<![CDATA[Witchcraft - Forum ezoteryczne

<![CDATA[Witchcraft - Forum ezoteryczne - Tradycje magiczne]]> http://witchcraft.com.pl/ Wed, 16 Sep 2026 22:50:02 +0000 MyBB <![CDATA[Kord Bucca (Cornish / Clan Bucca)]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=11886 Sun, 23 Aug 2026 12:52:37 +0200 Opiuek]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=11886 http://www.gemmagary.co.uk/kord/

Kord Bucca (Kornwalijski, Klan Bucca ) to grupa adeptów Rzemiosła
wywodząca się z Ros an Bucca ( Krąg Bucca ) – kręgu Rzemiosła z zachodniej Kornwalii,
w którym mieszają się nurty Starego Rzemiosła,
Tradycyjnego Rzemiosła i Dziedzictwa „Wica”,
a także odziedziczone tradycje brytyjskiego Rzemiosła.

Podczas gdy Ros an Bucca działa w zachodniej Kornwalii,
Kord Bucca zrzesza członków z różnych części świata, którzy spotykają się,
gdy jest to możliwe, aby uczestniczyć w prywatnych spotkaniach Kord.

Nasze dopływy dziedzictwa tworzą połączenie,
dając początek unikalnemu nurtowi egregora i Rzemiosła,
nauczanemu i urzeczowionemu w rytuałach i praktykach Ros an Bucca i Kord.
Jest to Rzemiosło charakteryzujące się przeprawą przez światy,
poprzez którą można nawiązać relacje robocze z eldritch,
numenami krainy i falami mocy.

Takie relacje leżą u podstaw starszych tradycji czarownictwa.
Ros an Bucca spotyka się w miejscach liminalnych w kornwalijskim krajobrazie,
w zależności od charakteru rytuału lub pracy – jaskiniach, świętych studniach, na brzegu pływów, przy kamiennych przejściach i ciernistym żywopłocie, starożytnym menhirze lub skraju pola.

Poza spotkaniami Kordu, członkowie Kordu mieszkający
w innych częściach świata podejmują się pracy
dostosowywania sposobu funkcjonowania
do własnych okoliczności i krajobrazu, w ten sposób
z każdym członkiem tradycja rodzi się na nowo.

Chociaż Ros an Bucca i Kord nie poszukują aktywnie kandydatów
i nie oferują kursów korespondencyjnych, szczerzy kandydaci,
jeśli zostaną uznani za odpowiednich, są zapraszani
do odbycia określonej serii czuwań i prac.

Osoby, które przejdą test, mogą otrzymać zaproszenie na studia.
W Kornwalii, obok zamkniętych obrzędów Kord,
oferujemy przez cały rok szereg otwartych ceremonii sezonowych
za pośrednictwem Sarf hag Eth ( wąż i ognisko domowe )
dla tych, którzy pragną rozpocząć grupowe rytuały.]]> http://www.gemmagary.co.uk/kord/

Kord Bucca (Kornwalijski, Klan Bucca ) to grupa adeptów Rzemiosła
wywodząca się z Ros an Bucca ( Krąg Bucca ) – kręgu Rzemiosła z zachodniej Kornwalii,
w którym mieszają się nurty Starego Rzemiosła,
Tradycyjnego Rzemiosła i Dziedzictwa „Wica”,
a także odziedziczone tradycje brytyjskiego Rzemiosła.

Podczas gdy Ros an Bucca działa w zachodniej Kornwalii,
Kord Bucca zrzesza członków z różnych części świata, którzy spotykają się,
gdy jest to możliwe, aby uczestniczyć w prywatnych spotkaniach Kord.

Nasze dopływy dziedzictwa tworzą połączenie,
dając początek unikalnemu nurtowi egregora i Rzemiosła,
nauczanemu i urzeczowionemu w rytuałach i praktykach Ros an Bucca i Kord.
Jest to Rzemiosło charakteryzujące się przeprawą przez światy,
poprzez którą można nawiązać relacje robocze z eldritch,
numenami krainy i falami mocy.

Takie relacje leżą u podstaw starszych tradycji czarownictwa.
Ros an Bucca spotyka się w miejscach liminalnych w kornwalijskim krajobrazie,
w zależności od charakteru rytuału lub pracy – jaskiniach, świętych studniach, na brzegu pływów, przy kamiennych przejściach i ciernistym żywopłocie, starożytnym menhirze lub skraju pola.

Poza spotkaniami Kordu, członkowie Kordu mieszkający
w innych częściach świata podejmują się pracy
dostosowywania sposobu funkcjonowania
do własnych okoliczności i krajobrazu, w ten sposób
z każdym członkiem tradycja rodzi się na nowo.

Chociaż Ros an Bucca i Kord nie poszukują aktywnie kandydatów
i nie oferują kursów korespondencyjnych, szczerzy kandydaci,
jeśli zostaną uznani za odpowiednich, są zapraszani
do odbycia określonej serii czuwań i prac.

Osoby, które przejdą test, mogą otrzymać zaproszenie na studia.
W Kornwalii, obok zamkniętych obrzędów Kord,
oferujemy przez cały rok szereg otwartych ceremonii sezonowych
za pośrednictwem Sarf hag Eth ( wąż i ognisko domowe )
dla tych, którzy pragną rozpocząć grupowe rytuały.]]> <![CDATA[Energia Miesięcy]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6992 Mon, 06 Jul 2015 09:39:49 +0200 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=6992 Zgodnie z cyklem roku 12-naście miesięcy co rok co rok zaczyna się od początku, następnie kończy i znów rozpoczyna swój cykl. Każdy miesiąc ma swoją energię i znaczenie. Pytanie od którego miesiąca właściwie powinnam zacząć? Większość nieświadomych niczego ludzi powie, że od Stycznia - ja jednak mam ku temu poważne obawy.

Kalendarz Gregoriański, który obecnie używamy został wprowadzony w roku 1582 przez papierza Grzegorza XIII kiedy to próbowano nawrócić Pogan na chrześcijaństwo w tym celu aby ludzie lepiej się przystosowywali ''zapożyczano'' wiele z ich wierzeń do chrześcijaństwa. Kalendarz Juliański jednak musiał odejść w zapomnienie, za bardzo przypominał Poganom o ich korzeniach i wierze, choć według ledendy zmiana kalendarza przyszła po tym jak został spalony na stosie Mistrz Templariuszy, który na łożu śmierci rzucił skuteczną klątwę na króla i papierza do bodajże trzeciego pokolenia, działo to się 13-stego w piątek od tego momentu czasu pechowego podobno istniał wtedy i 13-sty dzień miesiąca, który wtedy został usunięty z kalendarza. W każdym razie nowy kalendarz gregoriański oczywiście ma swoją nazwę od imiennika, który wprowadził go uważając, że należy obliczać czas od czasu urodzenia Chrystusa - a ponieważ urodził się on pod koniec Grudnia, to Nowy Rok przypadał na Styczeń.

Kalendarz Juliański czyli inaczej astrologiczny, to kalendarz używany przez Pogan od czasu wynalezienia czegoś takiego jak kalendarz (pomijam tutaj kalendarz Majów, Biblonski itp.) w nim rozpoczęcie nowego cyklu czyli Nowy Rok rozpoczynał się w czasie przesilenia letniego czyli w Ostarę, która ma miejsce 21 marca i właśnie dlatego pierwszym znakiem zodiaku jest nie Koziorożec (rozpoczęcie od początku Grudnia do początku Stycznia), ale Baran (od połowy Marca do początku Kwietnia).

Więcej na temat kalendarza Gregoriańskiego: https://pl.wikipedia.org/wiki/Kalendarz_gregoriański

[Obrazek: linie30.gif]

Styczeń - kalendarz gregoriański

Styczeń jest miesiącem w którym powinniśmy zakończyć stare etapy z poprzedniego roku i przygotować się na nowe.

To miesiąc sprzyjający określaniu samych siebie, zachęcający do postawienia takich pytań jak: kim byliśmy, kim jesteśmy, kim chcielibyśmy być, co chcemy osiągnąć, jakie mamy możliwości i jakie cele sobie wyznaczyć na kolejne 12-naście miesięcy? To więc doskonały miesiąc do wszelkich regresji hipnotycznych, odkrywania poprzednich wcieleń, unicestiwania negatywnych schematów i samouświadamiania siebie. Tutaj trzeba zająć się swoim ''ja'', zrozumieć się i wyciągnąć nauki oraz wnioski ze swojego dotychczasowego życia, poznać się bliżej.

[Obrazek: linie30.gif]

Styczeń - kalendarz juliański

Według kalendarza juliańskiego Styczeń jest 11-nastym miesiącem w roku to bardzo ciekawe zważając na to, że Wodniki, które rodzą się w tym okresie są jedenastym znakiem zodiaku. (Koziorożce będące 10-tym znakiem (1+0 = 1) pasują do Jedynki kalendarza gregoriańskiego.)

To miesiąc męczenników i mistyków, to dobry czas aby stawiać z problemami i trudnościami twarzą w twarz, a także doświadczać wszelkiej mistyki i rozwijać się duchowo. Pasuje to tego co reprezentuje w kalendarzu gregoriańskim? Moim zdaniem świetnie!

[Obrazek: linie30.gif]

Pełnia w Styczniu

Każda Pełnia w miesiącu miała swoją własną nazwę, Styczniowa Pełnia nazywa się Wilczą i był to czas kiedy to wiosek naszych przodków zakradały się wilki szukając pożywienia: http://witchcraft.com.pl/T-rytual-wilczej-pelni--6446 Ta próba przetrwania wilków jak i wszystkich istot żyjących, które nie zapadały w sen zimowy to bardzo pasuje do tego co zostało opisane pod podtytułem kalendarza julianskiego.

[Obrazek: linie30.gif]

Luty - kalendarz gregoriański

Drugi miesiąc w roku ma bardzo ciekawą legendę.

Według niej pewnego dnia Zima była szczególnie sroga w Lutym, wszystkie zwierzęta udały się więc do Matki Ziemi i wyprosiły by nastała już nareszcie Wiosna a Lutemu odebrano władzę i tak oto Lutemu zabrano jeden dzień władzy i musiał ustąpić miesiącowi Marzec, który już czekał na swój czas - od tej pory Luty co dwa lata liczy sobie 29 dni.

Ten miesiąc również jest bardzo duchowym miesiącem - wkońcu należy do miesięcy z ''orszaku'' Zimy, a Zima to czas kiedy Natura zapada w hibernację, aby zacząć rozbudzać się na Wiosnę. Luty zachęca swoją energią, żeby ludzie zaglądali głęboko w siebie i szukali odpowiedzi, planowali, wizualizowali i korzystali z Prawa Przyciągania - podobnie do Stycznia, tylko że Styczeń jest bardziej nastawiony na wnętrze, a tutaj Luty już zachęca nas abyśmy bardziej wystawili nosy na świat zewnętrzny. W tym miesiącu dobrze coś zrobić dla siebie samych, uczyć się optynizmu i dostrzegać radość, która wszędzie jest obecna wokół. To także miesiąc w którym są Walentynki - a wibracja numerologiczna tego miesiąca to przecież dwa, a więc dobrze również pobudzać w sobie empatię i rozwijać się duchowo w stronę bliźnich, może jakaś praca charytatywna... ? Wszelka miłość i przyjaźń są wspomagane przez energię Lutego.

[Obrazek: 35.gif]

Luty - kalendarz juliański

Numerologiczna 12-stka (ciekawe bo zodiakalne Ryby to także znak 12-sty) reprezentuje doskonałość, po dodaniu liczb pojedyńczych w tej liczbie dwucyfrowej (1+2) wyjdzie nam 3 - oznaczająca radość i kreatywność, manifestacje i szczęście.
Czy więc ta symbolika również pasuje do tego co reprezentuje według kalendarza gregoriańskiego? Moim zdaniem to się świetnie dopełnia i uściśla!

Pełnia w Lutym

Ta nosi nazwę Śnieżna Pełnia, ale również Głodny Księżyc. Luty to ostatni zimowy miesiąc, a więc zapasy naszych przodków były już na wyczerpaniu (albo wyczerpane), i z niecierpliwością oczekiwano wiosny i plonów wydanych przez Matkę Ziemię, a że Luty to najczęściej miesiąc w którym szczególnie natarczywie pada śnieg to i polowanie najczęściej nie należało do udanych.

[Obrazek: 35.gif]

Kiedy tak zimno i groźnie jest w Lutym pod kwestią śniegu i temperatury z pewnością dobrze mieć przy sobie nie tylko gorącą czekoladę, ale i gorące serce!

[Obrazek: pogoda-na-luty-czy-bedzie-35-stopni-mrozu_471370.jpg]

[Obrazek: pogoda-na-luty-czy-bedzie-35-stopni-mrozu_471370.jpg]

Marzec - kalendarz gregoriański

Czas kiedy śnieg topnieje i oczekuje się pierwszych oznak przybycia Wiosny.

