Wieczne Potępienie

[Sorrio Lenen]

Wieczne Potępienie
Czyli historia Piekła

Piekło - co wyobrażamy sobie, gdy słyszymy to słowo? Czy w naszych umysłach przyjmuje postać płonącego podziemia i jezior lawy, a może kompletnej pustki? Miejsca, gdzie źli zostają ukarani przez Szatana, czy też otchłani po której błąka się dusza, odcięta od Boga? Istnienie Piekła jest jedną z najbardziej kontrowersyjnych teorii, która wykorzystywana była przez różne monoteistyczne religie by straszyć swych wyznawców. "Bądź dobry, albo pójdziesz do Piekła!" - ilu z nas słyszało to w młodości? Lecz mimo faktu, że miliony ludzi wierzą w Piekło, zadaniem magów jest kwestionować. Dociekać. I nieustannie szukać prawdy.

Przedstawiam więc część pierwszą mojego drugiego projektu, w którym to analizować będę różne elementy Biblii, od Piekła, poprzez Jezusa, aż do Boga i Szatana. Moim celem nie jest przekonanie Was do porzucenia wiary. W tym projekcie badać będę historię owych elementów, ich logikę oraz to, jak odnoszą się do magii. To, czy po przeczytaniu artykułu nadal będziecie wierzyć w Piekło, zależy tylko od Was.

---

Na początku było Słowo...

Aby lepiej zrozumieć historię Piekła, należy zacząć od samego początku - od pierwszej ludzkiej cywilizacji, Sumeru, którego mitologia przetrwała w późniejszym judaizmie i chrześcijaństwie. Wiele konceptów - stworzenie człowieka, potop, raj - które znaleźć można w Biblii, ma swe źródło właśnie w wierzeniach Sumerów. Gdy Biblia została później napisana przez żydów, niektóre szczegóły sumeryjskich historii zostały przekręcone. Na przykład, różnice między sumeryjskimi bogami stworzenia - Anem i Enlilem - zatarły się, jako, że oboje nazwani zostali El (stąd słowo Elohim). Jednak pomimo tych różnic, echo sumeryjskiej mentalności jest bardzo widoczne w Starym Testamencie.

Sumerowie byli ludźmi, którzy choroby i śmierć widzieli jako zjawisko duchowe, a nie biologiczne. Ludzka anatomia i funkcjonowanie ciała nie były im znane, zaś nawet do stworzenia świata podchodzili metaforycznie (stworzenie świata w siedem dni - siedem było świętą liczbą w sumeryjskiej mitologii). Nie zastanawiali się nad tym, jak działają części ciała - podchodzili do nich pod kątem "serce odpowiada inteligencji, gardło oddechowi i życiu, oczy i uszy uwadze", etc. Jako, że nie byli cywilizacją szczególnie zaawansowaną pod względem technologii czy filozofii, nie możemy oczekiwać od nich, że posiadali to samo zrozumienie ciała, duszy, astrala, etc. co obecni magowie. Ponieważ Sumerowie mieli Dziecięcą świadomość (zmiana świadomości z Niemowlęcej/plemiennej na Dziecięcą zaowocowała powstaniem cywilizacji), prawdopodobnie nie czuli potrzeby zagłębiania się w to, co i jak dokładnie działa.

Nie powinno nas zatem zdziwić, że Sumeryjski koncept zaświatów nie był szczególnie rozwinięty. Piekło dla grzesznych i niebo dla prawych jeszcze nie istniały; zamiast tego wierzono w Irkallę, świat przypominający grecki Hades. Irkallą rządziła bogini Eeshikal (czasem nazywana Irkallą) i bóg Nergal. Do Irkalii udawały się wszystkie dusze, wiodąc ponurą egzystencję jako Cienie. Przechodziły przez siedem bram, przy każdej bramie zostawiając kawałek ubrania. Być może siedem bram było metaforą dla siedmiu poziomów Astrala? Interpretację pozostawiam Wam.

