http://witchcraft.com.pl/ Sat, 30 May 2026 07:45:39 +0000 MyBB http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=7298 Thu, 22 Oct 2015 19:15:46 +0200 Mięta]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=7298


Jorōgumo - istota będąca jednym z typów Yōkai, duchów wywodzących się z japońskiego folkloru.

Jorōgumo była krwiożerczym pająkiem, który miał umiejętność zmieniania się w młodą, niezwykle piękną kobietę. Według niektórych podań owa kreatura posiadała odnóża i odwłok pająka, które chowała pod kimonem, natomiast od pasa w górę zachowywała ludzką formę. Znana była już w epoce Edo. Japończycy wierzyli, że jeżeli pająk osiągnie wiek 400 lat, zyskuje magiczne moce i zmienia swój pokarm z owadziego na ludzki. Zmienia też wtedy swoje miejsce zamieszkania na jaskinie bądź opuszczone domostwa prowadząc podwójne życie - jako pająk i jako kobieta.

Sposobów na pozyskiwanie pożywienia miała kilka. Według niektórych legend zaczepiała po zmroku samotnie wędrującego samuraja, oferując mu, że zostanie jego żoną. W innej wersji pojawiała się pod postacią kobiety trzymającej na rękach zawiniątko z niemowlęciem i prosiła przechodnia, aby potrzymał na chwilę jej dziecko. Jak się później okazywało, zawiniątko nie było dzieckiem, a kokonem pełnym pajęczych jaj. Nasza upiorna pajęczyca znana była również ze swoich muzycznych umiejętności. Zwabiała mężczyzn grając na biwie (rodzaj lutni) - kiedy ofiara była zasłuchana w piękną melodię Jorōgumo oplatała ją swoją pajęczą siecią, aby przygotować sobie posiłek do konsumpcji. Czemu akurat wspominam tu właśnie o mężczyznach? Otóż Jorōgumo była bardzo wybredna, interesowali ją młodzi, przystojni mężczyźni szukający miłości - tacy, którzy skorzystaliby z okazji, kiedy piękna, uwodzicielska kobieta zaprasza ich do swojego domu . Takim sposobem krwiożerczy pająk mógł egzystować całkiem długo i sprawnie, nawet w środku miasta.

Przed tym podstępnym duchem ciężko było się obronić - kobieta ukazywała swoją straszliwą formę gdy było już za późno na ucieczkę, a ofiara tkwiła zaplątana w jej sieć. Często uciekała się również do okrutnej techniki jaką było wstrzykiwanie trucizny swoim ofiarom. Jad sprawiał, że człowiek utrzymywał się przy życiu, słabnąc z dnia na dzień, podczas gdy Jorōgumo napawała się jego powolną, bolesną śmiercią.

Jorōgumo to również nazwa rodzaju pająków z rodziny prządkowatych, szerzej znanych jako Nephila. Ich średnia wielkość mieści się w granicach 2-3 centymetrów, jednak zdarzają się osobniki, które z wiekiem osiągają bardziej imponujące rozmiary - na tyle imponujące, że są w stanie złapać ptaka. Znane głównie ze swojego oryginalnego wyglądu oraz wyjątkowo mocnej sieci. Spotykane są na całym archipelagu japońskim, z wyjątkiem Hokkaido.



]]>


Jorōgumo - istota będąca jednym z typów Yōkai, duchów wywodzących się z japońskiego folkloru.

Jorōgumo była krwiożerczym pająkiem, który miał umiejętność zmieniania się w młodą, niezwykle piękną kobietę. Według niektórych podań owa kreatura posiadała odnóża i odwłok pająka, które chowała pod kimonem, natomiast od pasa w górę zachowywała ludzką formę. Znana była już w epoce Edo. Japończycy wierzyli, że jeżeli pająk osiągnie wiek 400 lat, zyskuje magiczne moce i zmienia swój pokarm z owadziego na ludzki. Zmienia też wtedy swoje miejsce zamieszkania na jaskinie bądź opuszczone domostwa prowadząc podwójne życie - jako pająk i jako kobieta.

Sposobów na pozyskiwanie pożywienia miała kilka. Według niektórych legend zaczepiała po zmroku samotnie wędrującego samuraja, oferując mu, że zostanie jego żoną. W innej wersji pojawiała się pod postacią kobiety trzymającej na rękach zawiniątko z niemowlęciem i prosiła przechodnia, aby potrzymał na chwilę jej dziecko. Jak się później okazywało, zawiniątko nie było dzieckiem, a kokonem pełnym pajęczych jaj. Nasza upiorna pajęczyca znana była również ze swoich muzycznych umiejętności. Zwabiała mężczyzn grając na biwie (rodzaj lutni) - kiedy ofiara była zasłuchana w piękną melodię Jorōgumo oplatała ją swoją pajęczą siecią, aby przygotować sobie posiłek do konsumpcji. Czemu akurat wspominam tu właśnie o mężczyznach? Otóż Jorōgumo była bardzo wybredna, interesowali ją młodzi, przystojni mężczyźni szukający miłości - tacy, którzy skorzystaliby z okazji, kiedy piękna, uwodzicielska kobieta zaprasza ich do swojego domu . Takim sposobem krwiożerczy pająk mógł egzystować całkiem długo i sprawnie, nawet w środku miasta.

Przed tym podstępnym duchem ciężko było się obronić - kobieta ukazywała swoją straszliwą formę gdy było już za późno na ucieczkę, a ofiara tkwiła zaplątana w jej sieć. Często uciekała się również do okrutnej techniki jaką było wstrzykiwanie trucizny swoim ofiarom. Jad sprawiał, że człowiek utrzymywał się przy życiu, słabnąc z dnia na dzień, podczas gdy Jorōgumo napawała się jego powolną, bolesną śmiercią.