Ziemia się wybudza i pojawiają się Krokusy i Pierwiosnki... Wszytko się wybudza i my także powinniśmy się w tym miesiącu wybudzić! Na Marcowej liście zadań powinno więc przede wszystkim być coś takiego jak: równowaga emocjonalna, czyli medytacja nad swoimi emocjami, dogłębne zrozumienie ich, i przywrócenie do ewentualnej równowagi i harmonii - to bardzo ważne, bo właśnie równowaga emocjonalna jest fundamentem większości spraw, które trzeba wcielić w życie. Chyba nic tak dobrze nie wpływa i pomaga na tą równowagę i uporządkowanie emocjonalne jak ćwiczenia ciała - zwłaszcza Joga!

Energia Marca zachęca także do kreatywności na wszelkich poziomach naszego życia! Wprowadzaj nowe pomysły w życie i realizuj sie!

[Obrazek: 123918xheac5dzk4.gif]

Marzec - kalendarz juliański

Pierwszy miesiąc! Nowy Rok! I rodzą się zodiakalne Barany, które są pierwszym znakiem w całym zodiaku. Wibracja numerologiczna tego miesiąca (czyli 1) wzywa do nowych początków, tworzenia możliwości i potencjału, zwycięstw, rodzących się pomysłów... tak jedynka to początek tworzenia, początek wszystkiego! To co tutaj czytacie moim zdaniem również pasuje i uzupełnia to co pisałam o Marcu pod względem kalendarza gregoriańskiego.

[Obrazek: 123918xheac5dzk4.gif]

Marcowa Pełnia

Nazywa się Robacza Pełnia ze względu na wychodzące robaki w tym miesiącu, głównie dżdżownice, także nazywana jest Krucza Pełnia ze względu na pojawiające się wrony i kruki jak i chyba najsławniejsza nazwa: Pełnia Burz ze względu na ilość burz jaka występuje w Marcu.

[Obrazek: 123918xheac5dzk4.gif]

[Obrazek: marzec-w-ogrodzie-jakie-prace-nalezy-ter...492896.jpg]

Kwiecień - kalendarz gregoriański

Wszystko kwitnie! Kwitnijmy z Kwietniem!

Energia tego miesiąca wspiera do wszelkich zabiegów upiększających, do przepraszania i wybaczania, do zasiania nowych pomysłów, projektów i wszelkich spraw dotyczących przyszłości. Pamiętaj, że potrzeba czasu aby coś rozkwiło, więc ucz się w tym miesiącu nie tylko cierpliwości, dyscypliny i wytrwałości, ale także radości etapu czekania, chwili zakwitania, dlatego układanie spraw finansowych i miłosnych jest także dobrym pomysłem! Kwiecień to doskonały czas także aby wzmocnić więzi między Tobą a Naturą, a więc wyjazd gdzieś na kilka dni do lasu czy nawet kilka godzin na łące jest wysoce wskazane! Nie zapominaj także o Duchach Natury. Zapomnij natomiast o problemach, spójrz na nie z innej perspektywy! A wszystko ma ich conajmniej kilka! Daj się ponieść Wiośnie!

[Obrazek: xx.gif]

Kwiecień - kalendarz juliański

Drugi dzień miesiąca według kalendarza juliańskiego, a także przychodzące na świat w tym czasie zodiakalne Byki to drugi znak zodiaku! No cóż, w takim razie ten miesiąc jest dokonały by coś zapłodnić (1+1 = 2 = 2 + 1 = 3) czyli innymi słowy zasiać coś! Zrobić coś nowego! Ten miesiąc to także dwualność i radość tworzenia.

[Obrazek: xx.gif]

Kwietniowa Pełnia

Pełnia w Kwietniu nazywa się Księżyć Wzrostów ze względu na to, że wszystko wzrasta i kwitnie. Kwietniowy księżyc nazywany jest także Różową Pełnią ze względu na kwitnące różowe pąki i mech.

[Obrazek: xx.gif]

W tym miesiącu od kąd pamiętam zbierała się we mnie wewnętrzna potrzeba sprzątania całego pokoju, a od kąd poznałam Feng Shui to już wogóle świrowałam, jak to powiedzieła moja matka ''jakbyś miała motorek w tyłku!'' - uwielbiam Kwiecień. <3

[Obrazek: vvvvvvvvvvvvv.gif]

Maj - kalendarz gregoriański

Ćwiczenia ciała i dbanie o niego to domena energii Maja, ale także miłość, poznawanie nowych miejsc, rzeczy i ludzi. Ten miesiąc wspiera również aby zagłębić się w swoich emocjach, rozpoznać je, zdemaskować a następnie im zaufać, uporządkowanie myśli również leży w tym punkcie. Głównie jednak należy się skupić na poznawaniu nowych miejsc, ludzi i swoich uczuciach... być może stworzy się również okazja, aby odnaleść swoją drugą połówkę?

[Obrazek: vvvvvvvvvvvvv.gif]

Maj - kalendarz juliański

No w tej wersji Maj jest miesiącem poznawania, radości, szczęścia, manifestacji, realizacji i wszystkiego innego pokrewnego przed chwilą wymienionego.

Tak więc, i tutaj wszystko pięknie pasuje do tego co Maj przestawia według kalendarza gregoriańskigo i również go uzupełnia! Czyż to nie fascynujące?

Majowa Pełnia

Kwiatowa Pełnia - nazwa pochodzi od tego, że w Maju już wszystko zakwitło i łąki oraz lasy są pełne od kwiatów. Ta pełnia była także nazywana Mleczną Pełnią z tego względu, że zazwyczaj w Maju rodzi się wiele zwierząt, nie tylko gospodarnych a te zwierzęta to głównie ssaki a ssaki jedzą mleko matki.

Czerwiec - kalendarz gregoriański

Bezpośrednio od miłości jest Czerwiec, a mówiąc o miłości oczywiście mowa miłości w każdej postaci - jednak przede wszystkim należy nauczyć się kochać samego siebie i swoje otoczenie, wiem że banalne i oklepane ale właśnie tak jest, nic na to nie poradzę nie, można dać się kochać komuś jeśli nawet my samych siebie nie umiemy pokochać. Energia Czerwca bardzo mocno też wspomaga sport - w każdej postaci, nie omija także podszeptów o podróżowaniu i odkrywaniu piękna Natury, ten miesiąc wspiera również więzi rodzinne, partnerskie i przyjacielskie.

[Obrazek: rroseline.gif]

Czerwiec - kalendarz juliański

No i znowu 4-ty miesiąc w roku i znak Raka, pod którymi rodzą się ludzie w tym miesiącu także jest 4-ty, tak samo zresztą z Majem... hm, przestanę o tym mówić bo to już nudne a jak sobie to wszystko wyliczyłam to tak jest z każdym miesiącem! No w każdym razie... według kalendarza juliańskiego Czerwiec jest miesiącem domu, rodziny i gospodarstwa - a więc powinno się zająć przede wszystkimi właśnie tym, pielęgnacją naszego gniazdka i spraw wokół niego a jeśli się go nie ma to trzeba znaleść kogoś z kim to gniazdko można sobie uwić - pasuje do tego co było mówione w kalendarzu gregoriańskim? No... pasuje, choć tam było więcej spraw na których należy się skupić, ale mniej więcej jest ten sam sens.

[Obrazek: rroseline.gif]

Czerwcowa Pełnia

Ta Pełnia znana jest jako Księżyc Par, Księżyc Łąk, Truskawkowa Pełnia, Pełnia Róż i Gorący Księżyc/Gorąca Pełnia. Księżyc Par bo oczywiście to miesiąc miłości i na ogół w tym miesiącu aż roi się od zakochanych, a ponad to spotkałam się z ideą, że ta pełnia honoruje znak Bliźniąt rodzący się (oprócz Raka) w tym miesiącu. Księżyc Łąk - no bo wszędzie są kwiaty i łąki są prześlicznie. Truskawkowa Pełnia ponieważ w Czerwcu są zbiory truskawek. Pełnia Róż bo zakwitają róże. No a Gorący Księżyc/Gorąca Pełnia bo Czerwcu jest gorąco.

Lipiec - kalendarz gregoriański

Ten miesiąc jest szczególnie ważny dla osób zajmujących się duchowością. Energia tego miesiąca wspiera nas, abyśmy nauczyli się doceniać cierpienie i ból w swoim życiu - to właśnie w tym miesiącu powinno się zastanawiać nad naszym życiem, i doceniać to czego się nauczyliśmy na naszej drodze życia i kim się dzięki temu staliśmy. Medytacja, zauważenie problemy środowiska i walka o przyszłość ziemi są sprawami, za które powinno się brać od samego początku, ale jeśli jeszcze tego nie robisz to ten miesiąc reprezentuje najwyższy czas aby to wkońcu zacząć robić. Dla tych którzy chcą zająć się reki, akupunkturą czy wszelkimi metodami i technikami uzdrawiania Lipiec jest najlepszym czasem.

[Obrazek: zl-1.gif]

Lipiec - kalendarz juliański

Według kalendarza juliańskiego Lipiec powinien upływać pod znakiem podróż, zwiedzania, podziwiania Natury, wolności i wszelkiej komunikacji międzyludzkiej - a więc choć Lipiec wciąż reprezentuje te sprawy, co w kalendarzu gregoriańskim to w tym wydaniu jest uboższy w swoim znaczeniu.

[Obrazek: zl-1.gif]

Lipcowa Pełnia

Sienna Pełnia albo Pełnia Grzmotów.
Sienna Pełnia ponieważ większość siewów jest już dojrzała i można je zbierać, i to właśnie w tym miesiącu głównie uzupełniano także ziołowe medykanty i magiczne słoiczki.

Pełnia Grzmotów bo burze były bardzo częstymi gośćmi w Lipca.

[Obrazek: zl-1.gif]

[Obrazek: lipiec_i_sierpien_2012_jaka_148470.jpg]

Sierpień - kalendarz gregoriański

Sierpień jest miesiącem w którym wiele spraw powinno się rozpoznać i rozwiązać lub otoczyć opieką, a może i to i to? Przemyśl obiektywnie fundamenty i budowle w każdej płaszczyźnie swojego życia i nie martw się jeśli któraś okaże się zbyt niestabilna by przetrwać bo przecież można zacząć od nowa... ? Każdy koniec ma swój początek, a niektóre sprawy po przemyśleniu ich zapewne będziesz musiał zakończyć - kieruj się mądrością serca. Sierpień to miesiąc sprawiedliwości, równowagi i harmoni - musisz te cnoty w sobie odnaleść. Nie zaniedbuj przy tym ludzi ze swojego otoczenia, a mówiąc otoczenie mam na myśli wszystkich z którymi się zetkniesz - zwierzęta, znajomi, przyjaciele, bezdomni, obcy ludzie... ale przede wszystkim zadbaj o swojego partnera.

[Obrazek: linie_123bloger_com_6.gif]

Sierpień - kalendarz juliański

Według tej wersji Sierpień jest miesiącem rodziny i wszelkiego miłosierdza - a więc, ponownie kolejny miesiąc reprezentuje to samo co w kalendarzu gregoriańskim tylko, że w umniejszonej wersji.

[Obrazek: linie_123bloger_com_6.gif]

Sierpniowa Pełnia

Pełnia Jesiotra - jesiotr to taki gatunek ryby, ponoć najłatwiej go było dostać podczas sierpniowych Pełni. Zapewne są i inne nazwy Pełni w tym miesiącu, ja w każdym razie znam tylko tą.

[Obrazek: linie_123bloger_com_6.gif]

Wrzesień - kalendarz gregoriański

W tym miesiącu zaczynamy ''zasypiać''. Skup się na wszystkich żyjących istotach, obserwuj zmiany w Naturze jakie zachodzą i zaprzyjaźnij się z wiatrem, który teraz będzie częściej Ci towarzyszył. Zagłęb się w siebie samego. To także świetny czas na wróżenie.

[Obrazek: linie_123bloger_com_107.gif]

Wrzesień - kalendarz juliański

Według tego systemu liczenia czasu Wrzesień jest miesiącem ezoteryki, mistyki i duchowości - cóż nie wiem jak wy, ale ja potrafię odnaleść duchowość w tym o czym jest mowa według kalendarza gregoriańskiego.

[Obrazek: linie_123bloger_com_107.gif]

Wrześniowa Pełnia

Księżyc Plonów, Kukurydziana Pełnia, Księżyc Zbiorów - wszystkie te nazwy odnoszą się do okresu zbiorów, który właśnie się kończy. Jest mi znana także nazwa Winna Pełnia - koniec okresu warzenia wina.

[Obrazek: linie_123bloger_com_107.gif]

Październik - kalendarz gregoriański

Energia tego miesiąca niesie ze sobą zmiany, przełom, rewolucje, wyzwania i transformację. To idealny czas aby się czegoś nauczyć kontynuować naukę czy rozpocząć ją, z pewnością w okresie władzy tej energii pomoże Ci także medytacja i dywincja. Dobrym pomysłem jest teraz wprowadzenie w swoje życie nonstangli i zamyślenia - zacznij podsumowywać ten rok i zacząć planować następny.

