bab, które miały coś wspólnego z czarami i potrafiły zmusić Południcie do oddania ukradzonego dziecka, a zabrania podrzutka. Na szczęście w okolicach można było zawsze znaleść doświadczoną czarownicę, która za odpowiednim wynagrodzeniem umiała zmusić nawet najbardziej upartą Południcę do oddania porwanego dziecka. Czyniła to przy pomocy jej tylko znanych czarół i ziół, które z domieszką kolców jeża i igieł jałowca gotowała w samo południe na ognisku w tym samym miejscu, gdzie Południca zamieniła dziecko. W nieznacznej odległości od ogniska ustawione były kolebaki z podrzutkiem.

Podejrzano i podsłuchano, że w czasie gotowania mikstury w czarnym bąclowym garnku, nawiedzona po trzykroć posypywała ognisko czarcieńcem, z którego unosił się w górę ostry smrodliwy dym na przemian: w kstałcie zwijającej się żmii, to znów żylastego i skręcającego się czarnego diabła z podwiniętym ogonem i końskimi kopytami. Następnie wypowiadała niezrozumiałe zaklęcia i powtarzałą też po trzykroć słowa:
"niech gotują sie na wolnym ogniu kolce jeża i jałowca igły,
niech kłują Południc plemię jak widły."
Po tych słowach podrzutek wrzeszczał tak przeraźliwie nieludzkim głosem, podobnym do skrzeku żab, że słychać go było daleko w okolicy. Wówczas Południca, nie mogąc znieść kłującego bólu i tego wielkiego bolesnego krzyku swojego dziecka, zjawiałą się po chwili z pianą u swego szpetnego pyska i zabierała podrzutka, zostawiając ukradzione ludzkie niemowlę. Po takim zabiegu czarownica musiała szybko zdjąć ganek z ognia i wylać jego zawartość na cztery strony światam aby nie drażnić bez potrzeby Południcy w obawie przed jej zemstą.

[Eteryk]

W starych wierzeniach uważano ze południce podrzucając swoje dziecko dają klątwę na cała rodzinne...