Jorōgumo to również nazwa rodzaju pająków z rodziny prządkowatych, szerzej znanych jako Nephila. Ich średnia wielkość mieści się w granicach 2-3 centymetrów, jednak zdarzają się osobniki, które z wiekiem osiągają bardziej imponujące rozmiary - na tyle imponujące, że są w stanie złapać ptaka. Znane głównie ze swojego oryginalnego wyglądu oraz wyjątkowo mocnej sieci. Spotykane są na całym archipelagu japońskim, z wyjątkiem Hokkaido.



]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=7283 Thu, 15 Oct 2015 23:46:18 +0200 Mięta]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=7283


Kuchisake-onna - dosłownie "kobieta o rozciętych ustach".
Jest to demon wywodzący się z kultury japońskiej, znany już w epoce Endo. Widziana w latach 1970-2000. Należy do rzędu demonów onryō - mściwych, agresywnych i rządnych krwi duchów, najczęściej płci żeńskiej. Za życia były ofiarami przemocy domowej, a gwałtowna i brutalna śmierć spowodowała, że powróciły pod postacią demonicznych kobiet o długich, ciemnych włosach i bladej cerze, nierzadko przybranych w białe, pobrudzone szaty.

Według miejskiej legendy Kuchisake-onna była ofiarą zazdrosnego męża, który oszpecił niewierną żonę wycinając na jej twarzy uśmiech od ucha do ucha, a następnie zabił.

Kobieta powróciła na Ziemię jako demon, który czyhał na swoje ofiary po zmroku lub też w mgliste, pochmurne dni. Najczęściej atakowała dzieci, jednak nie była to reguła. Pojawiała się pod postacią tajemniczej kobiety zakrywającej swoją twarz rękawem kimona - we współczesnej wersji jej usta zasłania maska chirurgiczna. Zaczepiała upatrzoną przez siebie osobę pytając ją "Watashi kirei?" ("Czy jestem piękna?"). Jeżeli odpowiedź była przecząca rozwścieczona Kuchisake zabijała od razu swoją ofiarę w szale. To samo stawało się podczas próby podjęcia ucieczki. Jeżeli z kolei odpowiedź była twierdząca nasza dama o rozciętych ustach odsłaniała swoją oszpeconą twarz pytając "A teraz?". Następnie wyciągała nożyce i wycinała pytanej osobie taki sam szeroki uśmiech na twarzy. Jedynym sposobem aby się uratować była odpowiedź neutralna - "jesteś przeciętna". Te słowa wprawiały Kuchisake w konsternację i dawały czas na oddalenie się. W kilku wariacjach owej legendy pojawiają się również wzmianki o innych możliwościach ujścia z życiem przy spotkaniu z naszym demonem - wręczenie jej cukierka, wypowiedzenie słowa "Pomada" sześć razy, by ją odstraszyć lub też odpowiedzenie pytaniem na pytanie ("A ja jestem piękny/a?"). Podstawowymi i ogólnie przyjętymi elementami są jednak trzy odpowiedzi - twierdząca, przecząca i neutralna. Istnieje również wersja w której Kuchisake czai się pod postacią autostopowiczki. Sadowi się na tylnym siedzeniu pojazdu w taki sposób, aby nie było widać jej twarzy i zadaje pytania kierowcy.

Motyw Kuchisake jest bardzo popularny w popkulturze japońskiej, między innymi w filmach, np "Kobieta o rozciętych ustach (2007, Japonia). Doczekała się nawet swojej naśladowczyni grasującej w roku 1979 - na szczęście nikt nie został przez nią oszpecony.
]]>


Kuchisake-onna - dosłownie "kobieta o rozciętych ustach".
Jest to demon wywodzący się z kultury japońskiej, znany już w epoce Endo. Widziana w latach 1970-2000. Należy do rzędu demonów onryō - mściwych, agresywnych i rządnych krwi duchów, najczęściej płci żeńskiej. Za życia były ofiarami przemocy domowej, a gwałtowna i brutalna śmierć spowodowała, że powróciły pod postacią demonicznych kobiet o długich, ciemnych włosach i bladej cerze, nierzadko przybranych w białe, pobrudzone szaty.

Według miejskiej legendy Kuchisake-onna była ofiarą zazdrosnego męża, który oszpecił niewierną żonę wycinając na jej twarzy uśmiech od ucha do ucha, a następnie zabił.

Kobieta powróciła na Ziemię jako demon, który czyhał na swoje ofiary po zmroku lub też w mgliste, pochmurne dni. Najczęściej atakowała dzieci, jednak nie była to reguła. Pojawiała się pod postacią tajemniczej kobiety zakrywającej swoją twarz rękawem kimona - we współczesnej wersji jej usta zasłania maska chirurgiczna. Zaczepiała upatrzoną przez siebie osobę pytając ją "Watashi kirei?" ("Czy jestem piękna?"). Jeżeli odpowiedź była przecząca rozwścieczona Kuchisake zabijała od razu swoją ofiarę w szale. To samo stawało się podczas próby podjęcia ucieczki. Jeżeli z kolei odpowiedź była twierdząca nasza dama o rozciętych ustach odsłaniała swoją oszpeconą twarz pytając "A teraz?". Następnie wyciągała nożyce i wycinała pytanej osobie taki sam szeroki uśmiech na twarzy. Jedynym sposobem aby się uratować była odpowiedź neutralna - "jesteś przeciętna". Te słowa wprawiały Kuchisake w konsternację i dawały czas na oddalenie się. W kilku wariacjach owej legendy pojawiają się również wzmianki o innych możliwościach ujścia z życiem przy spotkaniu z naszym demonem - wręczenie jej cukierka, wypowiedzenie słowa "Pomada" sześć razy, by ją odstraszyć lub też odpowiedzenie pytaniem na pytanie ("A ja jestem piękny/a?"). Podstawowymi i ogólnie przyjętymi elementami są jednak trzy odpowiedzi - twierdząca, przecząca i neutralna. Istnieje również wersja w której Kuchisake czai się pod postacią autostopowiczki. Sadowi się na tylnym siedzeniu pojazdu w taki sposób, aby nie było widać jej twarzy i zadaje pytania kierowcy.