[Obrazek: linia_na_bloga_3.gif]

Październik - kalendarz juliański

Według kalendarza juliańskiego Październik to czas prawa i skutku, sprawiedliwości, równowagi, harmonii i nieskończoności - ponownie mogę bez trudu zauważyć, że względem tego co reprezentuje Listopad w kalendarzu gregoriańskim to to samo tylko, że bardziej okrojone z niektórych cech.

[Obrazek: linia_na_bloga_3.gif]

Październikowa Pełnia

Nazywany jest Krwawym Księżycem lub Pełnią Łowów ze względu na okres polowań w tamtych czasach, które przede wszystkim przypadały właśnie w Październiku.

[Obrazek: linia_na_bloga_3.gif]

Listopad- kalendarz gregoriański

To okres zadumy, nonstanglii, spokoju, ciszy, rozmyślań transformacji i tym podobnych spraw. To czas w którym powinniśmy zagłębić się w refleksjii, i medytacji - całkiem skupić się na sprawach ducha, swoim wnętrzu, rozmyślach o nas samych o naszych jasnych i ciemnych stronach a także rozwijać swoje umiejętności intuicyjne i duchowe.

[Obrazek: 238liniajesie.png]

Listopad- kalendarz juliański

Tutaj także jest mowa o transformacji, ale również zmianach i wyzwaniach - myślę, że symbolika tego miesiąca według kalendarza juliańskiego bardzo uzupełnia to o czym była mowa powyżej.

[Obrazek: 238liniajesie.png]

Listopadowa Pełnia

Księżyc Bobrów - to był czas kiedy ustawiono puapki na bobry, aby na zimę mieć ciepłe futra, nazywany był także Mroźnym Księżycem ze względu mrozów, które już zaczynały dokuczać.

[Obrazek: 238liniajesie.png]

Grudzień- kalendarz gregoriański

Grudzień również jest czasem zadumy i okresem'zimowego snu'' w którym zagłebiamy się w siebie, ale jest to także czas radości - radości, która wypływa z naszego wnętrza, z tego jacy jesteśmy, czego się nauczyliśmy a przede wszystkim z tego kto jest z nami, kogo mamy. Czas docenić ludzi z naszego otoczenia i okazać to im. To także miesiąc w którym powinno się wykazać twórczą kreatywnością i odkryć w sobie nowe pokłady sił, spójrz w tył zaakceptuj błędy i patrz w przód z uśmiechem. Oczyść również swoją przeszłość.

[Obrazek: 2s5zkuo.gif]

Grudzień- kalendarz juliański

W tej wersji kalendarza Grudzień jest okresem nowego etapu, nowego - lepszego początku, wyższego poziomu duchowości i zrozumienia. Nie kłóci się to absolutnie z tym co reprezentuje Grudzień wg. kalendarza gregoriańskiego - uważam, że to piękne dopełnienie.

[Obrazek: 2s5zkuo.gif]

Grudniowa Pełnia

Zimny Księżyc - ze względu zimna oczywiście. xD Dębowa Pełnia to symboliczna nazwa, dąb jest wytrwały i silny, a więc świetnie znosi takie zimowe mrozy. Ze względu na długie noce księżyc w tym miesiącu nosi także nazwę Księżyca Długich Nocy.

[Obrazek: 2s5zkuo.gif]

A tutaj można poczytać skąd się wzięły nazwy miesięcy:
http://walslia.blox.pl/2006/03/Skad-sie-...siecy.html]]> Zgodnie z cyklem roku 12-naście miesięcy co rok co rok zaczyna się od początku, następnie kończy i znów rozpoczyna swój cykl. Każdy miesiąc ma swoją energię i znaczenie. Pytanie od którego miesiąca właściwie powinnam zacząć? Większość nieświadomych niczego ludzi powie, że od Stycznia - ja jednak mam ku temu poważne obawy.

Kalendarz Gregoriański, który obecnie używamy został wprowadzony w roku 1582 przez papierza Grzegorza XIII kiedy to próbowano nawrócić Pogan na chrześcijaństwo w tym celu aby ludzie lepiej się przystosowywali ''zapożyczano'' wiele z ich wierzeń do chrześcijaństwa. Kalendarz Juliański jednak musiał odejść w zapomnienie, za bardzo przypominał Poganom o ich korzeniach i wierze, choć według ledendy zmiana kalendarza przyszła po tym jak został spalony na stosie Mistrz Templariuszy, który na łożu śmierci rzucił skuteczną klątwę na króla i papierza do bodajże trzeciego pokolenia, działo to się 13-stego w piątek od tego momentu czasu pechowego podobno istniał wtedy i 13-sty dzień miesiąca, który wtedy został usunięty z kalendarza. W każdym razie nowy kalendarz gregoriański oczywiście ma swoją nazwę od imiennika, który wprowadził go uważając, że należy obliczać czas od czasu urodzenia Chrystusa - a ponieważ urodził się on pod koniec Grudnia, to Nowy Rok przypadał na Styczeń.

Kalendarz Juliański czyli inaczej astrologiczny, to kalendarz używany przez Pogan od czasu wynalezienia czegoś takiego jak kalendarz (pomijam tutaj kalendarz Majów, Biblonski itp.) w nim rozpoczęcie nowego cyklu czyli Nowy Rok rozpoczynał się w czasie przesilenia letniego czyli w Ostarę, która ma miejsce 21 marca i właśnie dlatego pierwszym znakiem zodiaku jest nie Koziorożec (rozpoczęcie od początku Grudnia do początku Stycznia), ale Baran (od połowy Marca do początku Kwietnia).

Więcej na temat kalendarza Gregoriańskiego: https://pl.wikipedia.org/wiki/Kalendarz_gregoriański

[Obrazek: linie30.gif]

Luty - kalendarz gregoriański

Drugi miesiąc w roku ma bardzo ciekawą legendę.

Marzec - kalendarz gregoriański

Czas kiedy śnieg topnieje i oczekuje się pierwszych oznak przybycia Wiosny.

Energia Marca zachęca także do kreatywności na wszelkich poziomach naszego życia! Wprowadzaj nowe pomysły w życie i realizuj sie!

[Obrazek: 123918xheac5dzk4.gif]

Kwiecień - kalendarz gregoriański

Wszystko kwitnie! Kwitnijmy z Kwietniem!

Maj - kalendarz juliański

No w tej wersji Maj jest miesiącem poznawania, radości, szczęścia, manifestacji, realizacji i wszystkiego innego pokrewnego przed chwilą wymienionego.

Tak więc, i tutaj wszystko pięknie pasuje do tego co Maj przestawia według kalendarza gregoriańskigo i również go uzupełnia! Czyż to nie fascynujące?

Pełnia Grzmotów bo burze były bardzo częstymi gośćmi w Lipca.

[Obrazek: zl-1.gif]

A tutaj można poczytać skąd się wzięły nazwy miesięcy:
http://walslia.blox.pl/2006/03/Skad-sie-...siecy.html]]> <![CDATA[Wierzenia wobec palącej się świecy]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=4524 Thu, 06 Feb 2014 11:24:38 +0100 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=4524 Płomień świecy uważany był za oswojony ogień; uważano, że jest łącznikiem pomiędzy zaświatami, no bo ogień jest zarówno fizyczny, jak i duchowy.

Poganie, paląc świece, uważali, że odganiają demony od swoich bliskich i że światło płomienia pomaga zmarłym w odnalezieniu drogi.
Także dlatego był to symbol życia - ogień symbolizuje cykl życia człowieka; rozumieli to tak, że zapalasz ogień = człowiek się rodzi, ogień zgasł = człowiek nie żyje... A ogień znów można było zapalić i to brano za kolejne życie. Ciężko mi to wyjaśnić, ale chyba łapiecie, o co chodzi.

`

Poza tym, taki płomień to też był symbolem spełniającej się ofiary... Ogień uważano za dar od Bogów. Był także symbolem drogi: ogień się zapalał, jak i gasł - tak, jak życie.

Chrześcijaństwo oczywiście tępiło te praktyki, ale wkrótce przejęli zwyczaj palenia świec.
Płonąca świeca stała się symbolem światłości Jezusa. Płomień symbolizuje jego Boskość, świeca - ciało, a wosk - człowieczeństwo.
Udomowiony płomień rozpraszał ciemność, jak Jezus rozjaśniał świat; w ciemności nic nie widać, za to w dzień wszystko jest jasne, dlatego płomień stał się symbolem prawdy.

Jest też symbolem wiary. Świeca sama się nie zapali, jak i człowiek sam z siebie bez pomocy nie uwierzy; zawsze wiara wychodzi od drugiego człowieka, np. spotyka się poganin z chrześcijaninem i gadają... Poganin może się nawrócić, tak że wiary się uczy dzieci od małego... Czyli aby ktoś uwierzył, trzeba ingerencji ze strony innych, jak i zapalenie świecy tego potrzebuje, a dym unoszący się ze świecy - jak i ogień palący się ku górze - jest jak modlitwa, tzn. modląc się, unosimy swoje prośby do nieba, tak jak ogień i dym lecą do nieba...
Ogień zawsze był kojarzony z Bogami, z ich darami, z ich obecnością, z oczyszczeniem, ofiarą...

]]> Płomień świecy uważany był za oswojony ogień; uważano, że jest łącznikiem pomiędzy zaświatami, no bo ogień jest zarówno fizyczny, jak i duchowy.

Poganie, paląc świece, uważali, że odganiają demony od swoich bliskich i że światło płomienia pomaga zmarłym w odnalezieniu drogi.
Także dlatego był to symbol życia - ogień symbolizuje cykl życia człowieka; rozumieli to tak, że zapalasz ogień = człowiek się rodzi, ogień zgasł = człowiek nie żyje... A ogień znów można było zapalić i to brano za kolejne życie. Ciężko mi to wyjaśnić, ale chyba łapiecie, o co chodzi.

]]> <![CDATA[Swadzba]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=4120 Sun, 05 Jan 2014 14:53:21 +0100 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=4120 Można było jednak ślub wziąć inaczej... Facet porywał dziewczę a następnie gwałcił. Jednak taki sposób zawarcia małżeństwa był bardzo rzadko, bo niebezpieczny, otóż rodzina nie tolerująca nowego męża dziewczyny miała prawo się zemścić, czyli go zwyczajnie w świecie zamordować. Porywanie i gwałt też w niektórych rejonach było przypieczętowaniem zwykłego ślubu.]]> Można było jednak ślub wziąć inaczej... Facet porywał dziewczę a następnie gwałcił. Jednak taki sposób zawarcia małżeństwa był bardzo rzadko, bo niebezpieczny, otóż rodzina nie tolerująca nowego męża dziewczyny miała prawo się zemścić, czyli go zwyczajnie w świecie zamordować. Porywanie i gwałt też w niektórych rejonach było przypieczętowaniem zwykłego ślubu.]]> <![CDATA[Święta Śmierć]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1912 Fri, 22 Mar 2013 15:19:41 +0100 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1912
Jak narodził się w Meksyku kult Świętej Śmierci, dokładnie nie wiadomo. Nie ulega jednak wątpliwości, że z roku na rok przybywa jego gorących zwolenników. Sami Meksykanie podają kilka wersji powstania tego dość osobliwego kultu. Jedna z nich głosi, iż wiara w postać Świętej Śmierci, spełniającej życzenia i prośby, powstała w stanie Hidalgo w 1965 roku, inna zaś, że mniej więcej w tym okresie, ale w mieście Catemaco w stanie Veracruz. Catemaco słynie także z corocznych zjazdów meksykańskich szamanów. Rzekomo właśnie tam pewnemu chłopu na deskach płotu ukazała się figura Świętej Śmierci. Chłop szybko pobiegł do pobliskiego kościoła i poprosił księdza, aby zobaczył tę niezwykłą postać i ją kanonizował. Ksiądz oczywiście kategorycznie odmówił, natomiast mieszkańcy Catemaco zaczęli tłumnie odwiedzać tajemniczą postać, którą sami okrzyknęli świętą, i żarliwie się do niej zaczęli modlić, prosząc o uzdrowienie lub o rozwiązanie niemożliwych do załatwienia spraw. Są też opinie, że kult Świętej Śmierci jest znacznie starszy i wywodzi się z czasów prekolumbijskich. Aztekowie wierzyli, że ci, którzy umarli śmiercią naturalną, udają się do krainy zmarłych, władanej przez boga i boginię śmierci Mictecanuhtli i Mictecacihuatl. Aby dostać się do owej krainy, trzeba było jednakże pokonać wiele niebezpieczeństw, a po dotarciu do wrót świata umarłych złożyć dary panu i pani śmierci.

Obecnie osoby proszące Świętą Śmierć o jakąś przysługę również składają jej podarki w podzięce za okazaną pomoc. Przeciwnicy kultu Świętej Śmierci twierdzą, że za swoje usługi „Święta” każe sobie płacić bardzo wysoką cenę, a mianowicie zabiera na tamten świat kogoś z rodziny. Natomiast jego zwolennicy temu zaprzeczają, twierdząc, że Święta Śmierć jest dobra, sprawiedliwa i wcale nie jest konieczne składanie darów ani obietnic „Świętej” w zamian za uzyskaną pomoc, a nawet wręcz radzą, by lepiej jej niczego nie obiecywać, bo gdy zapomnimy dotrzymać słowa, Święta Śmierć może odebrać to, co dała. „Święta” po prostu spełnia życzenie modlącej się osoby, a jedyne o co prosi, to szacunek.