Irkalla dała początek hebrajskiemu Szeolowi i greckiemu Hadesowi, lecz nie przypominała jeszcze chrześcijańskiego Piekła. Wizja wiecznego ognia, do którego strącani zostawali grzesznicy, pojawiła się o wiele później.

Piekło w innych kulturach

1. Zoroastryzm (VI wiek p.n.e) - swego czasu, była to jedna z najbardziej wpływowych religii na świecie. Wiele konceptów widocznych dziś w Chrześcijaństwie, Judaizmie i Islamie wzięło się właśnie z Zoroastryzmu - w tym idea raju i piekła, sądu ostatecznego, apokalipsy, walki między dobrem i złem oraz uosobienia Boga i Szatana. Według Zoroastryzmu, dusza po śmierci przechodzi przez most, za którym czekają dwie ścieżki - do raju i do piekła. Dusza jest osądzana, zaś jej dobre i złe uczynki mierzone są na wadze; jeśli więcej jest tych drugich, duszę czeka potępienie. Piekło jest miejscem tortur odpowiadających grzechom duszy, jednak nie trwa wiecznie - dusza zostaje w końcu oczyszczona z grzechów i wstępuje do raju. Zoroastryzm to pierwsza znana religia z konceptem Piekła, zaś Judaizm nie posiadał go aż do momentu, gdy zetknął się z Zoroastryzmem i zapożyczył od niego sporą część wierzeń.

2. Mitologia grecka - większość z nas słyszało o Hadesie, greckiej krainie umarłych. Według mitologii greckiej i rzymskiej, Hades był podziemiem rządzonym przez boga o tym samym imieniu, do którego udawały się wszystkie dusze po śmierci, przeprawiając się przez świętą rzekę Styks. Podobnie do wierzeń Sumerów, Hades zamieszkują dusze bez względu na uczynki, egzystując jako Cienie. Jednak Hades posiada niższe rejony, znane jako Tartar. Z początku Tartar służył jako więzienie dla tytanów, jednak później - prawdopodobnie pod wpływem Zoroastryzmu - zaczął przypominać chrześcijańskie Piekło, i stał się miejscem potępienia dla grzeszników.

3. Mitologia egipska - w starożytnym Egipcie, wierzenia zmieniały się z czasem. Według Egipcjan, ka - dusza, oraz ba - osobowość opuszczały ciało po śmierci, łącząc się w ankh. Jednak ciało fizyczne nadal grało ważną rolę, stąd rytuał mumifikacji, który trwał 72 dni i miał zapewnić duszy życie wieczne. Różne przedmioty użytku codziennego były zostawiane w grobowcu dla duszy, która miała z nich wciąż korzystać po śmierci. Duszę czekała spowiedź przed bogami, podczas której wyliczała wszystkie grzechy, których nie popełniła, zaś jej słowa zapisywane były przez boga Thota. Serce zmarłego ważone było przez Ozyrysa. Jeśli serce nie równało się wagą z piórem Maat, zostawało rzucane na pożarcie demonowi Ammit, zaś zmarły zostawał skazany na potępienie. Idea Piekła została wprowadzona do mitologii egipskiej dopiero później - pojawiła się kraina zmarłych podobna do Hadesu, 'upiększona' o jeziora i rzeki lawy oraz hordy demonów, które zajmowały się torturowaniem dusz, spalaniem ich i w końcu niszczeniem. Ta wizja ognistych zaświatów prawdopodobnie wpłynęła na chrześcijańską wiarę w Piekło jako miejsce wiecznego cierpienia.

Piekło i Szatan

Doszliśmy więc do trzech głównych religii, które wpłynęły na uformowanie się wiary w Piekło. Skąd jednak wziął się w tym wszystkim Szatan?