Motyw Kuchisake jest bardzo popularny w popkulturze japońskiej, między innymi w filmach, np "Kobieta o rozciętych ustach (2007, Japonia). Doczekała się nawet swojej naśladowczyni grasującej w roku 1979 - na szczęście nikt nie został przez nią oszpecony.
]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6366 Sun, 28 Dec 2014 08:57:41 +0100 Adam]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6366
Przyjmuje formę płonącego koła powozu, w środku którego znajduje się twarz cierpiącego mężczyzny. Według niektórych wierzeń folklorystycznych, jest to potępiona dusza okrutnego daimyo, który za życia zasłynął z tego, że kazał przywiązywać swoje ofiary do wózka zaprzężonego w woły, a następnie ciągnąć je po drodze. Pilnuje wrót do piekła, przemieszczając się tam i z powrotem po drodze między światem ludzkim a podziemiem, strasząc mieszczan, że jeśli za bardzo się zbliżą, posiądzie ich dusze i zabierze je ze sobą do piekła.

http://img0.liveinternet.ru/images/attac...udo_cf.jpg]]>
Przyjmuje formę płonącego koła powozu, w środku którego znajduje się twarz cierpiącego mężczyzny. Według niektórych wierzeń folklorystycznych, jest to potępiona dusza okrutnego daimyo, który za życia zasłynął z tego, że kazał przywiązywać swoje ofiary do wózka zaprzężonego w woły, a następnie ciągnąć je po drodze. Pilnuje wrót do piekła, przemieszczając się tam i z powrotem po drodze między światem ludzkim a podziemiem, strasząc mieszczan, że jeśli za bardzo się zbliżą, posiądzie ich dusze i zabierze je ze sobą do piekła.

http://img0.liveinternet.ru/images/attac...udo_cf.jpg]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6365 Sun, 28 Dec 2014 08:50:56 +0100 Adam]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6365
Terminu shinigami można użyć również jako określenie bóstwa, jednak jest on stosowany w Japonii od stosunkowo niedawna, stąd też raczej nie występuje w wierzeniach shinto czy japońskim folklorze. Shinigami najczęściej pojawiają się we wszelkich formach twórczości, przede wszystkim w mandze i anime.]]>
Terminu shinigami można użyć również jako określenie bóstwa, jednak jest on stosowany w Japonii od stosunkowo niedawna, stąd też raczej nie występuje w wierzeniach shinto czy japońskim folklorze. Shinigami najczęściej pojawiają się we wszelkich formach twórczości, przede wszystkim w mandze i anime.]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6364 Sun, 28 Dec 2014 08:41:20 +0100 Adam]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6364 Jednak zamiast być piękną, jest straszną kobietą z rybimi łuskami na skórze, małpią twarzą i zębami piranii. Jeżeli kiedykolwiek łowiąc ryby, zauważysz zaplątaną w twe sieci Ningyo, musisz natychmiast wypuścić ją z powrotem do morza. Jeśli tak się nie stanie, każdego członka twojej rodziny dotknie jakieś nieszczęście, które w krótkim czasie doprowadzi do jego śmierci. Jeśli zjesz Ningyo, staniesz się piękny i młody na całą wieczność, ale cała twoja rodzina umrze.]]> Jednak zamiast być piękną, jest straszną kobietą z rybimi łuskami na skórze, małpią twarzą i zębami piranii. Jeżeli kiedykolwiek łowiąc ryby, zauważysz zaplątaną w twe sieci Ningyo, musisz natychmiast wypuścić ją z powrotem do morza. Jeśli tak się nie stanie, każdego członka twojej rodziny dotknie jakieś nieszczęście, które w krótkim czasie doprowadzi do jego śmierci. Jeśli zjesz Ningyo, staniesz się piękny i młody na całą wieczność, ale cała twoja rodzina umrze.]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6363 Sun, 28 Dec 2014 08:32:11 +0100 Adam]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6363 Są z pozoru podobne do ludzi, lecz mają troje oczu, szerokie usta, rogi oraz szpony na dłoniach i stopach. Potrafią fruwać i spadają z nieba, aby porwać duszę złego człowieka, który właśnie umiera. Mogą mieć różny charakter: bywają łagodne, złośliwe lub gwałtowne. Zwykle przedstawiane jako półnagie postacie o dzikim wyglądzie, odziane w skóry.

W celu odpędzenia złych duchów co roku odprawia się ceremonię Oni-yarahi w formie przedstawienia.

http://fc04.deviantart.net/fs71/i/2013/1...6877i7.jpg

Istnieje życzenie związane z obchodami księżycowego Nowego Roku,(Oni wa soto! Fuku wa uchi!), co tłumaczy się jako: Wynocha diabły! Szczęście przyjdź!. Zwyczajowo towarzyszy mu jednoczesne rozrzucanie ziarenek soi.]]> Są z pozoru podobne do ludzi, lecz mają troje oczu, szerokie usta, rogi oraz szpony na dłoniach i stopach. Potrafią fruwać i spadają z nieba, aby porwać duszę złego człowieka, który właśnie umiera. Mogą mieć różny charakter: bywają łagodne, złośliwe lub gwałtowne. Zwykle przedstawiane jako półnagie postacie o dzikim wyglądzie, odziane w skóry.