A jak wygląda ta niezwykła postać? Najczęściej przedstawia się ją jako ludzki szkielet odziany w tunikę lub habit z kapturem. Jej atrybuty to kosa

– symbolizuje równość wszystkich ludzi wobec śmierci, klepsydra – przedstawia upływające życie, i kula ziemska – obrazująca takie samo działanie śmierci na całym świecie. Bardzo ważny jest kolor szaty „Świętej”. Osoby, które chcą przyciągnąć do siebie miłość lub poprawić relację w swoim związku, powinny ustawić w domu figurkę Świętej Śmierci w czerwonym stroju, natomiast meksykańscy prawnicy budują w swoich kancelariach kapliczki dla „Świętej” w zielonej szacie, gdyż właśnie taka ma im zapewnić przypływ nowych klientów, a wraz z nimi pieniędzy. Święta Śmierć w białej szacie oczyszcza domy ze złych energii, a ich mieszkańców chroni przed zawiścią i kłótniami rodzinnymi. Figurka „Świętej” w czarnej tunice jest świetnym zabezpieczeniem przed atakami czarnej magii i uwalnia od rzuconych klątw. Kościotrup w złotym stroju pomaga odnieść sukces w biznesie i zdobyć większą gotówkę. Osobom chcącym pozbyć się nałogów radzi się natomiast zakup figurki w bursztynowej szacie. Najbardziej uniwersalne zastosowanie ma kolor kości słoniowej wnosi spokój i harmonię do miejsca, gdzie ustawiony zostanie ołtarzyk „Świętej”.

Osoby wierzące w skuteczność działania tej niezwykłej postaci modlą się najczęściej o uzdrowienie kogoś bliskiego z nieuleczalnej choroby, ocalenie życia osoby porwanej dla okupu lub o inne trudne sprawy, jak choćby sprowadzenie niewiernego męża do domu, znalezienie pracy, zdobycie pieniędzy itp. Świętą Śmierć obrały sobie za patronkę osoby wykonujące niebezpieczne zawody, np. policjanci, kierowcy, uliczni handlarze, ale również przestępcy i prostytutki. W podzięce swojej ukochanej „Świętej” wyznawcy stawiają w domach lub miejscach pracy specjalne ołtarzyki, na których oprócz figurki odzianej w szatę odpowiedniego koloru znajdują się inne rekwizyty, takie jak: owoce (najlepiej czerwone jabłka, ale mogą być też ananasy, mango, banany), kwiaty (róże, goździki lub tulipany), słodycze (czekolada, cukierki, gumy do żucia), alkohol (tequila, rum, wódka anyżkowa lub ciemne piwo), papierosy (koniecznie dwa: jeden dla „Świętej”, drugi dla osoby proszącej)

i chleb (wystarczy kromka lub kawałek bułki). Ważne jest to, by wodę i alkohol postawić w szklanym naczyniu, a nie w plastikowym kubku, natomiast kwiaty, owoce i chleb muszą być zawsze świeże. Na ołtarzyku nie może zabraknąć świec. Można też zapalić „Świętej” kadzidełko lub okadzić ołtarzyk dymem z cygara. Oprócz tego wyznawcy mają do dyspozycji medaliki i specjalne modlitwy. Często też decydują się na tatuaż z wizerunkiem swej opiekunki.

Kościół nie uznaje kultu Świętej Śmierci, tłumacząc, iż zaszło tu ideologiczne nieporozumienie. Przeciwnicy „Świętej” zgodnie podkreślają, że jest to zjawisko marginalne, rozpowszechnione wyłącznie wśród biednych i przestępców, którzy nie są ani ludźmi wierzącymi, ani też ateistami, dlatego stworzyli coś, co odpowiada ich potrzebom. Faktem jest jednak, że z roku na rok przybywa wyznawców Świętej Śmierci, i to nie tylko wśród ubogich, ale coraz częściej w kręgach klasy średniej. Raz do roku w Mieście Meksyk organizowany jest specjalny marsz, który ma na celu pokazać, jak ważny dla coraz szerszego grona ludzi jest kult Świętej Śmierci. Świadczy o tym również fakt, iż powstał film „La Santa Muerte” (reż. Paco del Toro), który wszedł na ekrany kin w całym Meksyku jesienią w 2007 roku. Film opowiada historie trzech rodzin z klasy średniej (tej bardziej zamożnej), które zwracają się o pomoc do Świętej Śmierci, co niestety nie kończy się najlepiej. Sam reżyser twierdzi, że chciał po prostu nakręcić dobry film i zachować neutralność wobec tego zjawiska, ale po jego obejrzeniu trudno nie odnieść wrażenia, że film jest wyraźną przestrogą przed zaproszeniem Świętej Śmierci do naszego domu.

A co by na to powiedział Jan van Helsing, autor „Rozmów ze Śmiercią”?

Źródło: http://www.4wymiar.pl/niezwykle-zjawiska...mierc.html

Ej, to jest piękne, figurki i ołtarzyki Świętej Śmierci: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=NOq_DxEccGE#!]]>
Jak narodził się w Meksyku kult Świętej Śmierci, dokładnie nie wiadomo. Nie ulega jednak wątpliwości, że z roku na rok przybywa jego gorących zwolenników. Sami Meksykanie podają kilka wersji powstania tego dość osobliwego kultu. Jedna z nich głosi, iż wiara w postać Świętej Śmierci, spełniającej życzenia i prośby, powstała w stanie Hidalgo w 1965 roku, inna zaś, że mniej więcej w tym okresie, ale w mieście Catemaco w stanie Veracruz. Catemaco słynie także z corocznych zjazdów meksykańskich szamanów. Rzekomo właśnie tam pewnemu chłopu na deskach płotu ukazała się figura Świętej Śmierci. Chłop szybko pobiegł do pobliskiego kościoła i poprosił księdza, aby zobaczył tę niezwykłą postać i ją kanonizował. Ksiądz oczywiście kategorycznie odmówił, natomiast mieszkańcy Catemaco zaczęli tłumnie odwiedzać tajemniczą postać, którą sami okrzyknęli świętą, i żarliwie się do niej zaczęli modlić, prosząc o uzdrowienie lub o rozwiązanie niemożliwych do załatwienia spraw. Są też opinie, że kult Świętej Śmierci jest znacznie starszy i wywodzi się z czasów prekolumbijskich. Aztekowie wierzyli, że ci, którzy umarli śmiercią naturalną, udają się do krainy zmarłych, władanej przez boga i boginię śmierci Mictecanuhtli i Mictecacihuatl. Aby dostać się do owej krainy, trzeba było jednakże pokonać wiele niebezpieczeństw, a po dotarciu do wrót świata umarłych złożyć dary panu i pani śmierci.

Obecnie osoby proszące Świętą Śmierć o jakąś przysługę również składają jej podarki w podzięce za okazaną pomoc. Przeciwnicy kultu Świętej Śmierci twierdzą, że za swoje usługi „Święta” każe sobie płacić bardzo wysoką cenę, a mianowicie zabiera na tamten świat kogoś z rodziny. Natomiast jego zwolennicy temu zaprzeczają, twierdząc, że Święta Śmierć jest dobra, sprawiedliwa i wcale nie jest konieczne składanie darów ani obietnic „Świętej” w zamian za uzyskaną pomoc, a nawet wręcz radzą, by lepiej jej niczego nie obiecywać, bo gdy zapomnimy dotrzymać słowa, Święta Śmierć może odebrać to, co dała. „Święta” po prostu spełnia życzenie modlącej się osoby, a jedyne o co prosi, to szacunek.

A jak wygląda ta niezwykła postać? Najczęściej przedstawia się ją jako ludzki szkielet odziany w tunikę lub habit z kapturem. Jej atrybuty to kosa

– symbolizuje równość wszystkich ludzi wobec śmierci, klepsydra – przedstawia upływające życie, i kula ziemska – obrazująca takie samo działanie śmierci na całym świecie. Bardzo ważny jest kolor szaty „Świętej”. Osoby, które chcą przyciągnąć do siebie miłość lub poprawić relację w swoim związku, powinny ustawić w domu figurkę Świętej Śmierci w czerwonym stroju, natomiast meksykańscy prawnicy budują w swoich kancelariach kapliczki dla „Świętej” w zielonej szacie, gdyż właśnie taka ma im zapewnić przypływ nowych klientów, a wraz z nimi pieniędzy. Święta Śmierć w białej szacie oczyszcza domy ze złych energii, a ich mieszkańców chroni przed zawiścią i kłótniami rodzinnymi. Figurka „Świętej” w czarnej tunice jest świetnym zabezpieczeniem przed atakami czarnej magii i uwalnia od rzuconych klątw. Kościotrup w złotym stroju pomaga odnieść sukces w biznesie i zdobyć większą gotówkę. Osobom chcącym pozbyć się nałogów radzi się natomiast zakup figurki w bursztynowej szacie. Najbardziej uniwersalne zastosowanie ma kolor kości słoniowej wnosi spokój i harmonię do miejsca, gdzie ustawiony zostanie ołtarzyk „Świętej”.

Osoby wierzące w skuteczność działania tej niezwykłej postaci modlą się najczęściej o uzdrowienie kogoś bliskiego z nieuleczalnej choroby, ocalenie życia osoby porwanej dla okupu lub o inne trudne sprawy, jak choćby sprowadzenie niewiernego męża do domu, znalezienie pracy, zdobycie pieniędzy itp. Świętą Śmierć obrały sobie za patronkę osoby wykonujące niebezpieczne zawody, np. policjanci, kierowcy, uliczni handlarze, ale również przestępcy i prostytutki. W podzięce swojej ukochanej „Świętej” wyznawcy stawiają w domach lub miejscach pracy specjalne ołtarzyki, na których oprócz figurki odzianej w szatę odpowiedniego koloru znajdują się inne rekwizyty, takie jak: owoce (najlepiej czerwone jabłka, ale mogą być też ananasy, mango, banany), kwiaty (róże, goździki lub tulipany), słodycze (czekolada, cukierki, gumy do żucia), alkohol (tequila, rum, wódka anyżkowa lub ciemne piwo), papierosy (koniecznie dwa: jeden dla „Świętej”, drugi dla osoby proszącej)

i chleb (wystarczy kromka lub kawałek bułki). Ważne jest to, by wodę i alkohol postawić w szklanym naczyniu, a nie w plastikowym kubku, natomiast kwiaty, owoce i chleb muszą być zawsze świeże. Na ołtarzyku nie może zabraknąć świec. Można też zapalić „Świętej” kadzidełko lub okadzić ołtarzyk dymem z cygara. Oprócz tego wyznawcy mają do dyspozycji medaliki i specjalne modlitwy. Często też decydują się na tatuaż z wizerunkiem swej opiekunki.

Kościół nie uznaje kultu Świętej Śmierci, tłumacząc, iż zaszło tu ideologiczne nieporozumienie. Przeciwnicy „Świętej” zgodnie podkreślają, że jest to zjawisko marginalne, rozpowszechnione wyłącznie wśród biednych i przestępców, którzy nie są ani ludźmi wierzącymi, ani też ateistami, dlatego stworzyli coś, co odpowiada ich potrzebom. Faktem jest jednak, że z roku na rok przybywa wyznawców Świętej Śmierci, i to nie tylko wśród ubogich, ale coraz częściej w kręgach klasy średniej. Raz do roku w Mieście Meksyk organizowany jest specjalny marsz, który ma na celu pokazać, jak ważny dla coraz szerszego grona ludzi jest kult Świętej Śmierci. Świadczy o tym również fakt, iż powstał film „La Santa Muerte” (reż. Paco del Toro), który wszedł na ekrany kin w całym Meksyku jesienią w 2007 roku. Film opowiada historie trzech rodzin z klasy średniej (tej bardziej zamożnej), które zwracają się o pomoc do Świętej Śmierci, co niestety nie kończy się najlepiej. Sam reżyser twierdzi, że chciał po prostu nakręcić dobry film i zachować neutralność wobec tego zjawiska, ale po jego obejrzeniu trudno nie odnieść wrażenia, że film jest wyraźną przestrogą przed zaproszeniem Świętej Śmierci do naszego domu.

A co by na to powiedział Jan van Helsing, autor „Rozmów ze Śmiercią”?