Możliwą odpowiedzią jest wspomniany wcześniej Hades. Bóg zaświatów został przemieniony przez chrześcijan w demona i identyfikowany z Szatanem, który w Starym Testamencie ani razu nie został wspomniany jako władca Piekła.

Jednak wielką rolę w tym wszystkim grał John Milton, który - chcąc lub nie chcąc - wpłynął na wizerunek Szatana swoim poematem "Raj Utracony", który napisał w 1667 roku. Przedstawił on Szatana jako upadłego anioła, który odwrócił się od Boga i doprowadził do wojny w Niebie, z którego następnie został strącony. Według tego poematu, Szatan stał się królem Piekła, wypowiadając znane słowa, "Lepiej rządzić w Piekle, niż służyć w Niebie". Szatan został połączony z Lucyferem, tworząc przerażającą postać, która doprowadziła do upadku ludzi i powstania grzechu.

Skąd więc Milton wziął swoją inspirację? Odpowiedzi można szukać w Księdze Enocha (III-I wiek p.n.e.), która również wpłynęła na uformowanie się chrześcijańskiej wiary. W tej oto księdze przedstawiony został koncept upadłych aniołów, nefilim i sądu ostatecznego. Grzesznicy mieli zostać rzuceni w wieczni ogień podczas końca świata, zaś Szatan został przedstawiony jako przeciwnik Boga, a nie jego sługa, w przeciwieństwie do Starego Testamentu. Księga Enocha została wykluczona z Judaizmu przez swoje kontrowersyjne przekazy, które mimo wszystko wkradły się do tradycji chrześcijańskiej.

Możemy więc wywnioskować, że dodanie Szatana do Piekła było sprawką właśnie Księgi Enocha, której koncepty zostały potem spopularyzowane przez Miltona.

Piekło w Biblii

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe informacje, należy więc spytać - a co o Piekle mówi Biblia?
Otóż, jeśli chodzi o Stary Testament - niewiele. Judaizm przez długi czas nie posiadał konkretnej wiary w życie po śmierci, zaś jedynym konceptem zaświatów był Szeol, przypominający Hades i Irkallę. Było to miejsce do którego szły wszystkie dusze, lecz nie obejmowało ono potępienia. Dopiero pod wpływem Zoroastryzmu, Judaizm zaczął otwierać się na koncept Raju i Piekła, przyjmując Dziecięcą świadomość dwoistości.

W Biblii występują cztery słowa, które tłumaczone są jako Piekło - Szeol, Hades, Tartar i Gehenna. Nie odnosi się to jednak do wszystkich wersji Biblii - w Wulgacie, łacińskiej wersji Bibli (IV wiek p.n.Ee.) słowo "Piekło" występuje 111 razy, zaś w wersji YLT - 0 razy.

Szeol oraz Hades odnoszą się do tej samej krainy zmarłych; Szeol występuje w hebrajskim Starym Testamencie 65 razy, zaś Hades pojawia się w greckim Nowym Testamencie 11 razy. Tartar występuje tylko 1 raz (2 Piotr 2:4) i odnosi się do miejsca, w którym uwięzieni zostali aniołowie: "Jeżeli bowiem Bóg aniołom, którzy zgrzeszyli, nie odpuścił, ale wydał ich do ciemnych lochów Tartaru, aby byli zachowani na sąd". Patrząc na korzenie Tartaru w greckiej mitologii, jako więzienia dla tytanów, można by pokusić się o stwierdzenie, że grecy dodali swoje trzy grosze do Nowego Testamentu.

Gehennę zaś widzimy w greckim Nowym Testamencie 12 razy, z czego 11 razy to słowo zostało użyte przez Jezusa. Tłumaczenie tego słowa jako Piekło jest jednak błędne. Gehenna była doliną, w której mieszkańcy Jerozolimy palili swoje śmieci. W tejże dolinie ogień płonął dniem i nocą, została więc ona symbolicznie użyta przez Jezusa by opisać oczyszczający ogień, który pochłonie grzeszników w dniu sądu ostatecznego: "A jeśli twoje oko jest ci powodem upadku, wyłup je I odrzuć od siebie. Lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do życia, niż mając dwoje oczu, być wrzuconym do ognia piekielnego (gehenny)" (Mt 18:9).

