Wszyscy znamy biblijną historię Adama i Ewy. Opowieść, w której pierwsi ludzie zostają wygnani z Edenu za ulegnięcie namową szatana pod postacią węża, a w rezultacie skosztowanie zakazanego owocu. Wąż już na zawsze został związany ze złem i mrokiem, a kobieta stała się symbolem grzechu*. 

   W tym momencie pojawia się pewna kwestia. Mianowicie; Jaką łaską jest wolna wola, skoro nie do końca rozumiemy co robimy. Co nam po tym, że możemy iść w każdą możliwą stronę, skoro nie wiemy dokąd dojdziemy? Cała ta historia jest potępieniem wiedzy i dążenia do niej. Jak można mówić o ,,wolnej woli" skoro nawet nie mamy świadomości tego co robimy. Rzekomo możemy kierować swoimi czynami ale jak możemy wybrać co dla nas najlepsze skoro nie mamy pojęcia do czego właściwie dążymy. 

    Ta historia pokazuje, że mamy biernie znosić swój los, odrzucić wszelką wiedzę i żyć w dostatku, zamknięci, wręcz uwięzieni w krainie niewiedzy i ubezwłasnowolnienia jaką był biblijny Eden. Jest to po prostu kwintesencja kościoła katolickiego. Nie buntuj się, nie rozwijaj, płać na tacę, módl się, a potem pójdziesz do nieba pełnego ciemnoty i fanatyzmu. Cały czas wmawia się nam**, że rodzimy się z grzechem. Nauka i wiedza były, są i będą odbierane negatywnie przez kościół a ta opowieść tylko temu dowodzi.

    Wychodząc z tego założenia, Ewa nie była głupia i łatwowierna. Była istotą ciekawą, dążącą do wiedzy i oświecenia. Przeciwstawiła się Bogu, i choć została wygnana z Edenu, przekazała na wszystkim wiedzę, która choć nie była nam pisana, umożliwiła nam zrozumienie świata, a także pełną świadomość podejmowanych przez nas działań. Wąż nie był zły, on jest tak naprawdę dawcą wolności, to on podarował Ewie ten dar, jakim był malum malus. Czy więc to wąż nie darzył nas prawdziwą miłością, w końcu dał nam tak naprawdę możliwość pełnego funkcjonowania, buntowania się przeciwko starym porządkom, oraz możliwość świadomego wyboru, prawdziwą wolną wolę, a nie tylko jej imitację. Szczerze mówiąc osobiście odbieram Ewę jako kogoś kto podarował mi dar nie grzech. Siedzenie w krainie wiecznego szczęścia i bierne zgadanie się na swój los jest dla mnie żałosne i kompletnie pozbawione sensu. Niczym obiekty eksperymentu albo zwierzątka w zoo do podziwiania i zabawy.

Co wy sądzicie na ten temat? 

*Nie chcę zostać opacznie zrozumiany, jednak niekwestionowanym faktem jest, że w religiach Abrahamowych kobietę uznaję się za ,,z natury grzeszną". W tych religiach płeć żeńska odbierana jest jako piętno, a przecież wszyscy rodzimy się ludźmi, i nie zależnie od płci możemy być zarówno tak samo błogosławieni jak i przeklęci, ponieważ dusze nie mają płci.

Według legendy potwór wyłonił się z rzeki Rodan. Był ,,większy niż wół, dłuższy niż koń, posiadający zęby ostre jak miecz, głowę miał jak lew, ogon skorpiona, z dwoma skrzydłami po obu stronach, był tak silny, jak dwanaście lwów i niedźwiedzi." Siał postrach wśród ludzi przybywających lub opuszczających miasto Tarascon. Król Nerluc wysłał wojska by zabiły monstrum. Wojska Arles i Awinionu zgromadziły się by rozwiązań problem z potworem w typowy dla ludzi sposób. Osaczony smok uderzył w rzekę zabijając wszystkich żołnierzy i zatapiając ich statki. Ostatecznie Tarasque postanowiła się zająć św. Marta z Betanii. Z robiła to zgodnie z zasadami Chrystusa, zamiast walczyć z potworem okazała mu dobroć i czułość. Smok stał się potulny jak baranek. Kobieta postanowiła zabrać stworzenie do miasta by pojednać je ze smokiem. Istota posłusznie udała się za św. Martą. Jednak mieszkańcy Tarascon, widząc, że bestia stała się łagodna, rzucili się na nią zabijając ją. Podobno pod wpływem poczucia winny postanowili nazwać swoje miasto imieniem smoka. 

We francuskim i hiszpańskim folklorze można spotkać się z innymi istotami nazwanymi Tarasque, jednak często mówi się o tym, że nadając imię pozosatłym istotą inspirowano się właśnie  smokiem z Tarascon.