Źródło: http://www.4wymiar.pl/niezwykle-zjawiska...mierc.html

Ej, to jest piękne, figurki i ołtarzyki Świętej Śmierci: http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=NOq_DxEccGE#!]]> <![CDATA[O Jutrzence]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1390 Tue, 08 Jan 2013 12:16:36 +0100 Irbis]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1390 To tyle wiedzy naukowej...Dodam jeszcze że nazwa planety wzięła się od rzymskiej bogini miłości, Wenus. Z uwagi na fakt, iż na nocnym niebie widoczna jest ona tylko przez pewien czas (ok. 3 godziny) przed wschodem Słońca lub (ok. 3 godziny) po zachodzie Słońca nazywana jest także Gwiazdą Poranną (Jutrzenką) lub Gwiazdą Wieczorną.
Astronomiczny symbol Wenus jest tym samym, którego w biologii używa się do oznaczania płci żeńskiej: jest to koło z małym krzyżykiem poniżej. Symbol Wenus oznacza także kobiecość, a w zachodniej alchemii odpowiada miedzi; polerowana miedź była w starożytności używana do tworzenia luster, a symbol bywał interpretowany jako lustro bogini
A teraz jej utożsamiania z kultem religijnym...

Wiadome jest że jako jeden z najjaśniejszych obiektów na świecie był widziany już z ziemi w czasach prehistorii... I właśnie od tych czasów aż do dzisiaj Jutrzenka była i jest objęta kultem religijnym.
Jej kult i utożsamianie z bogami miało miejsce między innymi w kulturze:
-Babilończyków
-Egipcjan
-Greków
-Rzymian
-Persów
-Majów
-Aborygenów
-W kulturze wschodniej (Chińskiej, Japońskiej, Koreańskiej, Wietnamskiej)
-Wedyjczyków

Teraz po trochę przybliżę każdą z kultur i jej utożsamianie z Wenus...

BABLILONIA

Babilończycy nazywali ją Ishtar od imienia bogini będącej ucieleśnieniem kobiecości i miłości. W mitologi mezopotamskiej Isztar była boginią wojny i miłości. Jej kult rozprzestrzenił się szeroko na terenach bliskiego wschodu. Była czczona w mieście Uruk (jednym z 4 pierwszych miast Ur,Uruk,Eridu,Lagasz) w świątyni E-anna ("Dom nieba"). Lecz sumeryjskie imię Ishtar to Inana - "Pani Nieba".
W Babilonie za czasów króla Meli-Szipaka była utożsamiana z ośmioramienną gwiazdą, a także pentagramem.

Ciekawym faktem jest że ruch Wenus względem ziemi tworzy jakby pentagram...

STAROŻYTNY EGIPT

Starożytni Egipcjanie wierzyli, że „gwiazda poranna” i „gwiazda wieczorna” to dwa odrębne obiekty, nazywając je odpowiednio Tioumoutiri i Ouaiti. Jeden z pisarzów rzymskich Pliniusz Starszy utożsamiał Wenus ze Izydą.

STAROŻYTNA GRECJA I RZYM

Starożytni Grecy uznawali ją za dwa ciała: poranne Fosforos (gr. Φωσφόρος Phōsphóros "niosący światło") lub Heosforos (gr. Ἐωσφόρος Heōsphóros "niosący świt") i wieczorne Hesperos (gr. Ἓσπερος Hesperos "wieczór"). Przed okresem klasycznym odkryli oni, że jest to jedna planeta i nazwali ją imieniem bogini miłości, Afrodyty. Nazwa Hesperos została później przetłumaczona na łacinę jako Vesper (wieczór), nazwa Phosphoros jako Lucifer (niosący światło).

Rzymianie, zgodnie z grecką tradycją, nadali planecie imię bogini miłości Wenus-stąd nazwa planety.

Jutrzenką nazywano także boginię Eos -była uosobieniem zorzy porannej, brzasku i świtu jedna z tytanid, utożsamiana z Hemerą i rzymską Aurorą.Należała do drugiego pokolenia tytanów. Była bóstwem związanym z kultem jutrzenki. Według wierzeń starożytnych Greków każdego świtu przemierzała niebo na lekkim rydwanie, zaprzężonym w parę białych lub różowych koni

PERSJA

W mitologii perskiej przedstawiano ją jako boginię Anahita. W niektórych tekstach w języku pahlawi bóstwa Aredvi Sura i Anahita są traktowane jako odrębne. Pierwsze jest uosobieniem mitycznej rzeki, a drugie to bogini płodności, która jest związana z planetą Wenus. W innych opisach pojawiają się jako jedna bogini, Aredvi Sura Anahita lub Anahita, np. w zoroastryjskiej księdze Wielki Bundahiszn. Jednak na podstawie 10 hymnu (Mihr Jaszt) Awesty jest możliwe, że pierwotnie planetę wiązano z Mitrą. W języku perskim nazwa planety brzmi „Nahid”, i pochodzi od Anahity, poprzez nazwę w języku pahlawi, Anahid.

CYWILIZACJA MAJÓW

Planeta Wenus była ważna także dla cywilizacji Majów, która opracowała kalendarz religijny oparty w części o ruchy tej planety. Majowie wierzyli, że ruchy Wenus określały czas sprzyjający takim wydarzeniom jak rozpoczęcie wojny. Nazywali ją Noh Ek, „wielka gwiazda” i Xux Ek, „gwiazda-osa”. Majowie znali okres synodyczny planety z dokładnością do setnych części dnia[126]. Masajowie nazywają planetę Kileken, w ich ustnej tradycji istnieje poświęcona jej opowieść pod tytułem Chłopiec-sierota

PLEMIONA ABORYGENÓW

Wenus zajmuje ważne miejsce w kulturze australijskich Aborygenów, takich jak lud Yolngu z północnej Australii. Yolngu zbierali się po zachodzie słońca w oczekiwaniu na wschód Wenus, którą nazywają Banumbirr. Wierzyli, że we wczesnych godzinach przed świtem widać linę światła, łączącą ją z Ziemią (prawdopodobnie interpretują tak światło zodiakalne); dzięki tej linie, z pomocą bogato dekorowanego „słupa gwiazdy porannej”, ludzie mogą porozumieć się ze swoimi bliskimi zmarłymi i przekazać im, że nadal ich kochają i pamiętają o nich. Banumbirr jest też ważnym duchem-stwórcą w opowieściach z czasu snu, powołała ona do życia i nadała nazwy wielu stworzeniom.

NA WSCHODZIE

W astrologii wedyjskiej planeta znana jest jako Śukra, co oznacza „czysta” lub „jasność” w sanskrycie. Jako jedna z dziewięciu Nawagraha, ma wpływ na bogactwo, przyjemność i rozród; jest synem Bhrigu, nauczycielem Dajtjów, i guru Assurów. We współczesnych językach chińskim, koreańskim, japońskim i wietnamskim planeta jest określana jako „metalowa (złota) gwiazda” (chiń. 金星, kor. 금성, jap. 金星, wiet. Sao Kim), w oparciu o filozofię Wu xing. Klasyczna astronomia chińska przyporządkowywała Wenus kolor biały, kierunek zachodni i siłę męską.

źródło:głównie wikipedia.pl

A teraz troszkę o Lucyferze

Cytat:Nazwa Hesperos została później przetłumaczona na łacinę jako Vesper (wieczór), nazwa Phosphoros jako Lucifer (niosący światło).

Więc wiadomo skąd już "zajumał" KK Lucka...

W nomenklaturze chrześcijańskiej imię to pojawiło się najprawdopodobniej po raz pierwszy w łacińskim przekładzie Biblii dokonanym pod koniec IV w. n.e. przez św. Hieronima ze Strydonu, zwanym Wulgatą.
Znajduje się ono w:

Księdze Izajasza 14,12. W oryginalnym tekście hebrajskim występuje ono jako helel ben-szachar (הילל בן שחר po hebrajsku). Helel oznacza planetę Wenus, zaś ben-szachar to świetlisty syn poranka.

2 Piotr 1:19 "I mamy mocniejszą mowę prorocką, której pilnując jako świecy w ciemnem miejscu świecącej, dobrze czynicie, ażby dzień oświtnął, i jutrzenka (lucyfer) weszła w sercach waszych."

Legenda o Lucyferze.

Legendy z samej stolicy apostolskiej mówią, że kobiecy demon Lewiatan był więziony w podziemiach Rzymu z rozkazu papieża Sylwestra. Według starej Legendy, Lucyfer na początku istnienia Świata zapałał miłością i pożądaniem do pewnej ziemskiej kobiety. Został jednak strącony do otchłani, przez co nie mógł wyjść do niej, na ziemię. Anioły Światłości, widząc jego tęsknotę, zdecydowały się poprosić Boga, by Lucyfer mógł się związać z kobietą, którą kochał. Po wielu namowach, anioły zdołały Go przekonać. Jednak decyzja Boga była taka, że Upadły Anioł może wychodzić na ziemię raz na sto lat. W ten sposób Lucyfer został upokorzony, ponieważ po stu latach spędzonych w Otchłani, gdy wreszcie wolno mu było wyjść na ziemię, owa kobieta już dawno zakończyła życie. I tak Legenda głosi, że raz na sto lat Lucyfer błąka się po Ziemi, tęskni, szukając tej, która już dawno odeszła.

A teraz najlepsze.

Ciekawym faktem jest że ruch Wenus względem ziemi tworzy jakby pentagram...

Cytat:Nazwa Hesperos została później przetłumaczona na łacinę jako Vesper (wieczór), nazwa Phosphoros jako Lucifer (niosący światło).

Skoro Lucyfera ukradzionego z innych religii, można powiedzieć boginię miłości... KK "zamienił" w złego anioła... to dlaczego Jezus nazwał się gwiazdą poranną (Jutrzenką) ??? Tak, tak już daje cytaty z Biblii...

Księga Apokalipsy:
"Ja, Jezus, posłałem mojego anioła, by wam zaświadczyć o tym, co dotyczy Kościołów. Jam jest Odrośl i Potomstwo Dawida, Gwiazda świecąca, poranna" (Ap 22:16).

List św.Piotra:
"Mamy jednak mocniejszą, prorocką mowę, a dobrze zrobicie, jeżeli będziecie przy niej trwali jak przy lampie, która świeci w ciemnym miejscu, aż dzień zaświta, a gwiazda poranna /(łac.) lucifer/ wzejdzie w waszych sercach" (2 P 1,19).

Czyżby to wszystko miało mieć charakter eschatologiczny ?

A teraz coś od Jana Pawła II:
W tradycji chrześcijańskiej gwiazdą poranną jest nazywana Maria z Nazaretu. Jan Paweł II w encyklice Redemptoris Mater nauczał, że poprzez swe niepokalane poczęcie. Maria była jakby zwiastunką nadchodzącego odkupienia. Porównał ją do gwiazdy porannej, która odbijając światło słoneczne, zwiastuje bliski wschód słońca:

"Wówczas, gdy definitywnie przybliżyła się „pełnia czasu”, gdy zbawczy adwent Emanuela stał się bliski swego wypełnienia, Ta, która została odwiecznie przeznaczona na Jego Matkę, była już na ziemi (...) pośród „nocy” adwentowego oczekiwania zaczęła świecić jako prawdziwa „Gwiazda zaranna” (Stella matutina). Istotnie, tak jak gwiazda owa, „jutrzenka”, poprzedza wschód słońca, tak Maryja, od swego Niepokalanego Poczęcia, poprzedziła przyjście Zbawiciela, wschód Słońca sprawiedliwości w dziejach rodzaju ludzkiego" (Redemptoris Mater, 3).]]> <![CDATA[Życie seksualne i czary na Wyspie Miłości]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1368 Fri, 04 Jan 2013 21:49:44 +0100 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1368 http://wiadomosci.onet.pl/kiosk/nie-wach...omosc.html]]> http://wiadomosci.onet.pl/kiosk/nie-wach...omosc.html]]> <![CDATA[Imiona Słowiańskie]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1361 Fri, 04 Jan 2013 14:54:57 +0100 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1361
Dzieci zanim otrzymały swoje prawdziwe imię (w wieku około siedmiu lat) nosiły imiona zastępcze, chroniące je przed złymi mocami, np. Niemój, Nielub, itp.

Charakterystyczną cechą dla imion słowiańskich, wyróżniającą je spośród innych imion ludów indoeuropejskich był brak w imionach odwołań do wyznawanych bogów (prawdopodobnie temat tabu, zobacz: mitologia Słowian) oraz nazw zwierząt. U Słowian nie było też imion związanych z bronią (imię Mieczysław to imię stworzone przez Jana Długosza, który próbował w ten sposób wyjaśnić pochodzenie imienia Mieszko).

Imiona Słowian były abstrakcyjne. Ich zadaniem było zaopatrywanie młodych ludzi w cnoty niezbędne w boju albo w radzie plemiennej, oraz do utrzymywania zgody i porządku. Miały również przypominać o szacunku dla starszych.Nadawane w czasie postrzyżyn imiona były zwykle złożone, często o pniach bor-, woj-, raci-, stan-, stoj- (np. Borzysław, Wojsław, Racimir, Stanimir, Stoigniew), oraz pochodzące od sławy albo miru (np. Sławomir czy Jarogniew), bądź rodziny (czyli siemi), wuja, stryja (np. Siemowit, Mściwuj, Sulistryj).