W celu odpędzenia złych duchów co roku odprawia się ceremonię Oni-yarahi w formie przedstawienia.

http://fc04.deviantart.net/fs71/i/2013/1...6877i7.jpg

Istnieje życzenie związane z obchodami księżycowego Nowego Roku,(Oni wa soto! Fuku wa uchi!), co tłumaczy się jako: Wynocha diabły! Szczęście przyjdź!. Zwyczajowo towarzyszy mu jednoczesne rozrzucanie ziarenek soi.]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6362 Sun, 28 Dec 2014 08:22:42 +0100 Adam]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6362
Pojęcie yōkai ma szerokie znaczenie i obejmuje całą gamę stworów, których boją się Japończycy: duchy, widma, demony, mamidła, zjawy, odmieńce, upiorne zwierzęta, straszydła, diabły, ogry, złośliwe skrzaty i inne istoty posiadające nadnaturalne moce o nieznanym pochodzeniu, pojawiające się pod postacią: zjawisk, ludzi, roślin lub zwierząt, a nawet przedmiotów codziennego użytku takich, jak np. parasol, czy czajnik.

Ze względu na to, że występują one bardzo licznie (są bohaterami baśni, przypowieści, książek i filmów) oraz charakteryzują się różnymi cechami, są klasyfikowane na różne sposoby.

http://2.bp.blogspot.com/_AAWgEb2yi4I/Sj...Parade.bmp]]>
Pojęcie yōkai ma szerokie znaczenie i obejmuje całą gamę stworów, których boją się Japończycy: duchy, widma, demony, mamidła, zjawy, odmieńce, upiorne zwierzęta, straszydła, diabły, ogry, złośliwe skrzaty i inne istoty posiadające nadnaturalne moce o nieznanym pochodzeniu, pojawiające się pod postacią: zjawisk, ludzi, roślin lub zwierząt, a nawet przedmiotów codziennego użytku takich, jak np. parasol, czy czajnik.

Ze względu na to, że występują one bardzo licznie (są bohaterami baśni, przypowieści, książek i filmów) oraz charakteryzują się różnymi cechami, są klasyfikowane na różne sposoby.

http://2.bp.blogspot.com/_AAWgEb2yi4I/Sj...Parade.bmp]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=4541 Sat, 08 Feb 2014 23:27:03 +0100 Tokagemaru]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=4541 Yama-uba
Japońska wiedźma, nazywana również yamanba. Należy do rasy Demonów Yōkai, zamieszkuje głównie lasy i jaskinie. Potrafi zmieniać postać zależnie do okoliczności.

Wygląd
Yama-uba z natury przypomina typową wiedźmę, starą kobietę o poniszczonym czerwonym kimono, oraz suchych i bezładnych złoto-białych włosach. Zdarza się że ma usta rozciągnięte "od ucha do ucha" lub posiada drugą parę ust na czole. Jej włosy mogą przybierać różne postacie, jak na przykład mogą zmieniać się w węże.

Charakter
Yamanba jest złośliwym duchem, jeśli wędrowiec zbliża się do lasu w jakim mieszka, wtedy ta stara się zaciągnąć go do lasu, gdzie go zjada. Wiedźma ta również porywa dzieci, niekiedy wychowując je jak swoje (w reszcie przypadków zjada je). Demon ten również lubi podarki i komplementy, jeśli przekonamy wiedźmę do siebie, ta może przekazać nam wiedzę na temat zielarstwa.

Sposoby działania i walka z Yama-uba
Yama-uba zaciąga do swoich domów na różne sposoby. Najczęściej zmienia postać w taki sposób, by najłatwiej było nas przekonać. Może przybierać postać naszych bliskich, ładnych pań, zaś do zwabiania dzieci przybiera postać dobrej matki lub miłej staruszki. Wiedźma może się starać zwabić nas do domu, oferując dobry posiłek lub zaspokojenie innych potrzeb. Najlepszym sposobem na dogadanie się z nią jest zaoferowanie jej czegoś do zjedzenia lub zaoferować swoje "usługi" i pomoc. Yama-uba boi się światła, zaś jedynym sposobem na pokonanie jej jest zniszczenie kwiatu, który trzyma ją przy życiu. Kwiat ten może być dowolnym kwiatem w lesie, jednak znalezienie go nie powinno być trudne, gdyż emanuje specyficzną energią.
 ]]> Yama-uba
Japońska wiedźma, nazywana również yamanba. Należy do rasy Demonów Yōkai, zamieszkuje głównie lasy i jaskinie. Potrafi zmieniać postać zależnie do okoliczności.

Wygląd
Yama-uba z natury przypomina typową wiedźmę, starą kobietę o poniszczonym czerwonym kimono, oraz suchych i bezładnych złoto-białych włosach. Zdarza się że ma usta rozciągnięte "od ucha do ucha" lub posiada drugą parę ust na czole. Jej włosy mogą przybierać różne postacie, jak na przykład mogą zmieniać się w węże.

Charakter
Yamanba jest złośliwym duchem, jeśli wędrowiec zbliża się do lasu w jakim mieszka, wtedy ta stara się zaciągnąć go do lasu, gdzie go zjada. Wiedźma ta również porywa dzieci, niekiedy wychowując je jak swoje (w reszcie przypadków zjada je). Demon ten również lubi podarki i komplementy, jeśli przekonamy wiedźmę do siebie, ta może przekazać nam wiedzę na temat zielarstwa.

Sposoby działania i walka z Yama-uba
Yama-uba zaciąga do swoich domów na różne sposoby. Najczęściej zmienia postać w taki sposób, by najłatwiej było nas przekonać. Może przybierać postać naszych bliskich, ładnych pań, zaś do zwabiania dzieci przybiera postać dobrej matki lub miłej staruszki. Wiedźma może się starać zwabić nas do domu, oferując dobry posiłek lub zaspokojenie innych potrzeb. Najlepszym sposobem na dogadanie się z nią jest zaoferowanie jej czegoś do zjedzenia lub zaoferować swoje "usługi" i pomoc. Yama-uba boi się światła, zaś jedynym sposobem na pokonanie jej jest zniszczenie kwiatu, który trzyma ją przy życiu. Kwiat ten może być dowolnym kwiatem w lesie, jednak znalezienie go nie powinno być trudne, gdyż emanuje specyficzną energią.
 ]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=4530 Thu, 06 Feb 2014 23:03:45 +0100 Tokagemaru]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=4530 Tengu
Japońskie duchy ognia/wiatru. Zamieszkują góry, lasy. Tengu należą do rasy youkai, demonów/ duchów. Często są zmiennokształtne oraz, tak jak w przypadku demonów japońskich, trudno jest je konkretnie opisać, gdyż ich wygląd i postrzeganie zmieniało się wraz z kulturą japońską. 

