Alfabet Enochiański

[Oth]

To, co piszesz tutaj nie wydaje mi się ani intuicyjne, pozazmysłowe (nie należy do tego rejonu doświadczeń), ani logiczne

Nielogiczne ocenianie logiką czegoś nielogicznego nie stawia Cię w pozycji, w której możesz rozumieć coś nielogicznego.

No nie żartuj sobie, wyraźnie piszesz zbulwersowany, że coś zakładam na Twój temat Lol

Wydaje Ci się, za krótko mnie nie znasz.

Zależy o której płaszczyźnie rzeczywistości mówimy. Taka metafora - zakładając, że ten świat na Ziemi, w tej cywilizacji, jest rzeczywistością, i idziesz sobie do kina i oglądasz film - czy ten film jest rzeczywistością? Nie. Ale objawia się w rzeczywistości, jest kreacją rzeczywistości w pewnym sensie ją imitującą.
Podobnie jest odgórna rzeczywistość, która stanowi zbiór praw tworzenia rzeczywistości iluzyjnych w stosunku do tej odgórnej (choć doświadcza się ich całkiem realnie) i które w niej się objawiają.

Ale póki rzeczywistość jest niedoświadczalna, jest iluzyjna, więc nie możemy być pewni jej obiektywności, co czyni ją po prostu iluzją.

Za bardzo przywiązujesz się do słów. Dlatego piszę zdaniami o tym, co mam na myśli, żeby sprecyzować w jakim kontekście używam tego słowa. Są z góry, ale nie dosłownie, nie nieodwołalnie. To tak jakbyś się spiknął z kolegami pograć w nogę. Odgórnie zgadzacie się trzymać zasad gry w piłkę i się ich trzymacie podczas gry, ale to nie znaczy że nie możecie ich złamać, a jak zakończycie grać, to przestawić się na zupełnie inne zasady.

Czyli wcale nie są odgórnie ustalone.

Nie każdy uczył się filozofii w szkole. Nie przeczę, że wielu filozofów wygłaszało teorie warte zgłębienia, ale nie znaczy to, że każdy kto został okrzyknięty filozofem ma teorie warte do zgłębienia dla każdego... a z drugiej strony wielu ludzi, którzy nie zostało okrzykniętych filozofami ma takie teorie...

Bez znaczenia, czy ktoś jest znany, czy nie. Chodzi mi o to, że ktoś, kto nie umie liczyć, nawet nie wie co to matematyka, stwierdzi, że kwadrat nie może być prostokątem, bo (tu wstaw cokolwiek).

Teraz sam trochę piszesz tak jakby o tym, co pisałem Tongue

Nie tylko teraz.

Owszem, zakładam że może coś być szerzej, czego jeszcze nie pojmuję do końca, jednak sam napisałeś: "Ale jedno kłamstwo może być bliższe prawdy od drugiego."

Z tym że nie można ocenić obu, znając tylko jedno.

Bo nie wiadomo czy to, co ktoś odnalazł, było tym samym, czym było wcześniej, czy tylko falsyfikatem spreparowanym przez odkrywcę danego dokumentu, albo czymś napisanym zupełnie od nowa.

Ale co to za różnica? Takie zarzuty możemy wynieść przeciwko czemukolwiek.

Po pierwsze magia i psychologia mają baaaardzo dużo wspólnego, więc tak tego bym nie negował/oddzielał.

Magia i fizyka mają baaaaardzo dużo wspólnego, ale jednak się je oddziela. Tutaj jest to samo. Magia jest dużo szerszym pojęciem od psychologii.

Ale czy zdajesz sobie równie dobrze sprawę, że w kawiarni w podobny sposób powstawały także różnego rodzaju fantasmagorie? Także to nie jest argument dowodzący autentyczności danego systemu.

Nie napisałem, że systemy magiczne powstawały w kawiarni, wręcz przeciwnie. Powstawały one na skutek różnych duchowych doświadczeń, które niemal zawsze obejmowały jakieś wyższe istoty. Znajomość sposobu, w jaki system enochiański powstał, daje nam możliwość odwzorowania działań, które do niego doprowadziły. W pustych wymysłach czegoś takiego nie ma, więc jak najbardziej jest to argument, przynajmniej z perspektywy praktykującego maga.

Z jednej strony masz rację, że można to tak zapętlić. Z tym że ten "mój" system wychodzi z tego obronną ręką, gdyż wg. niego każdy inny jest wynikiem szczerej wiary i woli, jest wykreowany przez te uniwersalne zasady, zaś gdyby przyjąć, że system magii chaosu także jest wykreowany w ten sposób, to oznaczałoby że został wykreowany na zasadach, o których mówi, czyli potwierdzałby sam siebie, co oznacza że jest prawdziwy.

Jest prawdziwy tylko z własnej perspektywy. Wciąż są setki, jeśli nie tysiące innych, które mogą się nawet całkowicie różnić, i wciąż czynić magię, która może być niezależna od wiary.

Wystarczy, że to dziecko przyjmowało możliwość istnienia rzeczy, o których nie wie i świadomie czy podświadomie zgodziło się je doświadczać. Lub też jego wyższa jaźń zrobiła to za niego.

Czyli dopuszczasz do siebie możliwość istnienia nadświadomości, która wykracza poza podświadomość, a nie wierzysz w takie wyższe istoty jak anioły? Obie wersje są równie prawdziwe, mogą nawet współistnieć, więc dlaczego akceptujesz jedną, a drugą odrzucasz ot tak, bez zastanowienia?

Jeżeli jesteś obojętny to nie działasz, jesteś bierny i pozwalasz, by inni decydowali za Ciebie, dlatego w Twoim doświadczeniu manifestuje się wtedy wola innych, nie Twoja. Wtedy wierzysz w to, co inni wymyślą. Nie istnieje niewiara, bo nie wierząc w coś, wierzysz w tego brak. Ewentualnie może być niewiedza, kiedy nigdy się nie spotkałeś z czymś, np. to dziecko z samolotem, ale wtedy jest ta obojętność otwarta na wolę innych, więc gdy ktoś chce przelecieć nad Afryką, to to dziecko pewnie ten samolot zobaczy, mimo że ani w niego wierzyło, ani nie wierzyło.

Nie, nie pozwalam. Jeśli samolotu nie widziałem, nie mam pojęcia o jego istnieniu, to jestem nieświadomy, co jest tożsame z podświadomym wypieraniem jego istnienia - niewiarą. Więc jeśli ktoś mimo mojej niewiary może interweniować w moją rzeczywistość, to jego wiara musi być mocniejsza. A skoro mamy stopień siły wiary, to skąd pewność, że nie ma istot bardziej świadomych, które posiadają silniejszą wiarę, więc są niezależne od nas?