Dwuczłonowe imiona słowiańskie miały bardzo często zakończenie –sław (od słowa sława), -bor (czyli walka), -ciech (od słowa cieszyć), -mysł (od słowa myśleć), -rad (od słowa radować), -gniew, -woj, -włód (od słowa władać), -wit (czyli pan) -mił (od słowa miły) oraz -mir (czyli pokój). Charakterystyczną cechą jest dla nich możliwość przestawienia kolejności członów, przez co powstawały pary imion takie jak Sławomir i Mirosław, Radomił i Miłorad, Gniewomir i Mirogniew.

Imiona kobiece tworzono często dodając końcówkę -a do imienia męskiego (np. Mirosława czy Dobromiła). Zarówno imiona męskie jak i żeńskie były często skracane lub zdrabniane, przez co powstały np. Cieszym z Cieszymysła, Bliz z Blizbora, Kaźmir z Kazimira, Sulim z Sulimira, Radochna z Radosławy. Często człon skrócony rozszerzano formantem o wygłosie -ch lub -sz (przykładem są imiona takie jak: Bolech, Częstoch, Milich, Gniewosz, Budzisz, Bogusz, Przybysz), albo formantami -ek, -ko, -ik, -yk, -ina, -yna, -on, -ęta, -ota (np. Godek, Sławek, Chwałko, Milik, Dobrzyk, Męcina, Borzyna, Miron, Chwalęta, Radzięta, Jarota).

Wśród imion słowiańskich spotykano też imiona jednoczłonowe, pochodzące od przymiotników bądź rzeczowników pospolitych (np. Poznan, Goszczon, Kochan, Wygnan, Krszczon, Baran, Szydło, Kąkol, Broda, Żyła, Uchacz, Łopata, Żaba, Rus, Cich).

Imiona słowiańskie na ziemiach polskich
Przed pojawieniem się na ziemiach polskich chrześcijaństwa używano tysięcy rodzimych imion, z których większość zaginęła bez śladu.

Jedynie część imion została zapisana i dzięki temu zachowana do naszych czasów. Jednym z najważniejszych dokumentów, dzięki któremu możemy zapoznać się z bogactwem imion słowiańskich jest Bulla gnieźnieńska z 1136 roku wystawiona przez papieża Innocentego II na prośbę Jakuba, arcybiskupa z Gniezna. Papież wylicza posiadłości arcybiskupa gnieźnieńskiego podając m. in. wsie oraz chłopów w nich mieszkających. Dokument wylicza ponad 300 różnych posiadaczy, chłopów, koniuchów, łagiewników (wytwórców łagwi, czyli naczyń drewnianych), a także piwowarów, cieśli i rycerzy.

Wedle Bulli do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego należała:prowincja Żniejn z dziesięcinami, z targiem, z jeziorami i z całą jurysdykcją świecką, złożona z tych wsi : Grochowiszcza z tymi posiadaczami: Dziurzewic (lub Durzewic), Radzięta, Mysłak, Sirak; Starzy Biskupicy z tymi: Stawosz, Rus, Suł, Białowąs, Witosza, Pęcisz, Smarsk, Miłoch, Kraik, Niegłos, Koniusz, Dał (lub Dal), Marłek, Krzyż, Fozdziech, Redzięta, Smogorz, Domk, Dzigoma, Kobyłka, Parzech, Kłobuczek, Pępik, Kędzierza, Komor, Zdomir, Będzieciech, z których niektórzy przeywają w Zagorzynie; Czaple z tymi: Krzos, Smarz, Czyrzniela, Zdziewuj, Sułek (lub Sulek), Miłochat (lub Miłoczat), Chrap, Dłotla, Taisz, Goły, Siedlon, Kościoł, Milich, Lederg, Sulirad, Puka. Również Żyrdnicy z tymi posiadaczami: Karna, Dobek, Milej, Snowid, Targosza, Cirzpisz, Mieszek, Męcina, Łowęta…Dalej czytamy:Również Sadowo z tymi: Stanoch, Pizla (lub Pizła), Boruch, Wojan, Dargorad, Radost, którego pierworodnym (synem) jest Rpisz, Niezda, Wilkosz, Żerzucha, Radosz, Rusowic…Bulla wylicza następnie ludzi pełniących powinności dla arcybiskupstwa:obowiązek koniuchów ci pełnią : Gościwuj, Wojuta, Niezamysł z trzema braćmi, Goszczon, Dziadk, Radost, Mękosza, Nadziej, Mozuta. Łagiewnikami zaś ci są : Krzyżan i Sobik z braćmi, Bolech z braćmi. Chłopami zaś są ci : Modlęta, Smogorz, Gniewosz z braćmi, Ćmina z bratem, Piskla, Maruszk, Sędziej, Domawuj, Cikarzewic, Smogorz, Witosz, Rusota z synami i braćmi… Ci zaś są cieślami: Wrzeszcz, Cis, Dułgota, Doman, Golijan, Gośćmi zaś ci są : Połk, Pokaj, Cieszęta, Łazina, Smarz, Złymysł, Uściech, Męcisz, Godzina, Pęcień, Czyrzniech, Modlic (?), Goszczon, Dobiesz z synami, Miłosz, Kwasek. Rycerzami także ci są: Soba (lub Sobia), Stoigniew, Żegost, Męcisz…

Wraz z nastaniem chrześcijaństwa rodzime imiona zaczęły być wypierane przez imiona łacińskie, hebrajskie i greckie. Początkowo imiona brano od apostołów (np. Piotr, Jan, Jakub), później także świętych (np. Mikołaj, Michał). Imiona niesłowiańskie ulegały daleko idącemu przetworzeniu i spolszczeniu, powstawały formy takie jak Bień (od Benedykta), Pach, Pasz, Pasek, Paszek (od Pawła), Bończa (od Bonifacego), Idzi (od Egidiusza), Pietrek, Pietrzyk, Piotrusz, Piech lub Pioch (od Piotra), Jaracz (od Horacego, Jarosz (od Hieronima), Kuba lub Jakusz (od Jakuba), Tworzyjan (od Floriana), Jaksa (od Jazona), Grzymek (od Peregrinusa), Jaktor (od Hektora), Larysz (od Hilarego), Szczedrzyk (od Teodoryka). Czasami tłumaczono obce imiona na język polski (np. Bonawenturę na Dobrogosta, Feliksa na Szczęsnego, Laurencjusza na Wawrzyńca) lub identyfikowano imiona słowiańskie z łacińskimi lub greckimi (np. Lasota z Sylwestrem, Żegota z Ignacym).

Na skutek decyzji soboru w Trydencie, który się odbył w 1563 roku, biskupi zabronili nadawać imiona, które nie byłyby imionami świętych. Szlachta broniła swoich Zbigniewów i Jarosławów, ale prości ludzie mogli odtąd wybierać imiona wyłącznie z kalendarza chrześcijańskiego, gdzie z imion słowiańskich były jedynie Kazimierz, Stanisław, Wacław i Władysław.

Dopiero pod koniec XVIII, a zwłaszcza w XIX wieku ponownie zaczęto się interesować rodzimymi imionami, wyszukiwać je ze starych ksiąg, niekiedy odtwarzać (mniej lub bardziej umiejętnie) i tworzyć wówczas nowe imiona na wzór dawnych słowiańskich (np. Lechosław czy Wieńczysław).

Źródło: http://mitologie.wordpress.com/imiona-slowianskie/]]>
Dzieci zanim otrzymały swoje prawdziwe imię (w wieku około siedmiu lat) nosiły imiona zastępcze, chroniące je przed złymi mocami, np. Niemój, Nielub, itp.

Charakterystyczną cechą dla imion słowiańskich, wyróżniającą je spośród innych imion ludów indoeuropejskich był brak w imionach odwołań do wyznawanych bogów (prawdopodobnie temat tabu, zobacz: mitologia Słowian) oraz nazw zwierząt. U Słowian nie było też imion związanych z bronią (imię Mieczysław to imię stworzone przez Jana Długosza, który próbował w ten sposób wyjaśnić pochodzenie imienia Mieszko).

Imiona Słowian były abstrakcyjne. Ich zadaniem było zaopatrywanie młodych ludzi w cnoty niezbędne w boju albo w radzie plemiennej, oraz do utrzymywania zgody i porządku. Miały również przypominać o szacunku dla starszych.Nadawane w czasie postrzyżyn imiona były zwykle złożone, często o pniach bor-, woj-, raci-, stan-, stoj- (np. Borzysław, Wojsław, Racimir, Stanimir, Stoigniew), oraz pochodzące od sławy albo miru (np. Sławomir czy Jarogniew), bądź rodziny (czyli siemi), wuja, stryja (np. Siemowit, Mściwuj, Sulistryj).

Dwuczłonowe imiona słowiańskie miały bardzo często zakończenie –sław (od słowa sława), -bor (czyli walka), -ciech (od słowa cieszyć), -mysł (od słowa myśleć), -rad (od słowa radować), -gniew, -woj, -włód (od słowa władać), -wit (czyli pan) -mił (od słowa miły) oraz -mir (czyli pokój). Charakterystyczną cechą jest dla nich możliwość przestawienia kolejności członów, przez co powstawały pary imion takie jak Sławomir i Mirosław, Radomił i Miłorad, Gniewomir i Mirogniew.

Imiona kobiece tworzono często dodając końcówkę -a do imienia męskiego (np. Mirosława czy Dobromiła). Zarówno imiona męskie jak i żeńskie były często skracane lub zdrabniane, przez co powstały np. Cieszym z Cieszymysła, Bliz z Blizbora, Kaźmir z Kazimira, Sulim z Sulimira, Radochna z Radosławy. Często człon skrócony rozszerzano formantem o wygłosie -ch lub -sz (przykładem są imiona takie jak: Bolech, Częstoch, Milich, Gniewosz, Budzisz, Bogusz, Przybysz), albo formantami -ek, -ko, -ik, -yk, -ina, -yna, -on, -ęta, -ota (np. Godek, Sławek, Chwałko, Milik, Dobrzyk, Męcina, Borzyna, Miron, Chwalęta, Radzięta, Jarota).

Wśród imion słowiańskich spotykano też imiona jednoczłonowe, pochodzące od przymiotników bądź rzeczowników pospolitych (np. Poznan, Goszczon, Kochan, Wygnan, Krszczon, Baran, Szydło, Kąkol, Broda, Żyła, Uchacz, Łopata, Żaba, Rus, Cich).

Imiona słowiańskie na ziemiach polskich
Przed pojawieniem się na ziemiach polskich chrześcijaństwa używano tysięcy rodzimych imion, z których większość zaginęła bez śladu.

Jedynie część imion została zapisana i dzięki temu zachowana do naszych czasów. Jednym z najważniejszych dokumentów, dzięki któremu możemy zapoznać się z bogactwem imion słowiańskich jest Bulla gnieźnieńska z 1136 roku wystawiona przez papieża Innocentego II na prośbę Jakuba, arcybiskupa z Gniezna. Papież wylicza posiadłości arcybiskupa gnieźnieńskiego podając m. in. wsie oraz chłopów w nich mieszkających. Dokument wylicza ponad 300 różnych posiadaczy, chłopów, koniuchów, łagiewników (wytwórców łagwi, czyli naczyń drewnianych), a także piwowarów, cieśli i rycerzy.

Wedle Bulli do arcybiskupstwa gnieźnieńskiego należała:prowincja Żniejn z dziesięcinami, z targiem, z jeziorami i z całą jurysdykcją świecką, złożona z tych wsi : Grochowiszcza z tymi posiadaczami: Dziurzewic (lub Durzewic), Radzięta, Mysłak, Sirak; Starzy Biskupicy z tymi: Stawosz, Rus, Suł, Białowąs, Witosza, Pęcisz, Smarsk, Miłoch, Kraik, Niegłos, Koniusz, Dał (lub Dal), Marłek, Krzyż, Fozdziech, Redzięta, Smogorz, Domk, Dzigoma, Kobyłka, Parzech, Kłobuczek, Pępik, Kędzierza, Komor, Zdomir, Będzieciech, z których niektórzy przeywają w Zagorzynie; Czaple z tymi: Krzos, Smarz, Czyrzniela, Zdziewuj, Sułek (lub Sulek), Miłochat (lub Miłoczat), Chrap, Dłotla, Taisz, Goły, Siedlon, Kościoł, Milich, Lederg, Sulirad, Puka. Również Żyrdnicy z tymi posiadaczami: Karna, Dobek, Milej, Snowid, Targosza, Cirzpisz, Mieszek, Męcina, Łowęta…Dalej czytamy:Również Sadowo z tymi: Stanoch, Pizla (lub Pizła), Boruch, Wojan, Dargorad, Radost, którego pierworodnym (synem) jest Rpisz, Niezda, Wilkosz, Żerzucha, Radosz, Rusowic…Bulla wylicza następnie ludzi pełniących powinności dla arcybiskupstwa:obowiązek koniuchów ci pełnią : Gościwuj, Wojuta, Niezamysł z trzema braćmi, Goszczon, Dziadk, Radost, Mękosza, Nadziej, Mozuta. Łagiewnikami zaś ci są : Krzyżan i Sobik z braćmi, Bolech z braćmi. Chłopami zaś są ci : Modlęta, Smogorz, Gniewosz z braćmi, Ćmina z bratem, Piskla, Maruszk, Sędziej, Domawuj, Cikarzewic, Smogorz, Witosz, Rusota z synami i braćmi… Ci zaś są cieślami: Wrzeszcz, Cis, Dułgota, Doman, Golijan, Gośćmi zaś ci są : Połk, Pokaj, Cieszęta, Łazina, Smarz, Złymysł, Uściech, Męcisz, Godzina, Pęcień, Czyrzniech, Modlic (?), Goszczon, Dobiesz z synami, Miłosz, Kwasek. Rycerzami także ci są: Soba (lub Sobia), Stoigniew, Żegost, Męcisz…

Wraz z nastaniem chrześcijaństwa rodzime imiona zaczęły być wypierane przez imiona łacińskie, hebrajskie i greckie. Początkowo imiona brano od apostołów (np. Piotr, Jan, Jakub), później także świętych (np. Mikołaj, Michał). Imiona niesłowiańskie ulegały daleko idącemu przetworzeniu i spolszczeniu, powstawały formy takie jak Bień (od Benedykta), Pach, Pasz, Pasek, Paszek (od Pawła), Bończa (od Bonifacego), Idzi (od Egidiusza), Pietrek, Pietrzyk, Piotrusz, Piech lub Pioch (od Piotra), Jaracz (od Horacego, Jarosz (od Hieronima), Kuba lub Jakusz (od Jakuba), Tworzyjan (od Floriana), Jaksa (od Jazona), Grzymek (od Peregrinusa), Jaktor (od Hektora), Larysz (od Hilarego), Szczedrzyk (od Teodoryka). Czasami tłumaczono obce imiona na język polski (np. Bonawenturę na Dobrogosta, Feliksa na Szczęsnego, Laurencjusza na Wawrzyńca) lub identyfikowano imiona słowiańskie z łacińskimi lub greckimi (np. Lasota z Sylwestrem, Żegota z Ignacym).