Wygląd
Demony te, jak i większość innych, swym wyglądem chcą wzbudzić największy podziw, strach lub inne pożądane dla nich emocje. Tengu, przybierając swą postać, balansują miedzy ptakiem a człowiekiem, posiadając raz więcej cech ludzkich, raz ptasich. Tengu zazwyczaj posiadają potężne skrzydła różnych ptaków raz kruków, raz jastrzębi. Ich nosy są długie i szpiczaste, niekiedy zastąpione ptasimi dziobami. Głowy raz posiadają ludzkie, raz ptasie, a czasem bywa, że posiadają całą czerwoną twarz.  

Charakter
Tengu, jak większość demonów, jest zmienna, raz zwiastują wojnę, przeszkadzają ludziom, innym razem udobruchane mogą uczyć ludzi Shugendō, sztuki na wpół polegającej na magii i na wpół polegającej na religii. Tengu, jak większość demonów, cierpi na przerost ego, bywają aroganckie, wredne i często nieznośne. Tak jak większość Youkai, Tengu są szlachetne, dotrzymują danego słowa. W przypadku relacji z tymi demonami można być ich najlepszymi przyjaciółmi lub największymi wrogami.]]> Tengu
Japońskie duchy ognia/wiatru. Zamieszkują góry, lasy. Tengu należą do rasy youkai, demonów/ duchów. Często są zmiennokształtne oraz, tak jak w przypadku demonów japońskich, trudno jest je konkretnie opisać, gdyż ich wygląd i postrzeganie zmieniało się wraz z kulturą japońską. 

Wygląd
Demony te, jak i większość innych, swym wyglądem chcą wzbudzić największy podziw, strach lub inne pożądane dla nich emocje. Tengu, przybierając swą postać, balansują miedzy ptakiem a człowiekiem, posiadając raz więcej cech ludzkich, raz ptasich. Tengu zazwyczaj posiadają potężne skrzydła różnych ptaków raz kruków, raz jastrzębi. Ich nosy są długie i szpiczaste, niekiedy zastąpione ptasimi dziobami. Głowy raz posiadają ludzkie, raz ptasie, a czasem bywa, że posiadają całą czerwoną twarz.  

Charakter
Tengu, jak większość demonów, jest zmienna, raz zwiastują wojnę, przeszkadzają ludziom, innym razem udobruchane mogą uczyć ludzi Shugendō, sztuki na wpół polegającej na magii i na wpół polegającej na religii. Tengu, jak większość demonów, cierpi na przerost ego, bywają aroganckie, wredne i często nieznośne. Tak jak większość Youkai, Tengu są szlachetne, dotrzymują danego słowa. W przypadku relacji z tymi demonami można być ich najlepszymi przyjaciółmi lub największymi wrogami.]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=3670 Thu, 26 Sep 2013 21:41:16 +0200 Kasai]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=3670
Wygląd:
Wyobraża się je jako niziutkie stworzenia o szarej, zielonej, rzadziej czerwonej skórze o budowie ciała mieszczącą w sobie cechy zwierząt wodnych i lądowych. Palce czterech kończyn łączy błona, pyszczki przypominają małpie, ale na miejscu ust mają dzioby podobne do kaczych. Na czubku pokrytej krótkimi włosami głowy znajduje się wgłębienie podobne do talerza napełnione wodą, które według wierzeń umożliwia im życie na lądzie. Istnieją dwa wzorce wyglądu ciała kappy:
1. Przypomina ciało mały i jest cały pokryty włosami.
2. Podobne do żółwia ze skorupą i zielono-żołtymi łuskami.
Kappy są bardzo silne i człowiek nie ważne czy jest na lądzie czy na ziemi nie ma z nimi szans. Jedyną możliwością uwolnienia się od tego demona było wylanie z jego miseczki na głowie wody. Można było w bardzo łatwy sposób tego dokonać nisko kłaniając się mu. Demon odwzajemnia ukłon przez co cenne zapasy wody wylewają mu się, a on wyczerpany jest zmuszony do powrotu do naturalnego środowiska.
W wodzie stają się przezroczyste, przez to nie można ich zobaczyć gdy podpływają do swojej ofiary by następnie ją utopić.
W XVII wiecznych księgach wymieniano je jako naprawdę istniejące zwierzęta.

Miejsca związane z kultem Kapp:
W Yatsushiro, miejscu gdzie Kappy wyszły po raz pierwszy na japoński ląd ustawiono wielki głaz mający upamięniać te istoty. Do dziś celebruje się tam święto Kapp (Kappa Matsuri) mające na celu poprzez skałdanie ofiar oraz modlitwy ustrzec przed utonięciem kolejnych nieszczęśników.
W miejscowości Tanushimaru położonej w dorzeczu rzeki Kose czczone są tam jako bóstwa wody mające ustrzec ludzi przed tym żywiołem.