Na koniec warto również wspomnieć o tym, skąd wzięło się angielskie słowo "Hell", oznaczające Piekło. Kościół, pragnąc dobrze zobrazować Piekło, zapożyczył z mitologii nordyckiej Hel, czyli nordycki odpowiednik Hadesu. Najgłębsza część tych zaświatów, znana jako Nastrond, wypełniona była rzekami jadu i kwasu, w których brodzili najgorsi przestępcy. W Nastrondzie można również znaleźć smoka Niddhoga, zjadającego korzenie Yggdrasilu - Drzewa Świata. Jako, że mitologia nordycka była dość dobrze znana ludziom, porównanie Piekła do Helu było dla nich bardziej zrozumiałe, dlatego zostało użyte to słowo.

Wniosek

Piekło jest efektem setek, a nawet tysięcy lat wierzeń przeróżnych cywilizacji, których hybryda skończyła w tradycji Chrześcijańskiej jako siedziba Szatana. Koncept, który u Sumerów zaczął się jako w miarę niewinne zaświaty, nabrał kompletnie innego wymiaru pod wpływem Zoroastryzmu. Wielu ezoteryków zauroczonych jest wizją starożytnych cywilizacji, kryjących w sobie mnóstwo sekretów; jednakże przyjmowanie ich wierzeń jako najświętszą prawdę jest błędem. Świadomość ludzkości nieustannie się rozwija; za czasów Sumerów, wchodziła ona w świadomość Dziecięcą, której cechą jest czarno-białe spojrzenie na świat. To jest prawdopodobnie odpowiedzią na powstanie konceptu Nieba i Piekła - skupianie się na dwoistości, która, jak wiemy w obecnych czasach, nie istnieje na wyższych planach wszechświata. Piekło zaprzecza idei kochającego Boga; w końcu który bóg skazywałby swoje dzieci na wieczne cierpienie? Prawda została przeinaczona przez ludzką wyobraźnię, czego skutki odczuwamy do dziś. Jeśli jednak przyjmiemy, że we wszechświecie nie istnieje dobro ani zło, sprawiedliwość ani niesprawiedliwość, zaś dusza po śmierci idzie do Astrala i kontynuuje cykl reinkarnacyjny, Niebo i Piekło przestają mieć sens. Przetrwały one dzięki desperacji ludzi, którzy potrzebują poczucia, że ich krzyki rozpaczy zostaną usłyszane, a ci, którzy ich skrzywdzili, otrzymają odpowiednią karę.

Jednak całkowite odrzucanie Biblii też jest głupotą - analizując tę świętą księgę należy mieć na uwadze to, że pisana ona była przez ludzi. Każda z cywilizacji coś do niej dodała, czego wynikiem jest cała ludzka natura, uosobiona w jednej księdze - jej sukcesy i porażki, akty miłosierdzia i morderstwa popełnione w imię fanatycznej wiary. Jeśli myślicie, że Biblia jest tylko o Bogu, mylicie się - opowiada ona o ludzkości, boskich istotach próbujących odnaleźć swoje miejsce we wszechświecie.

---

Tymże kończę ten artykuł. Mam nadzieję, że przynajmniej niektórym pomoże on w zrozumieniu Biblii. Jeśli w którymś miejscu przekręciłam fakty, to proszę mnie poprawić. Wasze opinie na ten temat są również mile widziane.

Artykuł stworzony przez Sorrio Lenen. Źródło: wyrywki z pierdyliona stron, złożone przeze mnie w mniej lub bardziej logiczną całość. Proszę nie kopiować bez mej zgody.