Na skutek decyzji soboru w Trydencie, który się odbył w 1563 roku, biskupi zabronili nadawać imiona, które nie byłyby imionami świętych. Szlachta broniła swoich Zbigniewów i Jarosławów, ale prości ludzie mogli odtąd wybierać imiona wyłącznie z kalendarza chrześcijańskiego, gdzie z imion słowiańskich były jedynie Kazimierz, Stanisław, Wacław i Władysław.

Dopiero pod koniec XVIII, a zwłaszcza w XIX wieku ponownie zaczęto się interesować rodzimymi imionami, wyszukiwać je ze starych ksiąg, niekiedy odtwarzać (mniej lub bardziej umiejętnie) i tworzyć wówczas nowe imiona na wzór dawnych słowiańskich (np. Lechosław czy Wieńczysław).

Źródło: http://mitologie.wordpress.com/imiona-slowianskie/]]> <![CDATA[Symbolika wigilijnych potraw (spis)]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1271 Mon, 24 Dec 2012 02:12:12 +0100 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1271 RYBY. Już Egipcjanie, Sumerowie i Babilończycy uważali je za istoty święte. Od wieków symbolizują wolność, harmonię i wyzwolenie. W naszej religii ryba to stary chrześcijański znak tajemnicy. Jej grecka nazwa oznacza skrót „Jezus Chrystus Syn Boga Zbawiciela” i jest symbolem początku, życia, nieśmiertelności, zmartwychwstania, obfitości, płodności. A jako ucieleśnienie Chrystusa jest też znakiem pożywienia duchowego. Potrawy z ryb dają siły, zdrowie i dostatek.
KAPUSTA. Według starych wierzeń chroni od złego, a potrawy z niej przyciągają dostatek. Kapusta z grochem lub z grzybami obdarza siłami i zdrowiem.
BARSZCZ. Wierzono, że buraki zapewniają długowieczność, a także urodę.
GRZYBY. W wielu kulturach to temat legend i ważny składnik obrzędów magicznych. W starożytnym Rzymie uważano je za pokarm bogów, a Egipcjanie podawali je wyłącznie faraonom, gdyż „coś, co pojawia się w magiczny sposób z dnia na dzień” nie powinno być jadane przez zwykłych śmiertelników. Od wieków są wielką chlubą i ozdobą kuchni polskiej.
GROCH, FASOLA, SOCZEWICA. To od niepamiętnych czasów symbole płodności. Groch gotowano najczęściej z różnymi ziołami: cząbrem, bazylią, kolendrą, koprem, majerankiem – żeby „wzmocnić jego właściwości”. Płodność (zarówno w domu, jak i zagrodzie) oraz zdrowie miała gwarantować kapusta z grochem. Fasola to symbol miłości i dostatku. Bardzo często gotowano ją z miodem i imbirem – składnikami, które miały „moc przyciągania pieniędzy”. A soczewica uchodziła za potrawę ludzi demonstrujących pogardę dla zbytku i spraw doczesnych.
ŚLIWKI. Odpędzają złe moce i są środkiem na długowieczność.
JABŁKA. Święty pokarm łączony z wieloma daw-nymi bóstwami. Symbol miłości, zdrowia, pokoju, zgody, nieśmiertelności, wiecznej młodości, odkupienia. Wieszanie ich na choince symbolizowało płodność Ziemi, a zapach odradzał siły fizyczne i pomagał zachować długowieczność.
GRYKA. Jest znakiem bogactwa i dostatku, magicznym ziarnem mającym przynieść przyjaźń i zapewnić „pieniężne szczęście” w całym przyszłym roku.
ZBOŻA. Potrawy ze zbóż wróżą płodność, dostatek i pieniądze. Jęczmień, który według bardzo starych legend „narodził się z mężczyzny”, jest symbolem męskiej potencji. Pszenica to obfitość pieniędzy. Zaś owies, żyto i proso – znaki dostatku i urodzajnych plonów.
MAK. Zapewnia domowi dostatek na cały rok. Symbolizuje nie tylko płodność, ale także spokój, czystość, zmartwychwstanie, pociechę, zapomnienie.
MIÓD. Potrawy z maku często łączono z miodem – „jadłem niebiańskim” zapewniającym boską miłość. Miód to najstarszy produkt, o którym już kultury pierwotne tworzyły legendy. Uchodzi za substancję magiczną, otaczaną ogromnym szacunkiem. Chroni od złego i jest symbolem wszelkiej obfitości, wiecznej szczęśliwości, miłości i mądrości. Zapewnia radość, bogactwo ducha, pomyślność i długie życie.
PIERNICZKI. Współczesna forma starych placków z miodem składanych w ofierze bogom w dniu przesilenia zimowego. Nawet kształt wigilijnych ciasteczek miał znaczenie. Okrągłe symbolizowały słońce i radość, choinki – nieprzerwany cykl płodności, a ciasteczka w kształcie zwierzątek – ofiary składane niegdyś bogom. Gwiazdki chroniły przed złem, dzwonki zaś odpędzały złe duchy.
ORZECHY. Wzmacniają zdolności intelektualne, od wieków symbolizują tajemnicę, pieniądze i płodność. Orzech włoski to głównie mądrość i pieniądze, laskowy – źródło mądrości i płodności, ale też sprawiedliwości, pojednania, cierpliwości i sił żywotnych natury. Migdały – „najlepszy płód ziemi” – wzmacniają, symbolizują nowe życie, piękno, płodność, nadzieję i zdrowie.

Autor: Ina Lenkiewicz]]> RYBY. Już Egipcjanie, Sumerowie i Babilończycy uważali je za istoty święte. Od wieków symbolizują wolność, harmonię i wyzwolenie. W naszej religii ryba to stary chrześcijański znak tajemnicy. Jej grecka nazwa oznacza skrót „Jezus Chrystus Syn Boga Zbawiciela” i jest symbolem początku, życia, nieśmiertelności, zmartwychwstania, obfitości, płodności. A jako ucieleśnienie Chrystusa jest też znakiem pożywienia duchowego. Potrawy z ryb dają siły, zdrowie i dostatek.
KAPUSTA. Według starych wierzeń chroni od złego, a potrawy z niej przyciągają dostatek. Kapusta z grochem lub z grzybami obdarza siłami i zdrowiem.
BARSZCZ. Wierzono, że buraki zapewniają długowieczność, a także urodę.
GRZYBY. W wielu kulturach to temat legend i ważny składnik obrzędów magicznych. W starożytnym Rzymie uważano je za pokarm bogów, a Egipcjanie podawali je wyłącznie faraonom, gdyż „coś, co pojawia się w magiczny sposób z dnia na dzień” nie powinno być jadane przez zwykłych śmiertelników. Od wieków są wielką chlubą i ozdobą kuchni polskiej.
GROCH, FASOLA, SOCZEWICA. To od niepamiętnych czasów symbole płodności. Groch gotowano najczęściej z różnymi ziołami: cząbrem, bazylią, kolendrą, koprem, majerankiem – żeby „wzmocnić jego właściwości”. Płodność (zarówno w domu, jak i zagrodzie) oraz zdrowie miała gwarantować kapusta z grochem. Fasola to symbol miłości i dostatku. Bardzo często gotowano ją z miodem i imbirem – składnikami, które miały „moc przyciągania pieniędzy”. A soczewica uchodziła za potrawę ludzi demonstrujących pogardę dla zbytku i spraw doczesnych.
ŚLIWKI. Odpędzają złe moce i są środkiem na długowieczność.
JABŁKA. Święty pokarm łączony z wieloma daw-nymi bóstwami. Symbol miłości, zdrowia, pokoju, zgody, nieśmiertelności, wiecznej młodości, odkupienia. Wieszanie ich na choince symbolizowało płodność Ziemi, a zapach odradzał siły fizyczne i pomagał zachować długowieczność.
GRYKA. Jest znakiem bogactwa i dostatku, magicznym ziarnem mającym przynieść przyjaźń i zapewnić „pieniężne szczęście” w całym przyszłym roku.
ZBOŻA. Potrawy ze zbóż wróżą płodność, dostatek i pieniądze. Jęczmień, który według bardzo starych legend „narodził się z mężczyzny”, jest symbolem męskiej potencji. Pszenica to obfitość pieniędzy. Zaś owies, żyto i proso – znaki dostatku i urodzajnych plonów.
MAK. Zapewnia domowi dostatek na cały rok. Symbolizuje nie tylko płodność, ale także spokój, czystość, zmartwychwstanie, pociechę, zapomnienie.
MIÓD. Potrawy z maku często łączono z miodem – „jadłem niebiańskim” zapewniającym boską miłość. Miód to najstarszy produkt, o którym już kultury pierwotne tworzyły legendy. Uchodzi za substancję magiczną, otaczaną ogromnym szacunkiem. Chroni od złego i jest symbolem wszelkiej obfitości, wiecznej szczęśliwości, miłości i mądrości. Zapewnia radość, bogactwo ducha, pomyślność i długie życie.
PIERNICZKI. Współczesna forma starych placków z miodem składanych w ofierze bogom w dniu przesilenia zimowego. Nawet kształt wigilijnych ciasteczek miał znaczenie. Okrągłe symbolizowały słońce i radość, choinki – nieprzerwany cykl płodności, a ciasteczka w kształcie zwierzątek – ofiary składane niegdyś bogom. Gwiazdki chroniły przed złem, dzwonki zaś odpędzały złe duchy.
ORZECHY. Wzmacniają zdolności intelektualne, od wieków symbolizują tajemnicę, pieniądze i płodność. Orzech włoski to głównie mądrość i pieniądze, laskowy – źródło mądrości i płodności, ale też sprawiedliwości, pojednania, cierpliwości i sił żywotnych natury. Migdały – „najlepszy płód ziemi” – wzmacniają, symbolizują nowe życie, piękno, płodność, nadzieję i zdrowie.

Autor: Ina Lenkiewicz]]> <![CDATA[Wigilijne przesądy]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1270 Mon, 24 Dec 2012 02:07:18 +0100 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1270 Twoje szczęście w nowym roku zależy od tego, co zrobisz w dzień Wigilii. Nasi przodkowie starali się zapewnić je sobie pewnymi obrzędami.

Po co zaprzątać sobie głowę noworocznymi przesądami już w Wigilię? Bo to magiczny czas zimowego przesilenia, wydarzenie przełomowe dla Natury i dla nas. Pierwszy sygnał, że kończy się okres uśpienia i każdy kolejny dzień będzie dłuższy od poprzedniego. Od przychylnej aury wigilijnej zależał cały nadchodzący rok. Toteż Wigilia była dniem wróżenia i dopomagania losowi. W jaki sposób?

•Aby zapewnić sobie dostatek pieniędzy na cały rok, w dzień Wigilii zalecana była pożyczka od Żyda. Dziś może to być przystojny biznesmen! Może nawet pożyczy kartę kredytową?! Oczywiście dopiero gdy kupi prezenty, co też jest warunkiem urodzaju w najbliższej przyszłości.

•Pełne spiżarnie i lodówki były nie tylko skutkiem praktykowania porzekadła „Zastaw się, a postaw się”. Obfitość jadła na wieczerzy wigilijnej to sprawdzona metoda naszych przodków, by nie zabrakło pożywienia przez cały rok.