Pierwsze Kappy:
Jedna z legend o ich początkach mówi, że pochodzą z 'ludu rzecznego' podbitego przez Yamato.
Inna legenda mowi, że pierwsza ich rodzina przybyła z Chin na wyspę Kiusiu gdzie postanowiły się osiedlić, a wkrótce po tym rozmnożyły się. Stanowiły one poważny problem dla ludzi bo topiły ludzi i kradły konie, dlatego okoliczny władca postanowił wysłać przeciwko nim wyprawę karną. Na tą wieść 9tys Kapp uciekło do sąsiedniej prowincji.
Inne źródła donoszą, że zostały stworzone przez człowieka. Budowniczy i rzeźbiarz Hidari Jingorō miał postawić rezydencję dla możnego władcy, jednak zorientował się, że ma za molo robotników i nie zdąży z pracą na czas. Zrobił kukły ze słomy i ożywił je swoim oddechem zyskując nowych pracowników. Po zakończonej pracy wrzucił niepotrzebne mu już kukły do wody, a te w zemście zaczęły topić ludzi i żywić się ich wnętrznościami.
Oczywiście istnieje dużo więcej legend na temat ich początków.

Kappy jako niewidzialno towarzysze dzieci:
Kappy były znane przeważnie ze swego okrucieństwa, ale zdarzoło się, że zaprzyjaźniały się z dziećmi. Bawiły się z nimi w wodzie, uczyły pływać, a w zamian były zapraszany do domów na poczęstunek. W obecności osób dorosłych stawały się niewidzialne a o ich obezności świadczyły tylko puste talerze. Dzieci jednak musiały bardzo uważać by ich nie urazić. Wystarczył jeden błąd, a ujawniała się mroczna natura demona.

Źródło: 'Mitologia Japońska' Agnieszki Kozyra]]>
Wygląd:
Wyobraża się je jako niziutkie stworzenia o szarej, zielonej, rzadziej czerwonej skórze o budowie ciała mieszczącą w sobie cechy zwierząt wodnych i lądowych. Palce czterech kończyn łączy błona, pyszczki przypominają małpie, ale na miejscu ust mają dzioby podobne do kaczych. Na czubku pokrytej krótkimi włosami głowy znajduje się wgłębienie podobne do talerza napełnione wodą, które według wierzeń umożliwia im życie na lądzie. Istnieją dwa wzorce wyglądu ciała kappy:
1. Przypomina ciało mały i jest cały pokryty włosami.
2. Podobne do żółwia ze skorupą i zielono-żołtymi łuskami.
Kappy są bardzo silne i człowiek nie ważne czy jest na lądzie czy na ziemi nie ma z nimi szans. Jedyną możliwością uwolnienia się od tego demona było wylanie z jego miseczki na głowie wody. Można było w bardzo łatwy sposób tego dokonać nisko kłaniając się mu. Demon odwzajemnia ukłon przez co cenne zapasy wody wylewają mu się, a on wyczerpany jest zmuszony do powrotu do naturalnego środowiska.
W wodzie stają się przezroczyste, przez to nie można ich zobaczyć gdy podpływają do swojej ofiary by następnie ją utopić.
W XVII wiecznych księgach wymieniano je jako naprawdę istniejące zwierzęta.

Miejsca związane z kultem Kapp:
W Yatsushiro, miejscu gdzie Kappy wyszły po raz pierwszy na japoński ląd ustawiono wielki głaz mający upamięniać te istoty. Do dziś celebruje się tam święto Kapp (Kappa Matsuri) mające na celu poprzez skałdanie ofiar oraz modlitwy ustrzec przed utonięciem kolejnych nieszczęśników.
W miejscowości Tanushimaru położonej w dorzeczu rzeki Kose czczone są tam jako bóstwa wody mające ustrzec ludzi przed tym żywiołem.

Pierwsze Kappy:
Jedna z legend o ich początkach mówi, że pochodzą z 'ludu rzecznego' podbitego przez Yamato.
Inna legenda mowi, że pierwsza ich rodzina przybyła z Chin na wyspę Kiusiu gdzie postanowiły się osiedlić, a wkrótce po tym rozmnożyły się. Stanowiły one poważny problem dla ludzi bo topiły ludzi i kradły konie, dlatego okoliczny władca postanowił wysłać przeciwko nim wyprawę karną. Na tą wieść 9tys Kapp uciekło do sąsiedniej prowincji.
Inne źródła donoszą, że zostały stworzone przez człowieka. Budowniczy i rzeźbiarz Hidari Jingorō miał postawić rezydencję dla możnego władcy, jednak zorientował się, że ma za molo robotników i nie zdąży z pracą na czas. Zrobił kukły ze słomy i ożywił je swoim oddechem zyskując nowych pracowników. Po zakończonej pracy wrzucił niepotrzebne mu już kukły do wody, a te w zemście zaczęły topić ludzi i żywić się ich wnętrznościami.
Oczywiście istnieje dużo więcej legend na temat ich początków.

Kappy jako niewidzialno towarzysze dzieci:
Kappy były znane przeważnie ze swego okrucieństwa, ale zdarzoło się, że zaprzyjaźniały się z dziećmi. Bawiły się z nimi w wodzie, uczyły pływać, a w zamian były zapraszany do domów na poczęstunek. W obecności osób dorosłych stawały się niewidzialne a o ich obezności świadczyły tylko puste talerze. Dzieci jednak musiały bardzo uważać by ich nie urazić. Wystarczył jeden błąd, a ujawniała się mroczna natura demona.

Źródło: 'Mitologia Japońska' Agnieszki Kozyra]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=642 Sat, 06 Oct 2012 14:06:12 +0200 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=642 Jest to wstęp i rozjaśnienie legendy którą chce niebawem opisać.
Pozwoliłam sobie iść na łatwiznę i przekopiować opis tej istoty z internetu i tak to jest tylko taka zapowiedź/gratis do wspomnianej wcześniej legendy.