•Ważna uwaga dla posiadaczy ogródków i działek. I duże wyzwanie dla właścicielek małych kuchni: strzeżcie
się, by nie postawić na stole… garnka. W przeciwnym razie w waszych obejściach zagoszczą krety! Tym samym grozi rzucenie na stół czapki – ale do tego przecież żadna perfekcyjna pani domu nie dopuści.

•Właściciele czworonogów powinni uważać, aby nie rozlać wody – grozi to plagą. O dziwo, nie żab, ale pcheł. Choć trudno zrozumieć tę zależność, lepiej nie prowokować losu, bo nie wiadomo, czy na zwabione magią insekty działa obroża przeciwpchelna…

•Nie zapomnijmy o jabłkach i orzechach – to nie tylko smakowite ozdoby stołu, ale też symbole płodności i urodzaju!

•Przeciw wszelkim „złym lichom”, zwyczajem naszych przodków, w widocznym miejscu wyłóżmy czosnek lub cebulę. A choćby nas od owej cebuli kręciło w nosie, nie ważmy się kichnąć! Każde kichnięcie w Wigilię to choroba!

•Po Wigilijnej kolacji znajdźmy czas na… kąpiel! By zapewnić sobie zdrowie i urodę, zgodnie z tradycją powinnyśmy zaczerpnąć wodę ze studni albo strumienia i wrzucić do wiadra siano, opłatek lub srebrny pieniążek. Podczas nabierania wody panny mają szansę zobaczyć podobiznę przyszłego wybranka. Której to nie obchodzi, może skorzystać z kranówki. Kiedy wiemy już, jak w Wigilię zapewnić sobie pomyślność na cały rok, śmiało wypatrujmy pierwszej gwiazdki. Ale nie tylko ta pierwsza jest ważna! Im niebo bardziej rozgwieżdżone, tym… kury lepiej się niosą!

Autor: Joanna Typek]]> Twoje szczęście w nowym roku zależy od tego, co zrobisz w dzień Wigilii. Nasi przodkowie starali się zapewnić je sobie pewnymi obrzędami.

Po co zaprzątać sobie głowę noworocznymi przesądami już w Wigilię? Bo to magiczny czas zimowego przesilenia, wydarzenie przełomowe dla Natury i dla nas. Pierwszy sygnał, że kończy się okres uśpienia i każdy kolejny dzień będzie dłuższy od poprzedniego. Od przychylnej aury wigilijnej zależał cały nadchodzący rok. Toteż Wigilia była dniem wróżenia i dopomagania losowi. W jaki sposób?

•Aby zapewnić sobie dostatek pieniędzy na cały rok, w dzień Wigilii zalecana była pożyczka od Żyda. Dziś może to być przystojny biznesmen! Może nawet pożyczy kartę kredytową?! Oczywiście dopiero gdy kupi prezenty, co też jest warunkiem urodzaju w najbliższej przyszłości.

•Pełne spiżarnie i lodówki były nie tylko skutkiem praktykowania porzekadła „Zastaw się, a postaw się”. Obfitość jadła na wieczerzy wigilijnej to sprawdzona metoda naszych przodków, by nie zabrakło pożywienia przez cały rok.

•Ważna uwaga dla posiadaczy ogródków i działek. I duże wyzwanie dla właścicielek małych kuchni: strzeżcie
się, by nie postawić na stole… garnka. W przeciwnym razie w waszych obejściach zagoszczą krety! Tym samym grozi rzucenie na stół czapki – ale do tego przecież żadna perfekcyjna pani domu nie dopuści.

•Właściciele czworonogów powinni uważać, aby nie rozlać wody – grozi to plagą. O dziwo, nie żab, ale pcheł. Choć trudno zrozumieć tę zależność, lepiej nie prowokować losu, bo nie wiadomo, czy na zwabione magią insekty działa obroża przeciwpchelna…

•Nie zapomnijmy o jabłkach i orzechach – to nie tylko smakowite ozdoby stołu, ale też symbole płodności i urodzaju!

•Przeciw wszelkim „złym lichom”, zwyczajem naszych przodków, w widocznym miejscu wyłóżmy czosnek lub cebulę. A choćby nas od owej cebuli kręciło w nosie, nie ważmy się kichnąć! Każde kichnięcie w Wigilię to choroba!

•Po Wigilijnej kolacji znajdźmy czas na… kąpiel! By zapewnić sobie zdrowie i urodę, zgodnie z tradycją powinnyśmy zaczerpnąć wodę ze studni albo strumienia i wrzucić do wiadra siano, opłatek lub srebrny pieniążek. Podczas nabierania wody panny mają szansę zobaczyć podobiznę przyszłego wybranka. Której to nie obchodzi, może skorzystać z kranówki. Kiedy wiemy już, jak w Wigilię zapewnić sobie pomyślność na cały rok, śmiało wypatrujmy pierwszej gwiazdki. Ale nie tylko ta pierwsza jest ważna! Im niebo bardziej rozgwieżdżone, tym… kury lepiej się niosą!

Autor: Joanna Typek]]> <![CDATA[Historia i Symbolika Choinki]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1269 Mon, 24 Dec 2012 01:59:22 +0100 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1269 Dla milionów ludzi na całym świecie najbardziej charakterystyczny element świąt Bożego Narodzenia to choinka. Wciąż najbardziej pożądana jest ta żywa, zielona, pachnącą lasem, kolorowa i rozświetlona.

Dawno temu podobną funkcję pełniły snopy zboża. Ustawiano je w kątach izb, a słomę rozsypywano na podłodze lub zarzucano za belki powały. Pod stół kładziono garść siana. Ten pogański zwyczaj miał zapewnić urodzaj w nadchodzącym roku. Snopki i siano były wykorzystywane do wróżb i magicznych zaklęć związanych z uprawą roli i zamążpójściem.
Polskim pierwowzorem bożonarodzeniowej choinki były jodłowe lub świerkowe gałązki, którymi dekorowano izby. Znano też bardziej wyszukaną formę dekoracji – podłaźniczkę (zwaną także bożym drzewkiem), którą zawieszano u powały w paradnej izbie. Była to zazwyczaj choinka powieszona czubkiem do dołu lub wierzchołek jodły albo świerku. Podłaźniczki ozdabiano złoconymi orzechami, jabłkami, wycinankami z kolorowego papieru i słomy.
Nazwa „podłaźnik” oznaczała osobę, która jako pierwsza przychodziła z życzeniami w dzień Bożego Narodzenia. Wierzono, że przynosi szczęście, zdrowie i powodzenie.
Podobne zwyczaje były znane w starożytnym Rzymie, w Grecji, na Bałkanach i Kaukazie. Grecy i Rzymianie dekorowali świątynie gałązkami oliwnymi i laurowymi, które ozdabiali, a także figami, mandarynkami, malutkimi amforami z winem i oliwą.
Pierwsze wzmianki o bożonarodzeniowej choince pochodzą z Alzacji, z końca XV w. Tam drzewko ustawione na środku paradnej izby przyozdabiano wycinankami z papieru oraz jabłkami (nawiązując do rajskiego drzewa). Zwolennikiem tego zwyczaju był Marcin Luter, który zalecał spędzanie świąt w domowym zaciszu. Choinki szybko stały się popularne w protestanckich Niemczech.
Choinka w obecnej formie przyjęła się w Polsce dopiero na przełomie XVIII i XIX w. Pierwsze choinki na naszych ziemiach ubierane były w domach ewangelickiego mieszczaństwa pochodzenia niemieckiego. Na początku Polacy traktowali ten zwyczaj nieufnie. A dziś? Raczej nie wyobrażamy sobie świąt bez przystrojonego drzewka.

Symbolika ozdób choinkowych

Świeczki (lampki). Bronią od ludzkiej nieżyczliwości. Przypominają o zmarłych.
Jabłka. Mają zapewnić zdrowie i urodę. Symbolizują biblijne jabłko, którym kuszeni byli Adam i Ewa.
Dzwoneczki. Sprowadzają dobre nowiny i radosne wydarzenia.
Miodowe pierniki. Symbolizują dostatek na przyszły rok.
Orzechy zawijane w sreberka. Oznaczają dobrobyt i siłę.
Łańcuchy. Mają wzmacniać rodzinne więzi. W okresach niewoli miały wymowę patriotyczną.
Anioły. Mają opiekować się domem.

O czym warto pamiętać w Wigilię?

1. Rano wrzuć do wanny kilka monet, aby niczego ci w przyszłym roku nie zabrakło. Monety miej przy sobie podczas wigilijnej kolacji, to magiczny sposób na bogactwo.
2. Niczego nie pożyczaj, a zwłaszcza mleka, bo wróży to straty w nadchodzącym roku. Nie wolno też grać w gry na pieniądze!
3. Łuska karpia, którą schowasz w portfelu, przyciągnie pieniądze. Pamiętaj o tym, zanim wyrzucisz resztki ze stołu. Następna okazja pojawi się dopiero za rok!

Autor: MARZENA SOKOŁOWSKA]]> Dla milionów ludzi na całym świecie najbardziej charakterystyczny element świąt Bożego Narodzenia to choinka. Wciąż najbardziej pożądana jest ta żywa, zielona, pachnącą lasem, kolorowa i rozświetlona.

Dawno temu podobną funkcję pełniły snopy zboża. Ustawiano je w kątach izb, a słomę rozsypywano na podłodze lub zarzucano za belki powały. Pod stół kładziono garść siana. Ten pogański zwyczaj miał zapewnić urodzaj w nadchodzącym roku. Snopki i siano były wykorzystywane do wróżb i magicznych zaklęć związanych z uprawą roli i zamążpójściem.
Polskim pierwowzorem bożonarodzeniowej choinki były jodłowe lub świerkowe gałązki, którymi dekorowano izby. Znano też bardziej wyszukaną formę dekoracji – podłaźniczkę (zwaną także bożym drzewkiem), którą zawieszano u powały w paradnej izbie. Była to zazwyczaj choinka powieszona czubkiem do dołu lub wierzchołek jodły albo świerku. Podłaźniczki ozdabiano złoconymi orzechami, jabłkami, wycinankami z kolorowego papieru i słomy.
Nazwa „podłaźnik” oznaczała osobę, która jako pierwsza przychodziła z życzeniami w dzień Bożego Narodzenia. Wierzono, że przynosi szczęście, zdrowie i powodzenie.
Podobne zwyczaje były znane w starożytnym Rzymie, w Grecji, na Bałkanach i Kaukazie. Grecy i Rzymianie dekorowali świątynie gałązkami oliwnymi i laurowymi, które ozdabiali, a także figami, mandarynkami, malutkimi amforami z winem i oliwą.
Pierwsze wzmianki o bożonarodzeniowej choince pochodzą z Alzacji, z końca XV w. Tam drzewko ustawione na środku paradnej izby przyozdabiano wycinankami z papieru oraz jabłkami (nawiązując do rajskiego drzewa). Zwolennikiem tego zwyczaju był Marcin Luter, który zalecał spędzanie świąt w domowym zaciszu. Choinki szybko stały się popularne w protestanckich Niemczech.
Choinka w obecnej formie przyjęła się w Polsce dopiero na przełomie XVIII i XIX w. Pierwsze choinki na naszych ziemiach ubierane były w domach ewangelickiego mieszczaństwa pochodzenia niemieckiego. Na początku Polacy traktowali ten zwyczaj nieufnie. A dziś? Raczej nie wyobrażamy sobie świąt bez przystrojonego drzewka.

Symbolika ozdób choinkowych

Świeczki (lampki). Bronią od ludzkiej nieżyczliwości. Przypominają o zmarłych.
Jabłka. Mają zapewnić zdrowie i urodę. Symbolizują biblijne jabłko, którym kuszeni byli Adam i Ewa.
Dzwoneczki. Sprowadzają dobre nowiny i radosne wydarzenia.
Miodowe pierniki. Symbolizują dostatek na przyszły rok.
Orzechy zawijane w sreberka. Oznaczają dobrobyt i siłę.
Łańcuchy. Mają wzmacniać rodzinne więzi. W okresach niewoli miały wymowę patriotyczną.
Anioły. Mają opiekować się domem.

O czym warto pamiętać w Wigilię?

1. Rano wrzuć do wanny kilka monet, aby niczego ci w przyszłym roku nie zabrakło. Monety miej przy sobie podczas wigilijnej kolacji, to magiczny sposób na bogactwo.
2. Niczego nie pożyczaj, a zwłaszcza mleka, bo wróży to straty w nadchodzącym roku. Nie wolno też grać w gry na pieniądze!
3. Łuska karpia, którą schowasz w portfelu, przyciągnie pieniądze. Pamiętaj o tym, zanim wyrzucisz resztki ze stołu. Następna okazja pojawi się dopiero za rok!

Autor: MARZENA SOKOŁOWSKA]]> <![CDATA[Królowa Via Nocturna]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1143 Tue, 04 Dec 2012 20:00:51 +0100 Olimpia]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1143 http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1141]]> http://witchcraft.com.pl/showthread.php?tid=1141]]>