Yuki-onna (jap. 雪女? dosł. kobieta śniegu) – nadnaturalny byt szczególnie znany w północnych prefekturach Japonii, które zimą są zasypywane grubą warstwą śniegu, pojawiał się najczęściej podczas śnieżnych dni. Często mylona z innym yōkai – yama-uba, mimo iż są to postaci odrębne. Spotykany również pod innymi nazwami: yuki jorō (śnieżna kobieta), yuki anesa (śnieżna siostra), yuki banba (śnieżna baba), yuki hime (śnieżna księżniczka), yuki nyōbō (śnieżna dama).

Wygląd

Yuki-onna pojawia się w nocy, gdy pada śnieg i zazwyczaj ukazuje się jako wysoka, piękna kobieta z długimi czarnymi włosami i czerwonymi ustami. Jej nieludzko blada, a nawet przezroczysta skóra sprawia, że wtapia się w śnieżny krajobraz (według opisu Lafcadio Hearna ze zbioru opowiadań Kwaidan, czyli opowieści niesamowite). Czasem nosi białe kimono, ale według innych przekazów chodzi nago. Ma nieludzko piękne ciało, ale jej oczy mogą przerazić śmiertelników. Unosi się nad śniegiem, nie pozostawiając żadnych śladów (niektóre opowieści mówią, iż nie ma nóg). Jeśli wyczuje zagrożenie może przekształcić się w obłok mgły lub śniegu.

Zachowanie

Według niektórych opowieści, śnieżna dama spycha ludzi w przepaść, jeśli odwrócą się do niej plecami. W innych opowieściach daje do potrzymania napotkanemu człowiekowi dziecko. Jest tak ciężkie, że obdarowany zapada się głęboko w śnieg i już nie może się z niego wydostać. Takie przypadki często przydarzają rodzicom zapuszczającym się w góry w poszukiwaniu swoich zaginionych dzieci.

Jednak najpopularniejszą historią o śnieżnej damie jest opowieść o drwalach, którzy zaskoczeni w górach gwałtowną burzą śnieżną znajdują schronienie w opuszczonej chacie. Nocą, w środku burzy przychodzi do nich piękna kobieta o białej cerze, składa pocałunek na ustach jednego z drwali, który natychmiast zamarza. Drugi człowiek widząc całą sytuację, pragnie uciec od kobiety lecz jest zbyt przerażony. Dama stwierdza, iż zostawi go przy życiu, ale ma on zachować w absolutnej tajemnicy wszystko, co widział tej nocy. Drwal wraca do swoich przyjaciół i dość długo choruje.

Jakiś czas po przykrej przygodzie w górach, wybiera się znów do lasu, gdzie przypadkowo spotyka zagubioną dziewczynę. Wyprowadza ją z lasu i zaprasza do siebie do domu, młoda kobieta jest piękna i sympatyczna, przez co od razu przypada do gustu również matce drwala. Drwal żeni się z kobietą, którą uratował, rodzą się im dzieci, a lata mijają beztrosko. Piękna żona drwala ma jednak niezwykłą cechę – mimo upływu lat zachowuje młody wygląd. Jej mąż nie jest co prawda szczególnie zaniepokojony, ale patrząc na nieprzemijającą urodę żony, zaczyna wspominać dawną przygodę w górach. Wreszcie ulega pokusie opowiedzenia wszystkiego ukochanej, która słysząc opowieść ulega przemianie. Staje przed drwalem w swojej prawdziwej postaci i wyjawia swoją tożsamość. Jednakże daruje życie bohaterowi, jako ojcu ich dzieci, ale tylko pod warunkiem, że będzie się dobrze nimi zajmował.

W prefekturze Gifu mówiło się, że - podobnie jak jednonogi yuki nyūdo (śnieżny łysol) - w dni kiedy padał śnieg yuki-onna chodziła za ludźmi po ich śladach. W wiosce Tōno wierzono iż piętnastego dnia zimowych miesięcy śnieżna kobieta przychodziła i porywała dzieci, które wieczorami bawiły się na zewnątrz. W prefekturze Yamagata w rejonie Oguni wierzono, że yuki-onna mimo iż ma dużo własnych dzieci, pragnie ich ciągle więcej. Gdy usłyszy płacz dziecka, od razu się do niego udaje. W Oguni na zamieć śnieżną uderzającą w drzwi mówiło się "gładzenie drzwi przez yuki jōro". Rodzice straszyli dzieci, które nie chciały spać, tłumacząc im, że to yuki-onna gładzi drzwi, szukając w nich dziury, aby móc wejść do środka i je uprowadzić.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Yuki-onna

W prefekturach północnych , gdzie zimy są surowe, a śniegi szczególnie obfite, pojawia się często Yuki-Onna (albo Yuki-Musume) – Śnieżna Dama. Mieszka ona w niedostępnych dla większości śmiertelników szczytach i znajduje przyjemność w spychaniu ludzi do przepaści. Niektórzy powiadają, iż jest ona mściwą zjawą obake – duchem dziewczyny, która niegdyś umarła osamotniona na górskiej przełęczy. W wypadku niefortunnego spotkania nie wolno się do osobliwej damy odwracać plecami – podobno tylko czeka, aby zdradziecko zepchnąć nieostrożnego wędrowca w przepaść. Należy również stanowczo odmówić prośbie potrzymania rzekomego niemowlęcia, które ma okazać się w kilka chwil później niebotycznym ciężarem, pod którym można zapaść się i w najbardziej ubity śnieg. Długie zimowe noce w górach na północy rozbrzmiewają jękami i lamentem ofiar demonicznej damy.

Źródło: http://www.tawernaorient.za.pl/wierzenia...z_gor.html

Link do obiecanej legendy: http://witchcraft.com.pl/Thread-%C5%9Ani...-Yuki-Onna]]> Jest to wstęp i rozjaśnienie legendy którą chce niebawem opisać.
Pozwoliłam sobie iść na łatwiznę i przekopiować opis tej istoty z internetu i tak to jest tylko taka zapowiedź/gratis do wspomnianej wcześniej legendy.

Yuki-onna (jap. 雪女? dosł. kobieta śniegu) – nadnaturalny byt szczególnie znany w północnych prefekturach Japonii, które zimą są zasypywane grubą warstwą śniegu, pojawiał się najczęściej podczas śnieżnych dni. Często mylona z innym yōkai – yama-uba, mimo iż są to postaci odrębne. Spotykany również pod innymi nazwami: yuki jorō (śnieżna kobieta), yuki anesa (śnieżna siostra), yuki banba (śnieżna baba), yuki hime (śnieżna księżniczka), yuki nyōbō (śnieżna dama).

Wygląd

Yuki-onna pojawia się w nocy, gdy pada śnieg i zazwyczaj ukazuje się jako wysoka, piękna kobieta z długimi czarnymi włosami i czerwonymi ustami. Jej nieludzko blada, a nawet przezroczysta skóra sprawia, że wtapia się w śnieżny krajobraz (według opisu Lafcadio Hearna ze zbioru opowiadań Kwaidan, czyli opowieści niesamowite). Czasem nosi białe kimono, ale według innych przekazów chodzi nago. Ma nieludzko piękne ciało, ale jej oczy mogą przerazić śmiertelników. Unosi się nad śniegiem, nie pozostawiając żadnych śladów (niektóre opowieści mówią, iż nie ma nóg). Jeśli wyczuje zagrożenie może przekształcić się w obłok mgły lub śniegu.

Zachowanie

Według niektórych opowieści, śnieżna dama spycha ludzi w przepaść, jeśli odwrócą się do niej plecami. W innych opowieściach daje do potrzymania napotkanemu człowiekowi dziecko. Jest tak ciężkie, że obdarowany zapada się głęboko w śnieg i już nie może się z niego wydostać. Takie przypadki często przydarzają rodzicom zapuszczającym się w góry w poszukiwaniu swoich zaginionych dzieci.

Jednak najpopularniejszą historią o śnieżnej damie jest opowieść o drwalach, którzy zaskoczeni w górach gwałtowną burzą śnieżną znajdują schronienie w opuszczonej chacie. Nocą, w środku burzy przychodzi do nich piękna kobieta o białej cerze, składa pocałunek na ustach jednego z drwali, który natychmiast zamarza. Drugi człowiek widząc całą sytuację, pragnie uciec od kobiety lecz jest zbyt przerażony. Dama stwierdza, iż zostawi go przy życiu, ale ma on zachować w absolutnej tajemnicy wszystko, co widział tej nocy. Drwal wraca do swoich przyjaciół i dość długo choruje.

Jakiś czas po przykrej przygodzie w górach, wybiera się znów do lasu, gdzie przypadkowo spotyka zagubioną dziewczynę. Wyprowadza ją z lasu i zaprasza do siebie do domu, młoda kobieta jest piękna i sympatyczna, przez co od razu przypada do gustu również matce drwala. Drwal żeni się z kobietą, którą uratował, rodzą się im dzieci, a lata mijają beztrosko. Piękna żona drwala ma jednak niezwykłą cechę – mimo upływu lat zachowuje młody wygląd. Jej mąż nie jest co prawda szczególnie zaniepokojony, ale patrząc na nieprzemijającą urodę żony, zaczyna wspominać dawną przygodę w górach. Wreszcie ulega pokusie opowiedzenia wszystkiego ukochanej, która słysząc opowieść ulega przemianie. Staje przed drwalem w swojej prawdziwej postaci i wyjawia swoją tożsamość. Jednakże daruje życie bohaterowi, jako ojcu ich dzieci, ale tylko pod warunkiem, że będzie się dobrze nimi zajmował.

W prefekturze Gifu mówiło się, że - podobnie jak jednonogi yuki nyūdo (śnieżny łysol) - w dni kiedy padał śnieg yuki-onna chodziła za ludźmi po ich śladach. W wiosce Tōno wierzono iż piętnastego dnia zimowych miesięcy śnieżna kobieta przychodziła i porywała dzieci, które wieczorami bawiły się na zewnątrz. W prefekturze Yamagata w rejonie Oguni wierzono, że yuki-onna mimo iż ma dużo własnych dzieci, pragnie ich ciągle więcej. Gdy usłyszy płacz dziecka, od razu się do niego udaje. W Oguni na zamieć śnieżną uderzającą w drzwi mówiło się "gładzenie drzwi przez yuki jōro". Rodzice straszyli dzieci, które nie chciały spać, tłumacząc im, że to yuki-onna gładzi drzwi, szukając w nich dziury, aby móc wejść do środka i je uprowadzić.

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Yuki-onna

W prefekturach północnych , gdzie zimy są surowe, a śniegi szczególnie obfite, pojawia się często Yuki-Onna (albo Yuki-Musume) – Śnieżna Dama. Mieszka ona w niedostępnych dla większości śmiertelników szczytach i znajduje przyjemność w spychaniu ludzi do przepaści. Niektórzy powiadają, iż jest ona mściwą zjawą obake – duchem dziewczyny, która niegdyś umarła osamotniona na górskiej przełęczy. W wypadku niefortunnego spotkania nie wolno się do osobliwej damy odwracać plecami – podobno tylko czeka, aby zdradziecko zepchnąć nieostrożnego wędrowca w przepaść. Należy również stanowczo odmówić prośbie potrzymania rzekomego niemowlęcia, które ma okazać się w kilka chwil później niebotycznym ciężarem, pod którym można zapaść się i w najbardziej ubity śnieg. Długie zimowe noce w górach na północy rozbrzmiewają jękami i lamentem ofiar demonicznej damy.

Źródło: http://www.tawernaorient.za.pl/wierzenia...z_gor.html

Link do obiecanej legendy: http://witchcraft.com.pl/Thread-%C5%9Ani...-Yuki-Onna]]>